helbera

Saturday, November 6, 2010

ბავშვობა, როგორიც სინამდვილეშია

ანის, რომელმაც მასწავლა, რომ როდესაც ყველა მწვანე რვეულში წერს, შენც მწვანე რვეულში უნდა წერო.

გოგოებიდან მხოლოდ მე ვომობდი. როგორც კი ზარი დაირეკებოდა, ბიჭებთან ერთად დერეფანში გავრბოდი. ორად გავიყოფოდით და უმოწყალოდ ვურტყამდით ერთმანეთს წიხლებს. მნიშვნელობა არ ჰქონდა, ვინ რომელ ჯგუფში მოხვდებოდა - შეიძლებოდა ერთ დღეს შენი თანამებრძოლი მეორე დღეს შენი მტერი გამხდარიყო, მაინც არავის ვინდობდით. დანარჩენი გოგოები საკლასო ოთახში ისხდნენ და ყვავილებს ხატავდნენ ან თოჯინებით თამაშობდნენ. მათ ვერ ვიტანდი. ბიჭებიც არ მყვარებია. უბრალოდ, მათთან თითქოს საიდუმლო კავშირი მქონდა. ნელი მასწავლებელი ჩხუბისთვის მხოლოდ ბიჭებს სჯიდა, მე - არა. ყოველთვის, როცა დაფასთან ჩაამწკრივებდა და ისინიც თავდახრილები ცდილობდნენ გამოეხატათ, რომ საკუთარ დანაშაულს გრძნობდნენ, რაც სინამდვილეში ასე არ იყო, კლასის დამრიგებელი ამბობდა: "მარის ცელქობის უფლება აქვს, იმიტომ, რომ საუკეთესო მოსწავლეა." მერე ისინი მიყურებდნენ მე და იმ მომენტში თითოეულ მათგანს დედამიწის ზურგზე ყველაზე მეტად ვძულდი. მეც მძულდა ისინი, რადგან ამ დროს ყველანი ჩემი მტრები ხდებოდნენ და მათ წინაშე მარტო ვრჩებოდი. მაგრამ არ მშინებია. პირიქით, ეს სიძულვილი მაძლევდა ძალას და მზად ვიყავი, სათითაოდ შეუბრალებლად წამეხრჩო...
სკოლასთან ხევი იყო და გაკვეთილების შემდეგ ყველანი იქ მივდიოდით, რა თქმა უნდა, გოგოების გარდა. ბაყაყებს ვიჭერდით და ვაწამებდით. ვინც უფრო მეტ ბაყაყს მოკლავდა, ის უფრო მაგარი იქნებოდა. ნადავლს ერთმანეთს ვადარებდით. თითქმის ყოველთვის გამარჯვებული ვრჩებოდი და მაშინ დგებოდა მეორე წუთი, როცა ისევ ყველანი ერთნაირად მიყურებდნენ და მე ვიცოდი, რომ არ შეიძლება შიში, რომ შიში მიუტევებელი დანაშაულია… სახლისაკენ მიმავალი ჩუმად ვიყრიდი ჩანთაში ყველაფერს, რასაც გზაში ვიპოვიდი და რისი დაწვაც შეიძლებოდა. რადგან სახლში გვქონდა ღუმელი, რომლის გვერდზეც არასოდეს ეწყო შეშა და რომელთანაც იჯდა დედა ჩაწითლებული თვალებით. მამას იშვიათად ვხედავდი. მამა მყავდა მხოლოდ ღამით და იგი იყო მძიმე ნაბიჯების ხმა კიბეებზე და კიდევ ყვირილის ხმა მეორე ოთახიდან.
ნელი მასწავლებელს გაკვეთილებს ყოველდღე ვაბარებდი და ისიც ამბობდა, რომ კლასში ყველაზე გონიერი ვარ, რომ ჩემნაირი მოსწავლე არასოდეს ჰყოლია, რომ ფიზკულტურაშიც კი ვჯობივარ სხვებს. სიხარულს ან აღტაცებას ვერ ვგრძნობდი. დარწმუნებული ვიყავი, რომ ეს ასეც უნდა ყოფილიყო.
მასწავლებლის ძალიან მშურდა, რადგან მეგონა, რომ საპირფარეშოში შესვლის უფლება მხოლოდ პედაგოგებს ჰქონდათ. საპირფარეშო კი წარმომედგინა დიდ და ლამაზ ოთახად, სადაც უამრავი სათამაშო ეწყო, ოღონდ არა - თოჯინები. საპირფარეშოს დანიშნულებაში მხოლოდ მაშინ გავერკვიე, როცა ერთმა ჩემმა კლასელმა, ლაშამ, დამცინავად მითხრა: "შენ ის არა გაქვს, რაც ბიჭებს აქვთო."
-რა? - გავიოცე.
-გინდა გაჩვენო? - მკითხა.
თავი დავუქნიე.
-ახლა არა, შესვენებაზე, ოღონდ საპირფარეშოში. ისე სირცხვილია.
-კი მაგრამ, ჩვენ ხომ არ გვაქვს იქ შესვლის უფლება? - კიდევ უფრო გამაოცა მისმა ნათქვამმა.
-რა დებილი ხარ! იქ ყველა დადის...
გაკვეთილის დამთავრებას მოუთმენლად ველოდი. მიხაროდა, რომ მეც მომეცემოდა იმ დიდ და ფერად ოთახში სტუმრობის საშუალება. როგორც კი ზარი დაირეკა, ხელი ჩავკიდე და დერეფანში გავიქეცით. ლაშამ მითხრა "თვალები დახუჭეო". გავიგონე, როგორ გაიჭრიალა კარმა და რაღაც დიდის მოლოდინში თვალები გავახილე. ბინძურ, ჭუჭყიან კედლებს დიდხანს მივაკარი მზერა და ვიგრძენი, თითქოს შიგნით რაღაც დამემსხვრა.
-ეს რა არის? მე სხვა რამე მეგონა.
-რა? - ჩემკენ შემობრუნდა. იცინოდა.
-არაფერი.
-რა არაფერი? რა?
-არაფერი და მორჩა.
-კარგი... იქით შევიდეთ.
-იქ რაღაა?
-რა სულელი ხარ, რა იქნება? მოსაფსმელი! - უფრო ხმამაღლა გაიცინია.
-სულელი თავი გაბია, გაიგე? - შევუღრინე.
-ხო, კარგი. წამოდი.
ხელი მომკიდა და შემიყვანა. კინაღამ ცუდად გავხდი, ისე ყარდა იქაურობა. ცხვირზე ხელი მოვიჭირე და ვუთხარი, "წავიდეთ"-მეთქი.
-ხომ გინდოდა, მენახებინა. - მომიგო.
-აააა. მაშინ მალე მანახე, თორემ აქ საშინელი სუნებია.
თავი დამიქნია. მერე კი შარვალი ჩაიხადა.
-აი, შეხედე. შენ გაქვს ეს?
გაოგნებული ვუყურებდი და ხმას არ ვცემდი.
-ჰა? გაქვს?
-ფუ, რა სიმახინჯეა! - ვთქვი ბოლოს.
-შენიც მანახე.
-მე არაფერი მაქვს.
-როგორ არა, გაქვს! ოღონდ სხვანაირი.
-არ მაქვს.
-ვიცი, რომ გაქვს.
-კარგი, განახებ. ოღონდ ეს ჩვენი საიდუმლო იქნება. - გავაფრთხილე.
თავი დამიქნია. აღარ იცინოდა. მერე მეც ჩავიძრე შარვალი და ვუყურებდი, როგორ ინტერესით მაცქერდებოდა ფეხებს შუა.
-გოგოები როგორ ფსამთ?
-ჩვეულებრივად.
-საიდან ფსამთ, ვერ ვხვდები.
-წავიდეთ. - ვუთხარი და შარვალი ავიწიე. დაეჭვებული გამომტყველება ჰქონდა. ისევ დამიქნია თავი და შარვალი თვითონაც აიწია.
იმ დღეს შესვენებებზე ომობანა არცერთს აღარ გვითამაშია.
იმ დღეს საერთოდ არ ამოგვიღია ხმა.
იმ დღეს ფიზკულტურაზე შეჯიბრში მონაწილეობაზე უარი ვთქვი.
იმ დღეს ბაყაყებზე სანადიროდ აღარ წავსულვართ.
გაკვეთილების დამთავრებისთანავე სახლში გავიქეცი და სიჩქარეში "შეშის" მოგროვებაც კი გადამავიწყდა.
მეორე დილას სკოლაში რომ მივედი, ლაშა შესასვლელთან დამხვდა, მაგრად ჩამბღუჯა და კუთხესთან მიმათრია. "ჩემი შეყვარებული იქნები?" - მკითხა. გავწითლდი, მაგრამ თავი დავუქნიე. ხელები ჩავკიდეთ და საკლასო ოთახში ერთად ავედით. იქიდან მოყოლებული ყოველთვის ერთ მხარეს ვომობდით. მნიშვნელობა არ ჰქონდა, ვინ იყო მტერი...

ერთხელ ნელი მასწავლებელი უცნობ ბავშვთან ერთად შემოვიდა. დაფასთან, ცენტრში გაჩერდა და გვითხრა: "ბავშვებო, ეს თქვენი ახალი კლასელია, ანი." ჩუმად ვისხედით. "დღეიდან ჩვენს კლასში ივლის და იმედი მაქვს, ყველანი დაუმეგობრდებით. კარგი?" "დიიიიააახ!" - ამოიკმინეს გოგოებმა ერთხმად. დანარჩენები ვდუმდით. მერე ჩვენს ახალ თანაკლასელს მიუბრუნდა და უთხრა: "წადი, ბოლო მერხზე, მარისთან დაჯექი." - ღიმილით მიუთითა ჩემზე. თითქოს მეწყინა. გოგო მომიახლოვდა, თავისი უზარმაზარი ჩანთა მერხზე დადო და გვერდზე მომისკუპდა. მერე ჩანთიდან ნახატებიანი რვეული და ფერადი ფანქრები ამოალაგა. თვალი გამექცა და შემშურდა, რომ მას ლამაზყდიანი რვეული ჰქონდა. გაკვეთილებზე ერთმანეთისთვის ხმა არ გაგვიცია. არც შეგვიხედავს. მაგრამ როცა სახლში წასვლის დრო მოვიდა, გოგონამ მკითხა:
-გინდა ერთად წავიდეთ?
ცოტა დავიბენი. მაგრამ უცებ ძალიან გავბრაზდი და თავი გავაქნიე.
-რატომ? - ჩამეძია.
-არ მცალია, ბაყაყებზე სანადიროდ მივდივარ.
-სად?
-ბაყაყებზე სანადიროდ.
-მეც წამოვალ.
-არ შეიძლება. - მივუგე მკაცრად და წამოვედი.
იმ დღეს ყველაზე მეტი ბაყაყი ტატომ მოკლა და ყველაზე მაგარი ტიპიც ის გახდა.

ანის თოჯინები არასოდეს მოუტანია სკოლაში. ამიტომ გადავწყვიტე, რომ ის სხვა გოგოებზე უკეთესი იყო. მაგრამ მაინც არ მიმდიოდა გული. მიუხედავად იმისა, რომ ერთ მერხს ვუსხედით, ძალიან იშვიათად ვამბობდით რამეს და ისიც ძირითადად ანი ლაპარაკობდა. ერთადერთი, რაც მასში მომწონდა, სიცილი გახლდათ. ისე იცინოდა, რომ ძალაუნებურად მეც მეცინებოდა. და კიდევ - ფერადყდიანი რვეულები. ყოველ შემთხვევაში, ანი პირველი გოგო იყო კლასში, რომელთანაც ურთიერთობა მქონდა. თუმცა შესვენებებზე მე, ჩვეულად, ფრონტზე გავრბოდი და საერთოდ აღარ მაინტერესებდა ჩემი მდედრობითი სქესის მეგობარი. ბრძოლის ველზე კი რაღაც-რაღაცები შეცვლილიყო. მალე მივხვდი, რომ მოწინააღმდეგეებად დაყოფა თანაბრად აღარ ხდებოდა და ჩემი და ლაშას მხარეს გაცილებით ნაკლები მებრძოლი ომობდა, ვიდრე ჩვენი მტრების ჯგუფში. ბოლოს კი მხოლოდ მე და ჩემი შეყვარებული დავრჩით. არცერთ ბიჭს აღარ სურდა ჩვენს მხარეს ყოფნა. ჩვენც ვომობდით. ვიქნევდით მუშტებს და წიხლებს, მაგრამ გაცილებით მეტი გვხვდებოდა. თუმცა ერთმანეთთანაც კი არ ვაღიარებდით, რატომ გვცემდნენ.
ერთხელ, როცა დამარცხებული დავბრუნდი საკლასო ოთახში და გაკვეთილზე მთელი ძალით ვცდილობდი ტკივილი ჩამეყლაპა, ანიმ ჩანთიდან ფერადყდიანი რვეული ამოიღო და ჩემკენ გამოაცურა. "შენი იყოს" - მიჩურჩულა ღიმილით. ძალიან მინდოდა, გამომერთმია, მაგრამ არც შემიხედავს, ისე გავწიე რვეული მისკენ. "რატომ?" - მკითხა ანიმ. არ განვძრეულვარ. მას მერე ანის აღარასოდეს მოუტანა სკოლაში ფერადი რვეული და როგორც ყველას, მასაც მწვანეყდიანი რვეულები დაჰქონდა…

"ეს არის მარი." - გავიგონე როგორ უთხრა ნელი მასწავლებელმა ვიღაც ქალს და მერე ორივემ მე შემომხედა. ქალმა, რომელიც აქამდე არასოდეს მენახა, თბილად გამიღიმა და ჩემკენ წამოვიდა. თვალს არ ვაცილებდი. "გამარჯობა." - მითხრა, როცა მომიახლოვდა.
-მე ანის დედა ვარ.
-გამარჯობა. - მივუგე.
-დღეს ჩვენთან რომ წამოხვიდე, შეიძლება? - მკითხა. ისევ მიღიმოდა.
მხრები ავიჩეჩე.
-ძალიან კარგი. მაშინ წავიდეთ და გემრიელი ნამცხვრები ვჭამოთ... ანის ძალიან უყვარხარ. სულ შენზე ლაპარაკობს. - ხელი მომკიდა და ოთახიდან გამიყვანა. კართან ანი იდგა. გამიხარდა, რომ ამ ქალს თავს დავაღწევდი და მისკენ გავიქეცი.
-სახლში უნდა დავბრუნდე. - ვუჩურჩულე.
-ძალიან გთხოვ, ცოტა ხნით. - გული დასწყდა.
მამამისს ლამაზი მანქანა ჰყავდა. ჩვენ უკან ჩავსხედით და გზაში ხმა არ ამოგვიღია. ანის სახლიც ლამაზი ჰქონდა - ფერადი ოთახებით და უამრავი სათამაშოთი. ზუსტად ისეთი, როგორიც საპირფარეშო წარმომედგინა. ეს იყო ჩემი პირველი თამაში, რომელიც ომობანა არ იყო. სახლში ანის მამამ წამიყვანა და შოკოლადებიც მაჩუქა. შოკოლადები ჩანთაში დავმალე, თავად კი ოთახიდან საღამომდე არ გამოვსულვარ. რაღაც მღრღნიდა და ვერ ვიგებდი, რატომ ვწითლდებოდი მაინც, როცა ოთახში ჩემ გარდა არავინ იყო. მერე შოკოლადები ამოვიღე და აივანზე გავედი. ძალიან მენანებოდა, მაგრამ მაინც გადავყარე.
საღამოს დედას ვუთხარი, რომ მამას აუცილებლად უნდა წავეყვანეთ ცირკში მე და ანი. "ანი ვინაა?" - მკითხა დედამ. "ჩემი მეგობარი." - პირველად ვთქვი ასე.

ანის მამას ლამაზად ეცვა. მამაჩემს - ცუდად. ანის მამამ მანქანით წაგვიყვანა. მამაჩემმა - ავტობუსით. ანის მამა სულ იცინოდა, მამაჩემს არ გაუღიმია. ანის მამამ შოკოლადები მიყიდა, მამაჩემს დედაჩემმა მისცა ფული. ცირკთან ვიდექით. მამაჩემი ჯიბეებში იქექებოდა. დიდხანს გაგრძელდა. ხალხი შევიდა. ჩვენ კი ვიდექით და მამაჩემს ვუცდიდით. მამამ თქვა "ფული დავკარგეო" და სახლში გამოვბრუნდით. სადარბაზოსთან დაგვტოვა. მე მაშინ ვერ მივხვდი, რა მოხდა. ვერც მაშინ მივხვდი, როცა ეს ამბავი დედამ გაიგო და იტირა. მხოლოდ მაშინ მივხვდი, როცა ღამე ისევ მომესმა მამაჩემი ანუ მძიმე ნაბიჯების ხმა კიბეებზე და ყვირილი მეორე ოთახიდან. მანამდე კი მე და ანი დაბნეულები ვიდექით სადარბაზოსთან. "არა უშავს, მე ისედაც არ მიყვარს ჯამბაზები." - თქვა ანიმ. არაფერი მიპასუხია. ცირკში პირველად ვიყავი. მერე ანიმ ლოყაზე მაკოცა, გამიღიმა და წავიდა.
რამდენიმე დღის შემდეგ ნელი მასწავლებელმა დამიძახა და გარეთ გამიყვანა. კართან ანის დედა იცდიდა. გამიკვირდა. ჩამეხუტა და თავზე მომეფერა.
-შენთან ერთი სათხოვარი მაქვს.
მხრები ავიჩეჩე, როგორც მასთან დიალოგში მჩვეოდა.
-მისმინე, მარი... ანის სათვალე სჭირდება. ექიმთან გვყავდა და ექიმმა თქვა, რომ თუ სათვალეს არ ატარებს, დაბრმავდება. გასაგებია?
-დიახ.
-მაგრამ ანი ამბობს, რომ რადგან შენ სათვალე არ გიკეთია, არც თვითონ გაიკეთებს. ხოდა ძალიან გთხოვ, უთხარი, რომ სათვალე ატაროს. კარგი?
-დიახ.
-დიდი მადლობა... ახლა დაბრუნდი გაკვეთილზე. ხომ ეტყვი?
-დიახ.
-ძალიან კარგი.
-და მართლა დაბრმავდება, სათვალე რომ არ გაიკეთოს?
-კი.
-აააააა. გავიგე.
ისევ მომეფერა თავზე და წავიდა. საკლასო ოთახში შევედი და ჩემი ადგილი დავიკავე ბოლო მერხზე.
-ანი, სათვალე კარგია. - ვუთხარი ანის, როცა გაკვეთილი დამთავრდა. ანი დაფიქრდა.
-მართლა?
-კი.
და ანიმ სათვალე გაიკეთა.

ანიმ სათვალე გაიკეთა და მომეწონა წითელი ჩარჩო, რომლის იქითაც ანის დიდი თვალები კიდევ უფრო დიდები ჩანდნენ. "აჩკარიკა! აჩკარიკა!" - ეძახდნენ ბავშვები და ენას უყოფდნენ. თავიდან ყურადღება არ მიმიქცევია, მაგრამ როდესაც ტატომ დაფაზე დაწერა "აჩკარიკა", რაზეც მთელ კლასს გაეცინა, დავინახე, რომ ანის თავის აწევის ეშინოდა და ძალიან გავბრაზდი.
-მეორედ აღარ გაბედო, გაიგე?! - ვუღრიალე.
-შენ რა, მაგისკენ ხარ? - მომიბრუნდა ტატო. მისმა ღიმილმა უარესად გამაღიზიანა.
-ხო. მეორედ აღარ გაბედო!
-კარგი ერთი.
ფეხზე ავდექი.
-გაიგონეთ ყველამ! ვინც ანის კიდევ დაუძახებს "აჩკარიკას", იმას ბაყაყივით გავჭყლიტავ. გესმით?
-შენ რა გიხარია? მამაშენი ნარკომანია. - სახეზე მომაშტერდა.
-რა?!
-რაც გაიგე!
ტატო იცინოდა. სხვებიც იცინოდნენ. მე არ ვიცოდი, რა იყო "ნარკომანი", მაგრამ მივხვდი, რომ ეს იყო მძიმე ნაბიჯები კიბეებზე და ყვირილი მეორე ოთახიდან. სკამიდან წამოვხტი და მისკენ გავიქეცი. წიხლი მუცელში ჩავაზილე. წაიქცა. დანარჩენი არ მახსოვს. მარტო ის მახსოვს, რომ მთელი ძალით ვურტყამდი, ვიდრე ნელი მასწავლებელმა გარეთ არ გამათრია. ანიც გამოჰყვა. ტიროდა. "ნუ ტირიხარ-მეთქი!" - ვუყვირე. ხელები აიფარა სახეზე. მაგრამ ამან უფრო გამამწარა. "არ უნდა იტირო. არასოდეს. გესმის?!" - ვყვიროდი, სანამ დაბლა არ ჩამიყვანეს... მერე დამრიგებელმა ნება დამრთო, სახლში წავსულიყავი. მე კიდე მთელი სამყარო მძულდა და მინდოდა, ყველა დამეხოცა…
მეორე დილას სკოლაში რომ მივედი, მაშინვე ვიგრძენი, რომ რაღაც ისე ვერ იყო. ბიჭები უცნაურად იქცეოდნენ. რამდენჯერმე იმასაც მოვკარი თვალი, როგორ ჩურჩულებდნენ და თან ჩემკენ იყურებოდნენ. იმ დღეს აღარავის წამოსცდენია ომობანა ვითამაშოთო და დასვენებებზე საკლასო ოთახში ვისხედით. ალბათ ბაყაყებზეც აღარ ვინადირებდით. ამიტომ გაკვეთილების შემდეგ პირდაპირ სახლში წავედი. როცა ხევს გავცდი და უკვე გზაზე უნდა ჩამეხვია, ბიჭები დავინახე. ჩუმად იდგნენ და უმეტყველო მზერით მომჩერებოდნენ. "გაჩერდი!" - დამიძახა ტატომ. "რა გინდა?" - არ გავჩერებულვარ. "გაჩერდი-მეთქი!" - გამიმეორა. უკვე ზუსტად ვიცოდი, რაც მოხდებოდა, მაგრამ მაინც არ გავჩერდი. თითქოს მინდოდა, სიტუაცია გამემძაფრებინა, რათა ბოლომდე შემეჭამა მათი სიძულვილი. მერე აღარაფერი უთქვამთ. ხელების სახეზე დაფარება მოვასწარი. ეს უკანასკნელი ომობანა იყო. არა, უფრო - ომი. რადგან უკვე რეალურად დავრჩი მარტო მათ წინაშე. ლაშაც იმათთან იყო. არავისთვის გამიმხელია. ჩავყლაპე...

-ჩემი ბრალი არ იყო. იმათ მაიძულეს. მითხრეს, რომ თუ მათთან არ ვიქნებოდი, არ დამინდობდნენ.
-შეგეშინდა.
-არა, უბრალოდ...
-კი, შეგეშინდა.
-ხო, შემეშინდა.
-არ უნდა შეგშინებოდა.
შევაფურთხე. სილა გამილაწუნა. ისევ შევაფურთხე.
მას მერე აღარასდროს მინახავს.
სკოლიდან გადაიყვანეს.

ანიმ ოთხი დღე ზედიზედ გააცდინა და ნელი მასწავლებელმა გვითხრა, რომ ანის სახლში ხანძარი გაჩნდა და ანი საავადმყოფოში წევს, რომ ანის მალე ამერიკაში წაიყვანენ, ოპერაციას გაუკეთებენ და მორჩება. მაგრამ ანი აღარ მორჩება. იმიტომ, რომ ანი ორ დღეში მოკვდა. ესეც ნელი მასწავლებელმა გვითხრა. ოღონდ სხვანაირად, რომ ანი ცაში გაფრინდა და ახლა ღმერთთან ცხოვრობს, რომ ღმერთი წყალს ასმევს, აჭმევს და აბანავებს და რომ ჩვენ უნდა წავიდეთ და ვნახოთ ანი, სანამ მიწას გათხრიან და ყუთში ჩადებულ ანის მიწაში დაფლავენ. ჩვენც მივდივართ ყუთში ჩადებული ანის სანახავად და მე ვერ ვიგებ, რა ატირებს ხალხს, რომელიც ანის ყუთთან ზის...

უანობა ჩემს მერხთან მდგარი ცარიელი სკამით ვიგრძენი და მალე უანობა გახდა ჩემი დუმილი გაკვეთილებზე, გაკვეთილებს შორის - შესვენებებზე და გაკვეთილების ბოლოს - პირდაპირ სახლისკენ. უანობის მეორე დღიდან ნელი მასწავლებლისთვის გაკვეთილი აღარ ჩამიბარებია და ბაყაყებზე სანადიროდაც აღარ წავსულვარ. ბიჭები ზოგჯერ ისევ თამაშობდნენ ომობანას, მაგრამ რაც დრო გადიოდა, ეს სულ უფრო იშვიათად ხდებოდა. მათ თითქმის არასდროს ვცემდი ხმას ანუ ხმას თითქმის არასდროს ვიღებდი. ვიცოდი, რომ მოკავშირე არ მყავდა და მხოლოდ ბოლო მერხთან მჯდომი რიგითი მოსწავლე ვიყავი. მეტი არაფერი…
ერთხელ ნელი მასწავლებელმა გაგვაფრთხილა, რომ ანის დედა სკოლაში მოვიდოდა, რადგან ანის დაბადების დღე იყო.
ანის დედას შავები ეცვა და დუმდა. ტორტი მოიტანა. თითო ნაჭერი ყველას გვერგო. პატარა ნაჭრები იყო. გემრიელი. კიდევ მინდოდა, მაგრამ მოთხოვნა შემრცხვა. ნელი მასწავლებელმა გვითხრა,"ფეხზე ადექით და ანისთვის ილოცეთო." ჩვენც ავდექით. როდესაც თავი ავწიე, დავინახე, რომ ყველა მე მიყურებდა. ოღონდ ეს არ იყო ისეთი ყურება, როგორიც იცოდნენ, როცა ვძულდი და მათ წინაშე მარტო ვრჩებოდი. ეს სხვანაირი ყურება იყო, რომელსაც ვერ მივხვდი - დღემდე.
მერე ანის დედამ ეკლესიაში წამიყვანა, სანთელი მომცა და მთხოვა, “ანის რამე უთხარიო”. სანთელი ხატის წინ ჩავარჭე. არ ვიცოდი, რა მეთქვა ანისთვის. არაფერი მქონდა სათქმელი. ბოლოს ძლივს გამახსენდა. "ჰო, ანი, უნდა გაგიმხილო. მაშინ ის რვეული ძალიან მინდოდა. არ გეწყინოს, უკან რომ დაგიბრუნე." - ვუთხარი ჩუმად და დავიჯერე, რომ ანიმ ნამდვილად გაიგონა ჩემი ნათქვამი…

ნელი მასწავლებელმა ყველა საგანში ორიანი გამომაყოლა. ნელი მასწავლებელმა თქვა, რომ მე საშინელი გოგო ვარ, რადგან არაფერს ვსწავლობ და მას იმედები გავუცრუე, რომ უნდა მრცხვენოდეს, ძალიან უნდა მრცხვენოდეს ჩემი საქციელის, რომ არცერთ მოსწავლეს არ უნდა ჩემთან მეგობრობა და ამის ღირსიც ვარ. მე არ მესმოდა, რატომ გაბრაზდა ნელი მასწავლებელი, რადგან მეგონა, რომ სწორად მოვიქცი და ჩემი მიზანიც, სრულიად უჩინარი გავმხდრიყავი, სწორი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ საშემოდგომოები წარმატებით ჩავაბარე და მეხუთე კლასში მაინც გადავედი, ნელი მასწავლებელს მას მერე ჩემს მისალმებაზე არასოდეს უპასუხია და ყოველთვის, როცა მხედავდა, თავს გვერდზე სწევდა. მეც ნელნელა შევეჩვიე იმას, რომ უკვე ახალი დამრიგებლის კლასში გადასულს, აღარ უნდა გამევლო ნელი მასწავლებლის ოთახთან.
ახალი დამრიგებელი კი პირველივე დღეს ძალიან მომეწონა. ახალგაზრდა, ლამაზი ქალი იყო და ხშირად იღიმებოდა. ჩვენთვის გაუგებარ საგნებზე გვესაუბრა და გვაცნობა, რომ ამიერიდან თავად ვივლიდით სხვა ოთახებში სხვა მასწავლებლებთან. ამ ყველაფრის ახსნა რომ დაასრულა, გვთხოვა, კლასის ორგანიზატორი აგვერჩია. ფურცლები დაგვირიგა და გაგვაფრთხილა, “ვინმეს რომ არ ეწყინოს, არჩევა ფარული იქნებაო”. ქაღალდი დავკუჭე და ჯიბეში ჩავიდე.
მალე მასწავლებლის მაგიდაზე ფურცლების გორა დადგა. ის კი ამ გორის გვერდზე მეორე გორის აშენებას შეუდგა. ფურცლებს სათითაოდ იღებდა, ხმამაღლა კითხულობდა და გვერდზე დებდა. "მარი", "მარი", "მარი" და კიდევ ოცდათექვსმეტი "მარი". "ვინაა მარი?" - იკითხა და ისევ გაიღიმა. ფეხზე ავდექი. ბურთი კი არა, ბურთები მქონდა ყელში გაჩხერილი. "აჰ, ესე იგი, შენ ხარ მარი?" - განაგრძო. მე კი ვიდექი და ვგრძნობდი, რომ ყელში ბურთები უსასრულოდ მრავლდებოდნენ და ბოლოს ისე გამრავლდნენ, რომ ძალიან შემეშინდა და კლასიდან გამოვვარდი. საპირფარეშოსკენ გავიქეცი, რომელიც ორი წლით ადრე სათამაშოების ოთახი მეგონა. კედელთან ჩავიკუზე და თვალები მაგრად დავხუჭე. მალევე წამოვხტი, სარკეს მივუახლოვდი და ჩავიხედე. ცოტა ხანს საკუთარ თავს ვაკვირდებოდი. მერე კი მარჯვენა მთელი ძალით ჩავარტყი. დაიმსხვრა. საშინელი ხმა ჰქონდა. თითები გადამეჭრა. გავიფიქრე, რომ თუ სასწრაფოდ საკლასო ოთახში არ დავბრუნდებოდი, ყველა იყნოსავდა, რისიც შემეშინდა. ხელი ჯიბეში ჩავიყავი, რათა სისხლი არავის შეემჩნია და უკან დავბრუნდი. კარი რომ შევაღე, მაშინვე ის ვთქვი ხმამაღლა: "ბოდიშს ვიხდი, საპირფარეშოში მინდოდა-მეთქი" და დაბნეულმა გადავხედე ბავშვებს. არავინ მიყურებდა. ვნატრობდი, რომელიმეს შემოეხედა, მაგრამ არ მიყურებდნენ და მივხვდი, რომ ისინი ყველაფერს მიხვდნენ...
თხელი ქურთუკის ჯიბიდან სისხლმა გამოჟონა. თუმცა არავის შეუნიშნავს. ისე ჩაშტერებოდნენ თავიანთ მერხებს, გეგონება, იქ ჯადოსნური სიტყვები წერებულიყო.

მარიამ ბექაური

წეროს კონკურსის გამარჯვებული მოთხრობა

Monday, November 1, 2010

TIRED

გათვლა

არჩევანი მე, არადანი შენ

თუ მე ვირჩევ
მირჩევნია გავტყდე
ვიდრე _გავიბზარო.

თუ შენ ირჩევ
დგომას, თან ერთ ადგილზე,
ვერ გავჩერდები,

გზაში ვარ და მივდივარ.

თუ მე ვირჩევ
მირჩევნია გადავწყვტო,
თუნდაც დამთავრდეს,

რადგან მომავალი
თავს არ იკლავს წარსულით.

და თუ ვირჩევ

ვამბობ:

მე_ სახლი,
შენ _სახურავი.

შენი არჩევანი _წოლა კედლისკენ,
ჩემი _შენ კედელი.

იყოს
არჩევანი ჩემი არ აგიხსნა
იყოს
არჩევანი შენი მაჩვენო,

რომ მე ვარ წისქვილი,
შენ _წყალი.

და იყოს ისევ

ქატო იქა,
ფქვილი აქა

გადავაგდე სავარცხელი.

Sunday, October 3, 2010

ჩემი პერსონალური ახალი წელი

დეეე, გილოცავ ჩემს დაბადებას

ყველაზეეეეე მაგარი დედიკო

Thursday, September 16, 2010

ხანდახან. სისუსტე

ნეტა ერთხელ არაფერი მოხდებოდეს.

პოპულის და იუნიქარდის დაგროვების ბარათებმა
ფრთები გამოისხან, მიმატოვონ.
საბანკო ანგარიშებმა ჩათვლიმონ,
საკრედიტო ბარათები გაიცრიცონ,
ძველ წიგნებში ჩარჩენილი ფოთლებივით დაიმსხვრნენ,
ქუჩის კუთხეში აყუდებულ ფულის მანქანას როცა გავუწვდი.

ხანდახან მინდა,
აღარ იყოს:
თქვენ გაქვთ სამოცდაათი შეტყობინება,
Elis Kuper likes your photo,
ორი გამოტოვებული ზარი.
დავალიანების გამო გაგეთიშებათ სმენა და ყნოსვა და მხედველობა...
გადასასვლელი მეორე ხაზზე.
მატარებელი მიდის გურამიშვილამდე.
ხუთი თეთრით დამეხმარეთ,
დედა მიკვდება.

მოხდეს რამე ძველებური,
მაგალითად,დიდჩანთიანი ფოსტალიონი.
მელნის სუნი ჰქონდეს წერილებს.
შემოდგომის ქარი აღწევდეს ხის დარაბებში,
ასე კი არა,
ორმაგი მინით და მეტალოპლასტმასებით
ჰაერი რომ ამოვიჭედეთ.

ასე არა,
ელექტრონული სივრცის ჭიები,
ვსხედვართ ცარიელ ოთახებში - მოციმციმე ეკრანებთან,
სხვის ცხოვრებებს უგემურად ვღეჭავთ და ვღეჭავთ
და არაფერი ხდება ნამდვილი.

მოხდეს აი, მაგალითად
ჰამაკი, ეზო, ცვივა თუთა, ვაშლი ვარდება.
მოხდეს სოფელი, მეხი - ცაზე, მოხდეს ქალაქი, წყვილი - გამზირზე.
ხელი ჩაჰკიდეს ერთმანეთს და ქუჩა გადაჭრეს.
მოხდეს ზამთარი, ჭრელი პლედი. თოვლი, საღამო,
ჩაი და ძველი გაზეთები.

მცივა. ახლოს ხარ.

ეკა ქევანიშვილი

Monday, September 6, 2010

როგორ გავატარე ზაფხულის არდადეგები

იმდენი ტანსაცმელი ჩავყარე ჩანთაში,თითქოს ზაფხული უსასრულოდ გაგრძელდებოდა.
ზაფხული-მეთქი, თორემ არდადეგები 7 დღეს მოიცავდა.
გზაზე წითელი ჰამაკი ვიყიდე, შაბიამნისფერში არ იყო.
რაც უფრო მოკლდებოდა მანძილი დანიშნულების ადგილამდე, გულისცემაც მით უფრო გახშირებული ხდებოდა.
გვირაბს იქეთ თავი სახლში მგონია და გზაც უფრო მოკლე მეჩვენება.
მეჩვენება, რომ იქეთ ხეები სხვანაირი მწვანეა,
რომ ყველა მდინარე გაცილებით ნელა და მძიმედ მიედინება, თითქოს ბევრი საფიქრალი აქვს.

რომ ჰაერში სხვა სუნია
მთელი გზა ვტკბებოდი ამაზე ფიქრით, აი ახლა რომ ჩავალ ბებია იტყვის:
- ნენააა, ცა მევიდა ჩემი ბაღანე, ნენა ჩემი პირველი სიხარული, ნენა რაფერ მომენატრე ბები, შენი ჩამოსვლისას ცა იხსნება მგონია ჩემს თავზე, მოი ბები დამიჯექი კალთაში მოგეფერო.
ნენა ცა არ ჩამევიდაა ჩემი გოგო? ჩემი პირველი, პირველი, პირველი.

პირველი შვილიშვილი ვარ.
უყვარს ბებოს როცა იცის, რომ თავის "მონაგარს" უყვარს იქაურობა.
სასწრაფოდ თოკი მომიძებნა და ჰამაკი გავაბით.
ვიჯექი და ღრმად ვსუნთქავდი.
მოვასწარი სანამ მთელი კუთხე არ შეიკრიბა ჩემს ეზოში.
იმ კითხვებს, რომლებსაც აქ უპასუხოდ დავტოვებ, იქ ხალისით გავცემ პასუხებს.
ვიცი რომ მართლა აინტერესებთ, ვიცი რომ არავინ გეკითხება ზერელედ.
დავრჩით საღამოს მე და ბებო. ვარჩევდით თხილს.
და ძველი თამაში გამახსენდა თხილის გარჩევისას, რომ ვთამაშობდით ხოლმე.
გოდორი მოშორებით დავდგი და თხილისგან გამორჩეული ჩენჩოს დამიზნებას ვცდილობდი მისთვის.
არაფერი შეცვლილა
10 დან 10
მერე ერთად მივდივართ და ვწვებით.
ლოგინთან სკამზე დიდი ჭიქით წყალს ვუდგამ ხოლმე.
როგორც ყოველთვის.
ყოველღამე ელავდა და ქუხდა.
როოოგორ მიყვარს ამ დროს ძილი.
იმ ღამით ცა ფეხად ჩამოვიდა.
ვგიჟდები წვიმიან დილაზე. შუადღემდე პიჟამოებით ვიარე ეზოში. ხან სავარძელი გამოვათრიე აივანზე,ხან სველ ჰამაკში ჩავწექი. ხან წიგნი ავიღე წასაკითხად.

მერე?
მერე კიდევ 3 კარგი დღე იყო
და აღმოვაჩინე, რომ ჩემი ყოველი სოფელში ჩასვლა ბავშვობაში დაბრუნებას უდრის.
რომ ყველაზე გემრიელი კიტრი ჩვენს ბოსტანში მოდის და ყველაზე გემრიელ ყველს ბებიაჩემი აკეთებს.
რომ ვცდილობდი გაცილებით თბილი ვყოფილიყავი იქაურებთან და მივხვდი რომ ჩემი ეს მცდელობა უკლებლივ ყველამ შენიშნა და შენიშვნაც მივიღე.
ჩვენ ისედაც ვიცითო. რატომ იღლებიო.
არადა მეშინოდა.
და ვფიქრობდი, რომ არ წამოსულიყვნენ ჩემები ქალაქში საცხოვრებლად იქნებ უკეთესი ყოფილიყო.
იქნებ ჯობდა მეზრუნა წიწილებზე, ცხოველებზე. უფრო ბევრი მეკითხა. მერე ჩამებარებინა ქალაქში და უფრო მეტი სიმძაფრით მომნატრებოდა სახლი და უფრო ხშირად მენახა სიზმრებში.

კიდევ აღმოვაჩინე რომ ჩემი საწოლის თავზე, ჭერზე ფიგურებს ვეღარ ვარჩევ.
ჩემი ძაღლი დაბერდა.
მერცხლები დაბრუნებულან და
მივხვდი რომ მათი დაბლა ფრენა წვიმის მოსვლას კი არ მოასწავებს, ბარტყებისთვის საკვებს ეძებენ.

მერე იყო ზღვა.
სულ ვამბობ რომ თუ ჰორიზონტზე ზღვა არ ჩანს და რაღაც ეფარება, მაინც აუცილებლად მიხვდები რომ იქეთ ზღვა არის.
და კიდევ სულ ვაკვირდები შეგრძნებას მისი დანახვისას და ყოველთვის სხვადასხვანაირია.
რატომ არის, რომ როცა ცხელ ქვებზე წევხარ ყოველთვის კარგზე ფიქრობ და ყოველი მეცხრე ტალღა რატომ ჰგავს ერთმანეთს?
ხალხმრავლობა მხოლოდ ბათუმში მიყვარს.
და ვერ ვიტან გზას რომელიც უკან მაბრუნებს.
სულერთია სად მაბრუნებს.
ისევ გურიაში.
დილით ჩემი დიდი ჩანთა ჭიშკრის გარეთ, რომ ძვლივს გადმოვიტანე და გავხედე გზას ამას ტრასამდე რა ჩაიტანს-მეთქი,
აღმართზე თემურიაც გამოჩნდა.
თემურია ავადმყოფი ბიჭია.
ყოველ დილით უთენია ჩამორბის ხოლმე ტრასამდე და მერე ტრასას მიუყვება სირბილით ოზურგეთამდე. საღამოს უკან ბრუნდება ისევ ისე.
მომესალმა.
გაჩერდა.
წაგაღებინებო.
ღმერთივით გამომეცხადა.
მართალია თავპირისმტვრევით ჩამატანინა, მაგრამ მოასწრო ეთქვა, რომ ბებიაჩემი მისი პირველი მასწავლებელი იყო.
რომ მასწავლებლებზე და სკოლაზე გიჟდებოდა.
მოასწრო ეთქვა, რომ თემურიას უყვარს ადამიანები და პატივს სცემს მათ და რა უნდა დაუშავონ ადამიანებმა მას რომ შეიძულოს, ან თვითონ რა დაუშავა და რატომ უნდა ერიდებოდნენ და შორიდან ესალმებოდნენ.
თან ყოველ წუთას მეკითხებოდა ხომაა მართალიო.
კარგი ბიჭი ხარ-მეთქი შენ თემურია და შენ რა გქვიაო?
თამთა მეთქი
და წაიღიღინასავით
თამთა, მთამთა, თამთალოო.
მერე მთელი გზა თამთალოს მეძახდა და ყოველ კითხვას აყოლებდა
და დავიფიცებ რომ კარგა ხანია ასე თბილი ჟღერადობით ჩემი სახელი არ მომისმენია.
მერე დამელოდა ავტობუსი როდის მოვიდოდა.
გამომაცილა, ხელს მიქნევდა.

კავკასონის დანახვაზე მივხდი ჯერ კიდევ ვერ გავარკვიე მთა უფრო მაღალია თუ ზღვა უფრო ღრმა.

ან გურიაში რა მინდოდა უსიყვარულოდ.

Wednesday, July 28, 2010

წერილი asklypiodota-ს

მეორე დღეს მახსენდებოდა კადრებად.
ძველებური ეზო.
აივანი.
სავარძელი.
გემრიელი ცივი ყავა.
ლურჯი სარაფანი.
მხიარული ადამიანები.
წიგნების სია.
ვიწრო ქუჩები და სიგრილე სახლში წამოსვლისას.
მიუხედავად იმისა, რომ ერთ წამს გამიელვა თავში იქ ხომ არა?
მაინც მოულოდნელი იყო.
მრცხვენოდა და მაინც ვაპარებდი ხოლმე თვალს შენსკენ.
თავიდან მაკვირდებოდი.
და უცებ შემეშინდა იმედგაცრუებული არ დამეტოვებინე.
უკან დასახევი გზა არ მქონდა. რაც ვიყავი, ის ვიყავი.
ჩუმად ყოფნა ჩემი ჩვეულებრივი მდგომარეობაა.
მოსმენა უფრო, ვიდრე ლაპარაკი.
ისე წამოვედი ფეხები უკან მრჩებოდა.
მერე რა ცოტაოდენი უხერხულობა და საშინელი დაღლილობა.

არ გავამხილე:
საზამთრო მეც დამიჭრია მურაბის გასაკეთებლად.
სიის დაახლოებით 4 ჩამონათვალი მეც არ მაქვს წაკითხული.
შენი ონკანის წყალი მაინტერესებდა.
გზაში:
-რა კაი რამე მოიფიქრა ე

დილით:
-იმედია სიზმარი არ იყო
-რამდენი მწვანე იყო

დაბადების დღეს გილოცავ ასკლი
მაგარია რო არსებობ

პ.ს შენსტრადიციასმივყევიდაბადებისდღისწერილებითმოლოცვისა

Saturday, July 3, 2010

დამთხვევა

ვამბობ არაფერი ხდება შემთხვევით
არადა არ მინდა გამიზნულად ხდებოდეს ეს "არაფერი"
ვამბობ ვერ გიტან_როცა მიყვარხარ
ვამბობ ცა ლურჯია და არა ცისფერი
ვამბობ "არასოდეს"-ს და ვერ ვასრულებ
ვამბობ რიცხვების სიყვარული არ ნიშნავს ვიყო პრაგმატული და პრაგმატულობა არ არის ცუდი
მიყვარს 9
მიყვარს როცა ზედმეტი არაფერი ხდება,
მიყვარს როცა არ არსებობს მიზეზები კარგად ყოფნისთვის,
მიყვარს როცა მამის სურათს მტვერს ვაცილებ, ასე მგონია კიდევ ერთხელ გავაცოცხლე,
მიყვარს წვიმა, თავსხმა
მიყვარს ყურება, როცა ეწევიან
მიყვარს როცა აღმოვაჩენ რომ ყველაფერი ისე არ ხდება როგორც მეგონა,
არადა არსებობს მიზეზები ცუდად ყოფნისთვის
არადა ჩარჩოებში ყოფნა მაინცდამაინც ჩაკეტილ სივრცეს არ გულისხმობს
არადა თავისუფლება რას არის ისევ არ ვიცი
არადა წვიმის ფერი ჯერ კიდევ ვერ დავადგინე
არადა აღარ ვარ სენტიმენტალური
არადა რადიკალურ გადაწყვეტილებებს ხშირად ვიღებ
არადა შეჩვევა კიდევ ერთი მავნე ჩვევაა
არადა ღმერთი მენატრება
არადა "ტკივილ"-ს სინონიმი არ გააჩნია
ნეტავ რა შეგრძნებები აქვთ წამალზე დამოკიდებულებს როცა წამალს იკეთებენ?
ნეტავ შემეძლოს ადვილად მიტევება
ნეტავ სად არის ძაღლის თავი დამარხული
ნეტავ ისევ ხომ არ მეშლება
ნეტავ მქონდეს ცოტა მეტი თავისუფალი დრო
რომ აქ უფრო ხშირად ვწერდე
რომ მოვასწრო თქვენი სიყვარული
რომ ისევ არსებობდეს მოულოდნელობები
რომ მხოლოდ დედა არ იღლებოდეს სახლში ტრიალით
რომ არ მოგცე დეპრესიის საშუალება და არ იყო "ლუზერი"
რომ არ მიყვარდე
ისევ ვითვლი
ვამბობ 5-ჯერ, მიყვარს 7-ჯერ, არადა 10-ჯერ, ნეტავ-5 ჯერ, რომ 6-ჯერ

თავისით გამოვიდა დედასგეფიცებით
აი ხომ ვთქვი შემთხვევით არაფერი ხდება
:(

Friday, June 4, 2010

ვიცი, არ ვიცი, ვიცი, არ ვიცი

რატომ

ვიცი, რაც არ ვიცი.

არ ვიცი რაც ვიცი- რაც არ ვიცი იმის ნაცვლად,
უნდა ვიცოდე თუ დავივიწყო.

არ ვიცი, რატომ არიან ანგელოზები
და ჩემი ოთახის ნათურა ყვითლები.

ვერ ვხსნი, რატომ არის ჩუმად ჩემი მაგიდა,
როდესაც მე ამდენს ვესაუბრები.

არ ვიცი, რატომ ჰგონიათ ახალ გაცნობილ ადამიანებს,
რომ ჩემს სახეზე დაკვირვებით
რაც კი მანამდე იყო ყველაფერს მიხვდებიან.

არ ვიცი, ინტელექტუალურობა, სნობობა და სულელობა
რატომ გახდა ხალხისთვის პოზა;

რატომ ჰგონიათ, რომ არსებობენ მარტივი ადამიანები;

რატომ ვარ შენხელა, როდესაც ვიღაც
მემატიანემ სხვადასხვანაირად გამოგვთვალა;

რატომ დადგინდა, რომ ცისარტყელის
ყურება არის ბანალურობა;

ფეხით სიარული – წანწალი;

თმის დავარცხნის დავიწყება, როდესაც რამე უფრო მნიშვნელოვანზე ფიქრობ – ბომჟობა;

საკუთარი აზრის ქონა – პროტესტი;

სახლიდან წასვლა – გაქცევა;

გაღიმება - კარგად ყოფნა.

არ ვიცი, რატომ უნდა მოიშუშო ყველა ჭრილობა;

რატომ არ უნდა იტირო, რახან კაცი ხარ;

რატომ არ ესმით რომ შეიძლება იყო იღბლიანი და უბედური.

ვერ ვხვდები, რატომ არის სიყვარული
და ბოზობა ორივე წითელი .
და რატომ მოსწონთ ქალებს, როცა მათზე მბრძანებლობ.

არ ვიცი, მე და შენი სარკე რატომ ვუგებთ ასე ერთმანეთს
და რატომ ვგავართ სანამ შენ მოხვალ.

არ ვიცი, რატომ ვფიქრობ ამდენს,
და მით უმეტეს, ეს ყველაფერი რატომ მაწუხებს.

ვიცი, რომ ერთხელაც ჩემი ოთახის ყვითელი განათებით
მოვიტყუებ ღია აივნიდან ყვითელ ანგელოზებს ,
და ერთი წუთით დავივიწყებ რომ ვარ კეთილი.

და გავიხსენებ როგორ ვაცლიდი მტრედებს
ფრთიდან ბუმბულს, რომ
ისევ დაბრუნებულიყვნენ…

დავით ყანჩაშვილი

პ.ს
აი ასე
კაი იყო შენთან
არ მეზარება დედასგეფიცები
უბრალოდ ეს უფრო კარგად ამბობს

Thursday, May 20, 2010

დაკარგული ბაბუები

დიდი ხანია მინდოდა მეთქვა თქვენთვისაც და თავი ვერ მოვაბი

ისევ მოკლედ მოვალ

ჩემი ეს პოსტი ვისაც წაუკითხავს იცის ჩემი ომში დაკარგული დიდი ბაბუის ისტორია

ოღონდ ეს დიდედას მხრიდან

ახლა "დიმამას" მხრიდან მოვყვები ასე ვეძახდით ბავშვები

ჩანართი:

ფორუმზე ერთმა ბიჭმა დაწერა წერილების თემაში.

დაკარგულების სია გამოქვეყნდაო, ბაბუის საფლავი აღმოვაჩინე და ჩემები ტირილით მოკვდნენო

პირადი წერილი ვაფრინე საიტის მისამართი მითხარი მეთქი

მითხრა

ჩემი ბაბუ აპრილში წაუყვანიათ

მფრინავი ყოფილა

აუფეთქებიათ

თავის საყვარელი ხომალდიანად

რა ვიპოვნე ამ საიტზე?

ბაბუს ჯიბეში ნაპოვნი წერილები, რომლებსაც სურათი აქვს გადაღებული.

რაღაც საინტერესო დოკუმეტები მისი გადაყვანა-გადმოყვანის შესახებ

ვნახე როგორ წერდა ბაბუ და თითქოს მისი ხმაც მესმოდა.

საკმაოდ დალაგებულად ლაპარაკობს წერილებში და დიდედას აიმედებს, რომ მალე და აუცილებლად მოეღება ბოლო ამ ყველაფერს.

ეს ჩემს ბაბუზე

და თქვენს ბაბუებზე?

დაკარგული ბაბუები << აქედან შეიტყობთ

შენიშვნა: სახელი, გვარი და მამის სახელი აუცილებლად რუსული შრიფტით უნდა ჩაწეროთ

თხოვნა: მეც მომიყევით რა თუ რამეს იპოვნით

Saturday, May 8, 2010

ერთხელ ქუჩაში

ვაგრძელებ თაგ თამაშს:

ესეც არაფრით გამორჩეული მე

თუ სადმე გადამეყარეთ თამამად მოდით

ძალიან გამიხარდება

აი ისინიც

ბათუმელი ჟურნალისტი

ბატონი დომენიკო

ჭის წყლის მოყვარული ქალბატონი

ლალენ მადლობთ რომ გახსოვარ

Sunday, May 2, 2010

ნადირობა ცხვარზე

ყოველთვის ვიცოდი რომ ყველაფერი სწორედ მაშინ ხდება როცა საჭიროა რომ მოხდეს.

ასე იყო ცხვარზე ნადირობაც

საგონებელში ჩავარდნილმა მე-მ, ბევრი იფიქრა რა წიგნი აერჩია აპრილის წიგნად,

ბევრს ჰკითხა.

ჩემს მიერ უკვე წაკითხულის შემოთავაზება არ მინდოდა.

ამიტომ როცა სანდრომ მურაკამი მირჩია, სიმართლეს ვიტყვი და არ მსმენოდა ამ მწერალზე.

გვარზე მივხვდი იაპონელი იქნებოდა.

ბოლო დროს ძალიან ბევრ ვფიქრობდი წვრილთვალებიანებზე.

ხოდა მოვიტანე თქვენამდეც "ნადირობა ცხვარზე"

წაკითხვას მხოლოდ მატარებელში ვახერხებდი ჩემი გადატვირთული გრაფიკის გამო

გამიგრძელდა

წიგნი?

მომეწონა

რატომ?

1) ავტორი არ აკეთებს შესავალს, თხრობას პირდაპირ ამბით იწყებს

2) არ აქვს მოსაწყენი თხრობის მანერა, თუმცა ვერც იმას ვიტყვი რომ მძაფრ განცდებს მაწვდის კითხვის დროს

3) მიუხედავად მისი სისქისა, წიგნი ცოტასლაპარაკობს. სამაგიეროდ ბევრ საფიქრალს გაძლევს

4) მისტიკა

5) რა საჭიროა სახელები

და ა.შ

ვფიქრობდი, რა შეგრძნებას მაძლევს ეს წიგნი

რატომ მომწონს

ვფიქრობდი ,ისეთი არაფერი მაგრამ მაინც მომწონს

მერე ერთხელ გამახსენდა მთაში ცეცხლის გარშემო გატარებული ღამეები და შეგრძნებები

ჰგავს

ზიხარ, უყურებ ცეცხლს

გსიამოვნებს, თან ცოტა საშიშია, თან მშვიდად ხარ, თან თვალს ვერ წყვეტ, თან ბევრს ფიქრობ

და სულ გახსოვს.

ყველაზე ბევრს ყურებიან გოგოზე ვფიქრობ

რატომ მაინცდამაინც ყურები

ხომ შეიძლებოდა ეს ყოფილიყო თმები, თითები, კბილები, ფრჩხილები ან რამე რამე

სანდრომ თქვა შეიძლება უბრალოდ იმიტომ იყო რომ მხოლოდ ესმინაო

შეიძლება

არადა ბევრს ამბობდა

კიდვე მაქვს კითხვები

რატომ მაინცდამაინც ცხვარი

ვირთხა?

მე ის გზა არ მომეწონა რომელიც მან ცხვარის დასამრცხებლად აირჩია

მე ავმბობ რომ უნდა დაემარცხებინა სისუსტე

ამ გზით არა

არ ვიცი რა გზით

მაგრამ არა ასე

კიდევ მინდა რამე ამ ავტორის

პ.ს ხისსუნი ჰქონდა წიგნს

Sunday, April 25, 2010

ქალის სამი ასაკი (ტილო. ზეთი. სიტყვები)

ჯერ ყველაფერი რა რთულია.
ერთი შეხედვით. შენ: ადვილი.
მერე თანდათან რთულდები და გეჩვენება:
ის ადვილდება. და თუ თვალს აჩვევ. თუ ფიქრს
აჩვევ. როგორ იჟონავს. ინაწილებს
მეზობლის ზედა დავიწყებული ონკანიდან
ჩამოღვრილ შიშებს: დაკეტეს ან სავარაუდოდ:
წყალი შეწყდა. ფიქრმა შენზე უცაბედად
მოასუფთავა. ტერფის დამფარი ნაგუბარი
მარტო კედლებს გამო ელაქა. ერთი
უბრალო კოსმეტიკა. მაგრამ რაკი მაინც უკვე
გამოელაქა. როგორ დამალო! ამ კედლებში
შემოსვლის დღიდან როცა რთული ჩანდა
ერთად მომავალი დღეების რიგი:
რა დაალაგებს ამდენ დღეს და. დღეს
რა გარევხავს ამდენ თეთრეულს.
ხელსახოცს. ტილოს. ზოგჯერ სუფრას
სტუმრებისთვის ბებიას წესით რა გაახამებს.
რა მოწმენდს ყველა კაფელს. მეტლახს
ყველა მაკაგონს. ერთი ლაქაც აღარსად დარჩეს.
რა ადვილი ხარ! მოიცადე:

თვალს შეაჩვევ: უფრო წასულებს ამ სახლიდან
ამ გულიდან. ამ სიტყვებიდან. და მერე ყველა:
თეთრეული. ხელსახოცი. ტილო. სახამი
თავისთავად გაკრიალდება. ვერც გაიგებ.
ყველა მეტლახი. მაკაგონი. თავისთავად მოიწმინდება.
სულერთია(დ): ერთი ლაქა სადმეც რომ დარჩეს.
მეგობრებიც მაინც წავლენ და დანარჩენი
ყველაფერიც მეტისმეტად გაიოლდება.
უფროც რომ გწამდეს. ღიმილადაც აღარ გეყოს:
უზიხარ ამ დღეს. ამ ჩანაწერს.
და ძველ შიშს აქცევ გრაფიკულ ფორმად
განივთებად. მოჩვენებიდან სიტყვებამდე:

რომ ღრუბელივით ყველა შიში გააკრიალა.
რომ გართულდი.
რომ ცხოვრება გაადვილდა. უკიდურესად.

დარეჯან სუმბაძე

შენიშვნა: დაკარგვაც ხელოვნებაა

ხელოვანი არ ვარ

Saturday, April 17, 2010

თქვენ გაქვთ დუმილის უფლება

ამბობენ დუმილი თანხმობის ნიშანიაო

არადა ისიც უთქვამთ ყველაზე საშინელი შეპასუხებააო

მე როცა ვდუმვარ შეგრძნება მაქვს,რომ ჩემს ორგანიზმში შევდივარ და ვათვალიერებ

როგორ მოძრაობს თითოეული ორგანო

საათივით აწყობილი მექანიზმი.

ყველაზე უბრალო და დიდ პატივს მიცვალებულებს დუმილით მიაგებენ

მე მიყვარს სიჩუმე

ეძღვნება დუმილს

დუმილი გაიწელა თუკი, იცოდე, ყველაფერი რიგზეა; უკიდურეს შემთხვევაში,
შენ მოგეცა შესაძლებლობა გადაურჩე რამდენიმე ნაყალბევ სიტყვას,
ან იქნებ უკვე გადაურჩი, ვინ იცის. მაგრამ
თუ შენში მოზღვავდნენ სიტყვები, ესეიგი, ბედისწერის წიგნში გეწერა
აჟღერება, როგორც საათს - როცა დროა; და შენ აჟღერდი;
და თუ ასეა, რაღას ჩხაპნი თეთრ ფურცელზე? წამოდექი! უბრალოდ, ადექი!
გააგებინე ყველას, რომ თითოეული, საბოლოო ჯამში, თავისთავის გაგრძელებაა -
თავისთავის სახელია - ჩრდილია - შვილია; და გააგებინე, რომ თითოეული,
პირველ რიგში, დანაოჭებულ თეთრ ზეწარზე მიგდებული მომჩვარული სხეულია,
რომელსაც არ ახსოვს საკუთარი სუნი და ფორმა, მაგრამ შიგნით სულია, სული!ირგვლივ კი - საგნები. დუმილი გაიწელა თუკი, დაწყნარდი, ნუ ღელავ,
უბრალოდ, შეეხე უჩვეულებრივეს საგანს, იმას, რომელიც ხელთანაა - საათს -
(წიკ-წიკ!), და აუხსენი, შეაგნებინე საკუთარ თავს, რომ ჯერ კიდევ ცოცხალი და
ჯანმრთელი ხარ;
და შემდეგ იგრძნოს შენმა მაჯამ საათის ვერცხლის სამაჯურის სიგრილე, შემდეგ
გაგაჟრჟოლოს მთელ სხეულში; და მადლობა უთხარი გამჩენს
ყოველი დღისთვის, რომელიც მოგცა; ჩაიცვი შარვალი, ჩაიცვი პერანგი, სიცარიელე
შეავსე შენით,
გადადგი ნაბიჯი: შენგან შენკენ; შენგან შენკენ; ერთი - ორი, ერთი - ორი;
თითოეული, პირველ რიგში, საგანია, საკუთარი სამოსია. სარკეში მხოლოდ
თვალებიღა დარჩა იგივე,
სათვალიდან მომზირალი. თუ მოიხსნი, შენს გარშემო ყველაფერი დატრიალდება,
დატრიალდება სამყარო, საგნები, ყველაფერი ჩამუქდება. სხვა სიტყვები არ იციან
საგნებმა, გარდა
თავიანთი სახელების, მუდამ სდუმან, და არც ჩვენგან ითხოვენ სიტყვებს. გაიწელა თუკი დუმილი,
ნუ მოიწყენ. უბრალოდ, მოუშვი ონკანი, ყური მიუგდე წყალს.

თარგმნა ზვიად რატიანმა

სწორი დუმილი ხმამაღლა ლაპარაკზე უფრო მეტყველებს.

პ.ს წერილია ფაქტიურად

Saturday, April 10, 2010

დაგვიანებული პასუხი მამას

რა დავაშავეთ ჩვენ,
ვინც ვერ გავლოთდით, ვერც გავმდიდრდით,
ვერც დავიხოცეთ?

ზვიად რატიანი
(მასვე)

მინდოდა მეთქვა,
რომ ჰაერი განა გვამძიმებს,
უბრალოდ მჭიდროდ გვეხუტება, ასე სჩვევია,
რომ ტკივილებიც ბავშვებს ჰგვანან,
ტირიან მაშინ, როცა გარშემო
არავინაა მათი სურვილების გამზიარებელი,
რომ სხვაგან წასვლას, აქ დარჩენა
ყოველთვის არ სჯობს
და რომ სიტყვები,
სანაპიროზე, მზისგან გახურებული კენჭებივით,
ტანს რომ გიწვავენ,
მხოლოდ ცდილობენ გაათბონ შენი სველი ზურგი
და რა ქნან მათაც,
ასე მოსდით, გადამეტებით, განა განზრახ,
განა არ სწუხან..

მინდოდა მეთქვა,
მირაჟია წვიმის წვეთები,
ხან თოთო ბავშვის თითებივით რომ გეფერება,
მზისგან დასიცხულ, გახუნებულ ხორბლისფერ კანზე,
ხან კი გისერავს სახეს ისე,
როგორც პარსვისას, ბლაგვპირიანი სამართებელი..
მირაჟია ყველა მდინარე
და რა თქმა უნდა, მათ ტალღებში,
დამცინავად არეკლილი უფიქრო მზერა,
შხეფებშეხსნილი ამაყად რომ გვადევნებინებს თვალს,
ყოველ ჯერზე, როცა ვცდილობთ თავი დავიხრჩოთ..

მინდოდა მეთქვა,
არაყგამოცლილ, ჭუჭყიან ბოთლებსაც
ენატრებათ თავისი წარსული
და არასოდეს ჭახუნობენ იმაზე მეტად,
ვიდრე მათგან წამოსული სითხე – ჩვენს შიგნით,
ყველა მპოვნელი საბოლოოდ დაიკარგება
და ყველა კარი საბოლოოდ იქცევა ჩარჩოდ,
რადგან არასდროს გამწვანდება ხისფერი კუნძი,
რომელზეც ვჯდებით, ბოთლებს ვაწყობთ,
ანაც ბანქოს ვშლით..

მინდოდა მეთქვა,
არ გახედო ჰორიზონტს მაშინ,
როცა არავინ იყურება შენს გარდა იქეთ,
როცა არავინ იყურება იქიდან შენკენ,
რადგან მზე რომ ჩადის,
ჩვენ ვაშტერდებით, ვხატავთ, ვწერთ, ვძერწავთ
და ვერასოდეს ვასწრებთ დავწეროთ,
როცა ჩვენივე მეგობრები ჩადიან დაბლა,
უფრო დაბლა, ვიდრე მზე, წვიმა,
ან მდინარე..
და ჩვენ კი ვიცით, რომ მოვილევთ დაგროვილ სათქმელს,
დავწერთ ან ვიტყვით, ავშარდებით, კედელს შევაყრით,
ამოვიხვნეშებთ, წყალს გავატანთ, ჩავიჩურჩულებთ,
მერე კი ტანჯვით დაღლილები ძილს მივეცემით,
სანამ მზე ისევ უკან არ ამობრუნდება
და ისიც ვიცით, რომ არასოდეს მობრუნდებიან უკან ისინი,
ვისზეც ძილის წინ,
მხოლოდ საბნის მიღმა თუ ვფიქრობთ..

მინდოდა მეთქვა,
არ არსებობს დანაშაული,
არ არსებობენ მოპასუხე მხარეები
და მითუფრო არ არსებობს მოსამართლე,
რადგან ჩვენს ტკივილს ვერასოდეს სხვა ვერ აზიდავს,
მძიმე იქნება და ხმას ჩაუწყვეტს,
თვალებს დაჩიჩქნის და არასდროს მიუყვანს მშველელს,
რადგან ჩვენც ვიცით,
თუ ერთხელ მაინც ამოვარდა ქარი
და ვერ ვუშველეთ, ერთმანეთზე შემოჭიდებით,
მაშინ ყველანი გავჩუმდებით
და შინ მოსულნი, უსირცხვილოდ მოვიტყუებით,
რომ მთელი მტვერი, მთელი ჭუჭყი,
რაც კანზე აგვყვა,
იმის ბრალია, რომ შემთხვევით გზა აგვერია
და შუა გზაზე, უშნოდ დაგდებულ ქვას ფეხი წავკარით,
წავიბორძიკეთ და მტკივნეულად დავეცით დაბლა..

მინდოდა მეთქვა,
რა ხანია სიცილს ვიკავებთ,
როცა მეგობრებს გულისყურით ვუსმენთ,
თუ როგორ მიატოვა ისინი ქალმა,
რომელიც მუდამ ანგელოზად ეჩვენებოდათ,
ჩვენ კი ვიცოდით,
ვიცოდით მუდამ, რომ ანგელოზი,
ბევრ სხვა მეგობარს, უფრო ადრეც მოლანდებია
და რა ხანია მხეცებივით ვხარხარებთ,
როცა თვითონვე ვყვებით მეგობრის ამბავს
და თავშესაქცევ ისტორიად ვაქცევთ ჩვენს წარსულს,
რომელმაც ერთხელ მიგვიყვანა მდინარის პირას
და ხიდის მერყევ მოაჯირზე გადაგვაბობღა..

მინდოდა მეთქვა,
ასე არის,
ასე იქნება..
ჩამოგვენგრევა სხვენი თავზე,
ცა დაგვექცევა,
გამოიდარებს ნანგრევებზე და გამოჩნდება,
როგორც ნაომარ სველ მინდორზე,
მზე – ვალკირია..
მერე კი ისევ შემოვსხდებით ცეცხლის გარშემო
და ფიცსაც დავდებთ, რომ სიმართლეს ამოვთქვამთ ჩვენსას,
რომ აღარასდროს შევჭამთ ჰაერს, ზომაზე მეტად,
არ გამოვთვრებით მიწით
და ვეტყვით პირში, ცეცხლის ალს მიღმა მოკალათებულ
ჩვენს წარსულს, აწმყოს და თუ იქნა – მასაც, მომავალს,
ყველა ხარხარის, ყველა ძღომის დალექილ ამბავს..

და ბოლოს მაინც,
ძილისწინა ლოცვების შემდეგ
და თბილ საწოლში, ემბრიონივით მოკუნტვის შემდეგ,
ყველა ფიცის, ყველა კოცნის და სიტყვის შემდეგ,
ჩვენივე თავსაც დავუმალავთ,
რომ ისევ არ ვთქვით,
ისევ არ ვთქვით, რაც უნდა გვეთქვა..

სანდრო ლორთქიფანიძე

Tuesday, March 16, 2010

სანამ მე მეძინა

ბოლო დროს ხშირად ვიხსენებ ბავშვობას.
დავაკვირდი და ბავშვობის მოგონებები სოფელს უკავშირდება.
არადა თბილისში წელიწადის უმეტესი ნაწილის გატარება მიწევდა.
ვქექე, ვქექე, ვქექე და
ეს ჰგავს სპეციალურად კარადის ყველაზე მიუწვდომელ კუთხეში გადამალულ ნივთს , რომელიც ცუდ რაღაცას გახსენებს.
მაშინ ვერაფერსაც ვერ ვაცნობიერებდი:
ვერ ვხვდებოდი რატომ ლაპარაკობდნენ დედაჩემი და მამაჩემი რუსულად.
რატომ სცემდა მამაჩემი ბოლთას სამსახურიდან რომ მოდიოდა.
რატომ ეცვა დედას ყოველ ზამთარს ერთიდაიგივე პალტო.
მიკვირდა რატომ ეუბნებოდა დედაჩემი ჩემს ძმას, რომ "მიყიდე" ცუდი სიტყვა იყო და მისი ხშირად წარმოთქმა არ შეიძლებოდა.
განვიცდიდი და არ ვიცოდი რას.
ვღელავდი და არ ვიცოდი რაზე.

კადრი:
მე, დედა, მამა და ჩემი ძმა
მგონი რუსთაველზე
დედა ამბობს
-ვაიმე რა დღეშია აქაურობა
მამა ხმას არ იღებს
ვაკვირდები და საფეთქელთან რაღაც გამოებერა
ვერ მივხვდი რაზე ამბობდნენ
სხვანაირი ის შენობა ნანახი არ მქონდა
რა სჭირს მეთქი და დამწვარიაო
აბა საიდან მიხვდი-მეთქი
და ხმა არ ამოუღიათ
მერე ხიდზე გადავედით

მერე ღამით რო დავწექი, ვცდილობდი წარმომედგინა როგორი იყო არადამწვარი ის შენობა
მერე ჩამეძინა და ალბათ სიზმარში რამე სასიამოვნო ვნახე

მერე რა, რომ შუქი 7 სთზე მოდიოდა, სამაგიეროდ მეორე არხზე კინოსეანსის გასვლის მერე მულტფილმები იწყებოდა.
მერე რა, რომ ნავთქურას საშჲნელი სუნი ჰქონდა, სამაგიეროდ მე და ჩემს ძმას მამაჩემი კარტს გვეთამაშებოდა.
მერე რა, რომ ცივი წყალი მოდიოდა, სამაგიეროდ ეზოში დაკრეფილი,იმ წყლით გარეცხილ თუთას სხვანაირი გემო ჰქონდა.

და მაინც დღემდე მგონია რომ პირველ კლასში როცა სკოლაში მივედი ყვეეელაზე ლამაზი კაბა მეცვა. დედაჩემი კაბისგან გამოჭრილი,შეკერილი და მამიდაჩემის მიერ დაქარგული იის ყვავილით.

სანამ მე მეძინა
იმ ღამით ძილისწინ ჩაფიქრებული ყველა ოცნება ამიხდა
არადა მიუწვდომელი მეგონა

პ.ს დიდი ხანია დაწერილი მაქვს და არქივში ინახებოდა
ეხლა მომინდა რომ გამომექვეყნებინა

Wednesday, February 24, 2010

პრაღელი მოხუცის ლექსებიდან

1.
ჩემი ცხოვრების საზრისზე ფიქრები
ორმოცადაათი წლისამ დავიწყე.
ამის გამოა
რომ სიკვდილზეც ბევრს ვფიქრობ.

8.
სინამდვილეში ახალბედა ვარ
განვიცდი განსწავლულობის ნაკლებობას
გულუბყვილო ვარ
მაგრამ
დანამდვილებით ვიცი
რომ ხელოვნებაც შეიძლება მომდინარეობდეს გულუბყვილობიდან
რომ ის შეიძლება იყოს უბრალო.

12.
ახალგაზრდებმა უნდა დატოვონ აქაურობა
და თუ არ წავლენ
უნდა შეეგუონ.

14.
მე არც ერთ კავშირს არ ვეკუთვნი
არავის მხარეზე არ ვარ
პრობლემები
რომელშიც პარტიულობამ ერთხელ უკვე გამხვია
უკვე აღარ შემიძლია სანაქებოდ წარმოვიდგინო.

მე იქედან ამოვდივარ
რომ კონფლიქტის არსს ორივე მხარის სიმართლე წარმოადგენს
და კიდევ იქედან
რომ არაფერია ეგოიზმზე უფრო ბედნიერი
და კიდევ იქედან
რომ ყველანი კარგები არიან
რომ ყველანი კარგს ფიქრობენ
პოლიტიკოსების და მკვლელების ჩათვლით
რომ ბოროტება მხოლოდ შემთხვევითი მოვლენაა

და ჩემს უუნარობას ხმამაღლა ვგმობ და ვუსწორდები.

15.
დიდი ხნის მერე ისევ შემიყვარდა
რაც ძალზე მახარებს
მოვლენებსაც სხვა თვალით ვუყურებ
გაფაციცებით ვაკვირდები ტანსაცმლის ნაკეცებს მთელს ჩემს სხუელზე
საათობით უსაქმოდ ვზივარ
ნაცნობ ხმებს ჭკუიდან გადავყავარ
უფრო და უფრო ცუდად ვხედავ.

16.
სულ უფრო ხშირად მიწევს ფიქრი თუ რამდენ ურთიერთგანსხვავებულ სიხარულს მოუყრია თავი ჩემში
მაგალითად ჩემშია სიხარული წყლის არსებობის გამო
სიხარული ჰაერის არსებობის გამო და სიხარული ქათქათა თეთრეულის არსებობის გამო
და კიდევ იმ საოცრების გამო რომ ვინმე ახლომხედველს ჩემთვის მანქანით ჯერაც არ გადაუვლია

მე ცხოვრებაში უნდა ითქვას მხოლოდ ბედნიერება გამაჩნდა
ან მცირედი ბედნიერება უბედობაში
მე არ ვფიქრობ თითქოს რაღაც გამიფრინდა ან რომ ჩემს თავს რომელიმე
გზისკენ სავალი გადავუკეტე
ჩემი ცხოვრების მნიშვნელოვან მომენტებში ყოველთვის მქონდა შესაძლებლობა ამერჩია
მე არ ვფიქრობ რომ ამაოდ ვიცხოვრე

ამიტომაც ვიცი რომ გლოვისა და სასოწარკვეთის ტრაგიკული განცდა
რაც ჩემთვის როგორღაც ყოველთვის იყო თანამდევი
და ჩემთვის როგორღაც თანამდევია
თავისი კერძო ცხოვრებით ცხოვრობს
ბედნიერებისგან თუ წარუმატებლობისგან დამოუკიდებლად.

სიბერე ისეთი არაა როგორადაც წარმომედგინა
მე ვცხოვრობ დაძაბულად და ვიცდი.

2.
ე პ ი ტ ა ფ ი ა

აქ განისვენებს კაცი, რომლის სხეული სხვების სხეულებივით სველი იყო
აქ განისვენებს კაცი რომლის სხეული მშრალ დროში მშრალი იყო იმ სხვების სხეულივით
აქ განისვენებს კაცი რომლის სხეული ლპება მსგავს სიტუაციაში მოხვედრილი ნებისმიერი ადამიანის სხეულივით.

4.
ყოველდღიურმა სიმარტოვემ ცხოვრებისეული ჭეშმარიტება აღმომაჩენინა
საქმე ეხება იმ ადამიანებთან ხორციელ კონტაქტს რომლებიც გვიყვარს.

5.
ჩემი ჯანმრთელობა მძლავრი საყრდენია ჩემი მწერლობისთვის
ჩემი უპრობლემო ფინანსური მდგომარეობა მძლავრი საყრდენია ჩემი მწერლობისთვის
ჩემი სულის კეთილი საწყისიც ასევე მძლავრი საწყისია ჩემი მწერლობისთვის.

და ამასგარდა ჩემი სურვილიც თვითნგრევისა მძლავრი საყრდენია ჩემი მწერლობისთვის
და ჩემი ავადმყოფობებიც
და ჩემი მოსაწყენი პროფესიაც
და ჩემი მარტოობაც.

7.
მე მსურს ასეთი წინადადება დავწერო:
არაფრის და არავის მიმართ ბოროტი არ ვარ
და ასეთი წინადადებაც:
ვერ ვიტან გადაჩვევას.

შთაგონების შემოტევისას დავწერე ლექსი
რომელიც ზუსტად ისეთ ლექსებს დაემსგავსება
როგორებსაც ხანდაზმული პოეტები წერენ.

ყველა ხანდაზმული პოეტი დაახლოებით ერთსა და იგივეს წერს
რომ მათში მშვიდობა დანავებულა
რომ მათ უყვარდათ და ისინი უყვარდათ
რომ ცოტაოდენ სიწყნარეს და ბედნიერებას შეიგრძნობენ
(ყოველ შემთხვევაში ერთხელ მაინც ასე წერს ყველა მათგანი)

მეც მსურს რამე მსგავსი დავწერო
მაგრამ ამაში რაღაც ხელს მიშლის
არაფერი მომდის თავში ნამდვილად ორიგინალური
ის რაც თავში მომდის
ჩემი აზრით საკმარისად ორიგინალური სულაც არაა
ამასწინათ მაგალითად ასეთი წინადადება დავწერე:
ბედნიერი ვარ რომ ქიმწმენდის დაწესებულებასთან ლაქებზე ჩხუბი არ დამჭირდა
ან ასეთი წინადადება:
ლაქები არ მადარდებს
მაგრამ მე ვფიქრობ
რომ ეს ცოტაა.

9.
ქვეყნად სერიოზული პრობლემები აღარ არსებობს
ყველაფერი მიედინება ისე თითქოს ერთ ადგილზე დგას
არაფერს ვუჯანყდები
არაფერს მოველი
არაფერი მინდა.

10.
ორმოცდაათისამ დავიწყე წერა
ახლა სამოცისას წილად მხვდა მევე ვაღიარო
რომ მწერალი ვარ.

მე მწერალი ვარ
მე უკვე დარწმუნებული ვარ
მე ვარ მწერალი პუბლიცირების შესაძლებლობის გარეშე
მე ვარ მწერალი რომელიც ამის შესაძლებლობას ანგარიშს არ უწევს
მე ვარ მწერალი რომელიც უთქმელად ახერხებს რომ თავისი სამუშაო დაიწყოს და თავისი ცხოვრება დაასრულოს.

11.
ბოლო ორმოცი წლის განმავლობაში ძალიან მოვიწყინე
აღარც მოულოდნელობები მცემდა დიდად თავზარს
აღარც ახალი ინფორმაცია მაცვლევინებდა შეხედულებებს
აღარც მე განვიცდიდი რაიმე უცნაურს
ბევრი ვიძინე
და არც ის მაწუხებდა
იმ დროის დიდ ნაწილს მხოლოდ ჩემს თავთან ვატარებდი
საუბარია რაღაც ნაკლებად მნიშვნელოვანზე

უპირველეს ყოვლისა ამიტომ მოვიწყინე
რომ ის
რაც ორმოცი წლის განმავლობაში მომისმენია ან წამიკითხავს
როგორღაც ყოველთვის წინდაწინ ვიცოდი.

13.
ვერ ვგრძნობ თითქოს სხვა ადამიანი ვიყო
ვიდრე ოცი წლის ასაკში ვიყავი

მიუხედავად იმისა რომ ისეთმა შემთხვევებმა როგორიცაა ვთქვათ
წარმატება ჩემთვის ყოველგვარი ფასი დაკარგეს
მიუხედავად იმისა რომ უკვე არაფერი მაქვს საწინააღმდეგო ოპორტუნიზმის და სიმხდალისა
მიუხედავად იმისა რომ სადად და შეუმჩნევლად ვიცვამ
მიუხედავად იმისა რომ პოლიტიკა არ მაინტერესებს
და სხვა ადამიანი არ ვარ

ჩემი რადიკალური შეხედულებები ჩემშივეა
ჩემი რადიკალიტეტი ჩემშივე დარჩა.

18.
კედლები ჩემს ბინაში და ნივთები ჩემს ბინაში ზოგჯერ ისე უცხოა
რომ წინ და უკან დავდივარ როგორც ავეჯის გამოფენა-გაყიდვაზე
გარშემორტყმული ზედმეტი საგნებით რომელიც არც მსურს და არც მჭირდება

მერე განსაკუთრებული სიამოვნებით ვუკვირდები ჩემს ხელებს
წინ და უკან სიარულისას კი მეტწილად ჩემს წინდებიან ფეხებს
თუ როგორ დააბიჯებენ და ჭკვიანურად მონაცვლეობენ
აი ასე დინჯად ვუბრნდები ჩემს თავს
ვირჯები

მე ეს წამები ძალიან მიყვარს
ეს მიგნებული ხედვის და მიგნებული აზრის წამებია
წამები როცა პარალელურად და სამართლიანად შეგიძლია ივარაუდო
რომ მიგნებები უაზრობაა
ან ოდნავ მაინც მიუგნებადი
უპირველესად კედლების სიუცხოვე ქრება.

/იან ფაქტორი/

p.s ვინც ბოლომდე ჩამოვა
ასე მგონია ასეთი მოხუცი ვიქნები
მინდა რომ აქ მენახებოდეს

Monday, February 22, 2010

ფერები

ფერები
ფერებმა
ფერებს
ფერების
ფერებით
ფერებად
ფერებო

ჰოდა მითხარით რა ფერი ვარ?

Monday, February 15, 2010

სიყვარულის დღე

სიყვარულის დღეს გილოცავ.
ვინ დაადგინა
ეს თვე,
ეს რიცხვი,
ეს საწოლი,
ეს ყვავილი,
ეს სუნამო
ვინ დამიწესა.
მაინც გილოცავ,
ამ ქუჩით.
ამ ავტობუსით,
ამ კაფეთი,
ამ ფინჯნით.
გილოცავ, გასესხებ, გჩუქნი,
სიყვარულის დღეს
წამში ასიათასჯერ გილოცავ,
ყველაზე პირველი გილოცავ
და ბოლოჯერაც მე გილოცავ.
დღის თორმეტ საათიან მონაკვეთში,
სანამ ეს დაწესებული დღეა,
მარტო ამ სიტყვებს გამოვუშვებ შენთვის ხორხიდან –
გილოცავ.
აღარ ყოფნას,
ცალკე ყოფნას,
მარტო ძილს და მარტო ჭამას,
თავისუფლებას გილოცავ.
მაგის დედაც!
წელიწადში ერთხელ აღნიშნე ხოლმე.

/ეკა ქევანიშვილი/

დამაგვიანდა
მაგრამ მერე რა

Tuesday, February 9, 2010

ჩემი კითხვები

მოვბრუნდი ახალი კითხვებით
ჩემთვის ახალი არ არის სადღაც გადავაწყდი და დიდი ხანია მიტრიალებს თუმცა მაინც

და აი ისიც

ბეტონით დაფარულ ზედაპირზე ყვავილი რატომ ამოდის?

Thursday, January 28, 2010

ღმერთი რომ კარებს გიხურავს, ფანჯრებს ღიას ტოვებს

””მუღამი ისაა, რომ ამ კარებებში შეხედვა შეგეძლოს ისე,
რომ იძულებული არ გახდე, შეხვიდე.”
/ოკილა/

მერე რა რომ დავიკარგე
სახლი ხომ მაშინ უფრო გიყვარს როცა ბრუნდები.

ჩემი სახლის კარის უკან ვიღაც დგას.
და გამალებით აკაკუნებს.
მე მეორე მხრიდან კარს აკრული ვუგდებ ყურს
მეშინია გაღების.
ვდგავარ და ვუსმენ
და მესმის გულისცემა და ვერ ვხვდები ჩემია თუ მისი
მეშინია რომ თუ შემოვუშვებ შეიძლება მოეწონოს და დარჩენა მთხოვოს და მე უარი ვერ ვუთხრა,
იმიტომ რომ მოლაპარაკე მჭირდება ხოლმე.
მეშინია რომ თუ შემოვუშვებ შეიძლება ნივთები გადაადგილოს.

შეიძლება ჩემი კედლების ფერის შეცვლა მოინდომოს
და სულაც იქნებ და ზუსტადაც სჭირდება სახლს გადახალისება,
იქნებ და სჭირდება არევა რომ მერე უკეთესად დალაგდეს.
იქნებ ჯობია რომ დაემატოს რამდენიმე ოთახი და გაიზარდოს.
იქნებ და ზუსტადაც მჭირდება
ჯერ ისევ კარის აქედან ვდგავარ და ვუსმენ
კარს არ ვაღებ და ვფიქრობ
რატომ?
წარსულიდან აკიდებული ფობია ხომ არ არის
თუ სიახლის შიში
ან საერთოდ შიშია თუ უბრალოდ ეგოიზმი და საკუთარი თავის გადამეტებული სიყვარული?
კაკუნი ჯერ ფრთხილი იყო, მერე გაძლიერდა, გაძლიერდა და ეხლა ნელ-ნელა სუსტდება.
მე მაინც ვნერვიულობ იქნებ და თავშესაფარი სჭირდება?
არადა სულ ვოცნებობდი ბევრი მეხეტიალა და მგზავრი ვყოფილიყავი.
ვგრძნობ ერთხელაც არ მეყოფა მოთმინება
მომბეზრდება დალაგებული მყუდრო ცხოვრება და წავალ
თუნდაც მხოლოდ იმიტომ რომ დაღლილი ისევ დავბრუნდე სახლში.

კაკუნი ჯერ კიდევ არ წყდება.
მე ისევ ვუსმენ.

literatura.ge

Friday, January 22, 2010

ჩემი ნეფერტიტი

"გეომეტრიის აქსიომები ვინმეს ინტერესს რომ ეხებოდეს,

მათაც უეჭველად უარყოფდნენ."
აინშტაინი

ეს ქანდაკება ჩემმა ძმამ ჩამოიტანა ეგვიპტიდან, მერე სადღაც წაიკითხა რომ როდესაც ეგვიპტის დედოფალს თავი მოკვეთეს დაიწყევლა, ამიტომ მისი სახლში გაჩერება არაფრით არ შეიძლება-ო.
ფანჯრიდანაც უპირებდა მოსროლას თან რომ არ გადავყოლოდი ლამის.
ბევრი რამ მსმენოდა ეგვიპტის ამ ულამაზეს ქმნილებაზე თუმცა მისი წყევლის დეტალები არ ვიცოდი.
ამიტომ გადავწყვიტე უფრო მეტი გამეგო და შორეული დედოფლის საიდუმლოებათა გასაგებად გავემგზავრე შორეულ...
არა ეგვიპტეში არა... ინტერნეტში.
9 ზღვისა და 9 მთის გადამლახველი ბოლოს ამ ვიდეოს წავაწყდი
ვისაც ვიდეოს ნახვა დაგეზარებათ გეტყვით რომ საუბარია იმაზე რომ ეგვიპტის მომაჯადოებელი დედოფალი სულაც არ ყოფილა ასეთი მომაჯადოებელი
ნეფერტიტს სულაც არ ქონია ასეთი ლამაზი თვალები, სუფთა კანი, სწორი ცხვირი და იდუმალი სილამაზე არამედ, ჩვეულებრივი ქალი - მრავალი ნაოჭით, კარტოფილისებური ცხვირით, არაპროპორციული ნაკვთებით და უბრალო თვალის ჭრილით

აღნიშნული დასკვნის საფუძველი გახდა კომპიუტერული ტომოგრაფია ქანდაკებისა, რომელიც მისი გარეგნობის ერთადერთ წყაროს წარმოადგენს.
გამოკვლევამ აჩვენა რომ ქანდაკება გადაკეთებული ყოფილა, სავარაუდოდ მისი მეუღლის ეხნატონის ბრძანებით.
აღნიშნული სილამაზე რომ ხელოვნურად შექმნილი იყო მეცნიერებს ეჭვი ჯერ კიდევ 700 წლის წინ ჰქონდათ, თუმცა მხოლოდ ახლა გახდა შესაძლებელი მისი მეცნიერული დასაბუთება

და აი ასე გაცვდა და დაპატარვადა ქურუმი
და გავბრაზდი, - პირველ რიგში საკუთარ თავზე ამდენი რომ ვიქექე 4 000 წლის წინანდელ მასალებში
და შემდეგ უკვე ამ უსაქმურ მეცნიერებებზე ყველას სულში რომ ურევენ ხელს.

უი მე კი hexe ვარ
ბლოგის გასაღები მეილზე მომივიდა
და მეც შემოვედი...
და რადგან შემოვედი ბევრი ვიფიქრე რა დამეწერა
ჯერ ვთქვი მოდი რამე ისეთ პირადულს დავწერ საკუთარ ბლოგზე რომ ვერ ვწერ
აქ ხომ მაინც ვერასდროს მიპოვიანთქო
თუმცა საკუთარ პრობლემებსა და გრძნობებზე ლაყბობას
მეცნიერული აღმოჩენის გაზიარება ვამჯობინე
თუმცა მაინც ჩემი გულისტკივილი გადმოვეცი.

სიმწვანისა და ბილიკების მოყვარულ მასპინძელს კი ეს სურათი მოვუტანე საჩუქრად.

Wednesday, January 6, 2010

ოჯახი ქირით

პირველად რომ ვნახე მაშინ ახალი გამოსული იყო
ხოდა ახალ წელს შუშის ანგელოზი რომ მაჩუქეს გამახსენდა
სათაური არ მახსოვდა.
არც წელი
არც მსახიობები
და უცებ სრულიად შემთხვევით ვიპოვნე

http://allmovies.ge/ge/movie.php?uid=HNPPQ

ვისაც უყვარს თოვლი, საშობაო ამბები და სულ ცოტა მაინც სჯერა სასწაულების
მოკლათდით თბილად სავარძლებში
ჩაი დაიდგით
და უყურეთ

Wednesday, December 30, 2009

გილოცავთ

ზუსტად არ ვიცი როდის მოხდა ეს ამბავი მე რომ ძალიან პატარა ვიყავი თუ პატარაზე ცოტა დიდი რომ ვიყავი.
ვიფიქრე დედას ვკითხავ მეთქი მაგრამ არ ვკითხე.
პატარა ვიყავი მამამ მე და დედა საახლწლოდ სოფელში რომ ჩაგვიყვანა და უკან დაბრუნდა.
თვითონ სამსახურიდან თავს ვერ ითავისუფლებდა. იმ წლის ბოლო დღეებში თუ მოახერხებდა ჩამოსვლას.
30 ში ღამე წამოვიდა მატარებლით. არეული დრო იყო. მატარებელმა ძვლივს ჩააღწია სადგურ ლანჩხუთამდე, ისიც დაგვიანებით და გზის გაგრძელება ვეღარ შეძლო.

ასე აღმოჩნდა მამაჩემი 31 ში საღამოს ძალიან დიდ თოვლში ჩვენი სოფლიდან დახლოებით 50 კმ-ის მოშორებით.
ტრანსპორტი ახალი წლის ღამეს კი არა ისეც იშვიათად დადიოდა იმ დროს.
იძულებული იყო ფეხით წამოსულიყო.

მერე არ ვიცი როდორ და რა ძალით შეძლო ამხელა გზის ფეხით თოვლში ისე რომ 00:01 წუთს უკვე სახლში შეხვდა.
მე ვამბობ რომ მახსოვს როგორ ნერვიულობდა დედაჩემი სანამ მოვიდოდა.
როგორ ბორგავდა ბაბუაჩემი
როგორ ქოთქოთებდა ბებიაჩემი: დედა სად მოვნახო ჩემი ბაღანაო
ისინი მეუბნებიან, რომ შეუძლებელია მახსოვდეს და მხოლოდ მოყოლილი თუ წარმომიდგება თვალწინ.
მე მაინც ვიტყვი რომ მახსოვს როგორ გაიღო ჩემი ეზოს თეთრი ჭიშკარი.
როგორ ატეხა წითელმა ჯეკამ ყეფა. მერე როგორ მიჩუმდა და როგორ დავინახე ნაცრისფერი ქურთუკით მამაჩემი.
და ბებიაჩემის ლოცვაც მახსოვს ღმერთს მადლობას რომ წირავდა.
მახსოვს მახსოვს მახსოვს.

ხოდა

გილოცავთ დამდეგ შობა-ახალ წელს ყველას.
მე კი წინ მელოდება თოვლი რომელიც ჯერ არ მოსულა ,
საჩუქრები რომელთა საყიდლადაც ჯერ ვერ მოვიცალე,
ნამცხვარი რომელსაც პირველად გამოვაცხობ ცხოვრებაში
და გოზინაყი :ლოვე:

Tuesday, December 22, 2009

"გლობალური სიყვარული"

ამსტერდამი-ბოსტონი. გადაფრენა.

შენ მეუბნები,
რომ სიყვარული ახლა უფრო გლობალურია,
ვიდრე მაშინ,
როცა ლამაზი, ჩემზე ბევრად უფრო ლამაზი,
თექვსმეტი წლის ბებიაჩემი,
მთელი ექვსი წლით უმცროსი ჩემზე,
ფარდის იქიდან უყურებდა ბაბუაჩემს,
შავი ულაყით მოჯირითეს სოფლის შარაზე,
და არ იცოდა, მალე სამ ვაჟს მისცემდათ ღმერთი,
დედასავით ხორბლისფერებს,
მამასავით მხარბეჭიანებს,
რომ მერე ისე წაერთმია, არც კი ეკითხა.
შენ მეუბნები,
რომ სიყვარულმა გემო გაუგო თავისუფლებას
და ახლა უფრო კარგად სუნთქავს,
ვიდრე მაშინ,
როცა ბაბუამ საამაყო შავი ულაყით
მოიტაცა ბებიაჩემი
და მაყრიონმა ოდოიას შემოძახებით
დაარღვია ჭაობიან სოფლის სიჩუმე.
მორჩილად იჯდა კერის პირას ბებია თურმე,
ბედისწერას თუჯის ქვაბში ჩუმად ხარშავდა,
რომ მერე წლები გასულიყო
და მე, ბებიის სიყმაწვილის ფოტოს ნეგატივს,
ერთ მშვენიერ დღეს ოკეანის თავზე მეფრინა,
ლურჯი ჯინსით და გლობალური პრობლემებით,
და ჩემოდანში დიდი წიგნით,
„საქართველო“ რომ აწერია გარეკანზე
და პირველ გვერდზე
ჩვენებური სიამაყით და თავმოწონებით
გამოსახულ ფერად რუკაზე,
ის მიწა არის ჩამოჭრილი,
სადაც თავისი წილი ჭაობები დაუზარლად ამოაშრო ბაბუაჩემმა,
სადაც იმღერა ოდოია,
სადაც სახლი ააშენა და მოყვრისთვის კარი გამოაღო,
სადაც ვენახი ჩაყარა და მსხალი დარგო,
სწორედ ის მიწა,
შვილების ხორცით და ცრემლით რომ ანოყიერა.
ჩაკეტილია სახლის კარი
და ამის შემდეგ შენ მეუბნები,
რომ სიყვარული გახდა უფრო გლობალური,
ვიდრე ოდესმე,
ჩვენს ებრაელ შვილებს რადგანაც
ქვიათ ბერძნული სახელები
და რადგანაც ქერა თმის გამო,
ბებიისგან რომ გადმომეცა გენეტიკურად,
ხანდახან პასპორტს არც მიმოწმებენ,
შენ მეუბნები,
რომ ბედნიერ ეპოქაში მიწევს ცხოვრება,
გამოდევნილს საკუთარი სიზმრებიდან,
საკუთარი ტკივილებიდან,
დაუმარხავს წინაპრების სასაფლაოზე,
ოკეანის ტალღების თავზე
უპატრონოდ გამოკიდებულს,
მკვებავს ჩემი და შენი
გლობალური სიყვარული.
/სალომე ბენიძე/

როცა სალოს ამ ლექსს ვკითხულობ ჩემი დიდედა მახსენდება.
დიდედას 19 წლის გათხოვდა და 20 წლისას უკვე ქვრივი იყო.
გიორგი ბაბუ ომში წაუყვანეს და აღარც მობრუნებულა.
თვეების ბაბუაჩემი დარჩა დიდედას.
და კიდევ რწმენა რომ მისი ქმარი ცოცხალი იყო, სადღაც მაგრამ ცოცხალი.
მისი გარდაცავლების ცნობა არ მოსულაო.
დედამთილთან და მამამთილთან ერთად ცხოვრობდა.
როცა თვითონ გარდაიცვალა პანაშვიდზე ერთი ჩემთვის უცნობი ქალი მოვიდა და ჩემებს რაღაცას უყვებოდა.
ყური დავუგდე.
უცნობი ამბობდა, რომ ბაბუაჩემის ბაბუას მიუღია სამკუთხა ბარათი.
თურმე სასწრაფოდ უცნობის დედასთან გაქცეულა და ბარათი გადაუცია. შეინახეო.
არ მინდა გაიგოს მისმა ცოლმა რომ ქმარი აღარ ჰყავსო.
იმის მერე სულ ვფიქრობ რატომ გააკეთა ეს.
იმიტომ რომ დიდედას იმედი არ დაკარგვოდა
თუ ეშინოდა, რომ დიდედა მშობლებთან დაბრუნდებოდა.
მიზეზი არ ვიცი მაგრამ მახსოვს ზამთრის არდადეგებზე ჩემი თავი ღუმელთან მასთან მოსაუბრე
-დიდედა, გიორგი ბაბუ თუ გესიზმრება ხოლმე?
-კი ბებო
-როგორი იყო?
-ბაბუაშენი ჰგავს
სურათს ავხედე და მსგავსება ვერ ვიპოვნე.
მის სიკვდილამდე მეც მჯეროდა რომ დიდი ბაბუა ცოცხალი იყო და ვერ ახერხებდა ჩვენამდე მოსვლას.
და თვითონ როგორ მახსენდება ყველაზე ხშირად?

დიდედა წელში მოხრილი.

მისი დამჭკნარი და ოდნავ ხაოიანი ხელები 5 ჩხირით.
წინდა ქსოვს.

ვზივართ. მე მის კალთაზე მიდევს თავი,ძაღლისგან შეშინებული და ის რაღაცას ბუტბუტებს დაგამშვიდებსო.

დიდედა ბალის ხეზე.

დიდედა ნამგლით ხელში ჩაცუცქული და ბალახებს ჭრის.

დიდედა ნემსში ძაფის გაყრას მთხოვს.

დიდედა ბიჭებს ეძახის მსხალი მოგიტანეთ და გაურეცხავი არ ჭამოთო.

დიდედა მპირდება პენსიას რომ აიღებს ლამაზ კაბას მიყიდის და გასაფერადებლებს.

კიდევ სულ ვფიქრობ სიყვარული მართლა ამდენს გაძლებინებს?
და მართლაც სიყვარული ახლა უფრო გლობალურია?

Saturday, December 19, 2009

ტრაგიკული ბედი თუ მარტივი გზა

ერთ-ერთ ფორუმზე გამოკითხვაში გადავაწყდი ასეთ შეკითხვას "შენი აზრით რითია მეტი პოეტი პუტანკაზე?"

ამ იუმორნარევიცინიზმით დასმულ კითხვის პასუხზე ბევრი არ მიფიქრია.
სამაგიეროდ ხშირად დავფიქრებულვარ მეძავების ბედზე.

დავიწყოთ იქედან რომ როგორც ცნობილია უძველესი პროფესიაა.

ეს ის რაც მათ შესახებ გუგული(google) დეიდამ მომიყვა:

"პირველი ქალი მეძავად ჩამოყალიბდა ქალაქურ საზოგადოებაში ,მას შემდეგ რაც განთავისუფლდა გვაროვნული წყობილების ზეგავლენისგან, შესაძლებლობა მიეცა სექს პარტნიორი თვითონვე აერჩია . პირველი "ისტორიული" მეძავის სახელი არ არის ცნობილი, მხოლოდ ბიბლიური _ძველი აღთქმიდან _ რააბი იერიჰოდან (רחב <--ივრითული, სავარაუდოდ ნიშნავს: რაავი ან რახაბი ან რაავ. ‏יְרִיחוֹ‎ _ ’Arīḥā -იერიხონ,Jericho გერმ.)

მეძავობა შემოსავლის წყარო იყო უკვე სოლონის ეპოქის ათენში. სოლონმა დაწერა კანონი ,რომელიც ავალდებულებდა მეძავს გადასახადი გადაეხადა. აქვე დავწერ, რომ სოლონი ითვლება დემოკრატიის პირველ ფუძემდებლად.

ბევრი ისტორიკოსი თანხმდება ,რომ თვითონ სოლონი ყიდულობდა ქალებს და სთავაზობდა საზოგადოებას (ეს საზოგადოება ბრბო იყო,მასა თუ პუბლიკა არ ვიცით და საზოგადოებაში მარტო კაცები არ იგულისხმება ვფიქრობ მე) მათ მომსახურეობას ერთი ობოლის( ბერძნული მონეტა _ οβολος,obolos- თუმცა წონის ერთეულიც იყო) ფასად. მან "ააშენა" პირველი საროსკიპო.

მეძავობას ათენში ჩაეყარა საფუძველი _ განვითარება კი ჰპოვა რომში , რაც ტიტუს მაკციუს პლავტუსის (ძვ. წ. 254 უმბრია - ძვ. წ. 184 რომი) - რომაელი კომედიოგრაფი) კომედიებში კარგად ჩანს.

ეს ყველაფერი თავისუფლად , მზის შუქზე ხდებოდა თუ გასაიდუმლოებული იყო უცნობია.

ბევრი ხალხის კულტურაში მეძავები განსაკუთრებული პატივისცემით სარგებლობდნენ . მაგალითად: ბუდა ინდურ ქალაქ ვაზალში მიღებულ იქნა კურტიზანების უდიდეს "უფროსად" (Spier. Life in Ancient India, XXVIII) , აბისინიაში (ეთიოოპიის არაოფიციალური სახელწოდება)მეძავები იკავებდნენ მაღალ მდგომარეობას სასახლის კარზე და არც ისე იშვიათად ხდებოდნენ ქალაქის თავები ან მთელი პროვინციიც განმგებლებიც (Combe et Tamisier. Voyage en Abyssinie, II, 116). . .

არადა 'თავიდან' არსებობდა მხოლოდ პოლიგამია , პოლიანდრია , პოლიგინია, სისხლის აღრევა ......
თავიდან კი არა 19 საუკუნეში ტიბეტში, სამხრეთ ინდოეტში და დღევანდელ ველურ ხლხებში (მაგ:შინუკები,კოხინხინები,კიუნკტები) გავრცელებულია ისეთი ცხოვრების წესი თუ კულტურა, რაც ჩვენი გადასახედიდან მეძავობაა."

სულ მაინტერესებდა რა ხდებოდა მიზეზი როცა ამ საქმეს პროფესიად ირჩევდნენ.
იძულებითი ნაბიჯი მათი ტრაგიკული ბედის გამო, სისუსტე, ფულის შოვნის მარტივი გზა თუჺრა თუ რა.
რა თქმა უნდა უკეთესი იქნებოდა პირადი ტრაგედია საერთოდ არ ჰქონოდათ, მაგრამ მირჩევნია ეს მათ ცხოვრებას დავაბრალო.
ვიდრე ის რომ "შრომის" ეს გზა გაცილებით იოლია და მოგებაც მეტია.მე მგონია რომ ეს უფრო დიდი ტრაგედიაა.
რაც არ ინდა იყოს და როგორც არ უნდა იყოს მაინც დიდი ტკივილია მათთვის ეს ყველაფერი.
ავიღოთ თუნდაც მარტო ის რომ საზოგადოებისგან ცალკე მდგომნი არიან.
მერე რა თუ ეს გზა თავად აირჩიეს.
ვიცი რომ რაღაც დოზებით ყველა ადამიანი უკმაყოფილოა საკუთარი პროფესიის, მაგრამ მეძავებისთვის რაღაც დოზები აღარ არსებობს ალბათ.
როცა მათ ვხედავ სურვილი მიჩნდება დაველაპარაკო.
ავუხსნა ის რაც ძალიან კარგად იციან და ამაზე არ ფიქრობენ, ან ცდილობენ არ იფიქრონ.
რომ მათი პიროვნული ღირსება ბევრად მეტი ღირს ვიდრე უხდიან.

შენიშვნა: არ მეცოდებიან.

შეკითხვა: "ბოზი"-სპასრსული სიტყვაა და ლამაზს ნიშნავს. მაშინ რატომ არის "ბოზი" უფრო შეურაცხმყოფელი სიტყვა ვიდრე "მეძავი"?

Tuesday, December 15, 2009

ლიტ-ფორუმი

ყველაფერი აქედან დაიწყო.

ერთ დღეს როცა უკვე სუვენირად ქცეული ჩემი მუყაოს კომპიუტერის ნაცვლად,ადგილი ჩვეულებრივმა პერსონალურმა კომპიუტერმა დაიკავა როცა უშუალო შეხების გემო გავიგე ინტერნეტთან გადავწყვიტე რომ აუცილებლად იარსებებდა საიტი www.literatura.ge

საიტზე ჯერ კიდევ იქიდან ვარ როცა პრიმიტიული გარეგნობა ჰქონდა.
დღის განმავლობაში დადებულ ყველა ნაწარმოებს ვკითხულობდი.
მერე საყვარელი ავტორები გამოვარჩიე.
მერე მეგონა წერა მეც შემეძლო და რამოდენიმე დავდე.
მერე მივხვდი რომ სისულეები იყო ავიღე და ისევ კითხვა გავაგრძელე.
მერე ბევრი რამ შეიცვალა.
მერე ჩემი გემოვნებაც შეიცვალა.
მერე მკითხველთა კლუბში შემიყვანეს.
უკვე პასუხისმგებლობა გაჩნდა.
ჰოდა ერთხელ ჩემმა მეგობარმა ფორუმში დარეგისტრირდიო.
დავრეგისტრირდი.
თავიდან ვპოსტავდი ალაგ-ალაგ და ცოტას.
ვაკვირდებოდი(ჩემი ჩვეულებრივი მდგომარეობა.)
მერე ცუდი პერიოდი მოვიდა.
მე სულ ფორუმში ვიყავი.
დამეხმარა.
ბეევრი ადამიანი ერთად.
ისე რომ ვერც გაიგეს, ვერც მიხვდნენ.
შევეჩვიე.
როცა ცუდად ვიყავი, როცა კარგად ვიყავი იქ ვიყავი.
მერე პროტესტი გამიჩნდა, მივხვდი რომ ძალიან დამოკიდებული გავხდი, მე კიდე არ მიყვარს ზედმეტად შეჩვეული როცა ვარ რაიმეზე.
მალე დავბრუნდი.
ფორუმი რამოდენიმეჯერ გაითიშა.
ძველი განადგურდა კიდეც.
ახალი სახლი მოგვცეს_მეთქი ვამბობდი.
საშინელი შეგრძნება_თითქოს ორპირი იყო.
ისევ მოგროვდნენ.
ერთი რამდენიმე სართულიანი სახლია.
არის დიდების ოთახი, რომელსაც მე ყურს ვადებ ხოლმე და ვუსმენ, რომ ვისწავლო მათგან.

არის მოსაწევი ოთახი, სადაც იმაზე მეტ დროს ვატარებ ვიდრე სახლში მიუხედავად იმისა რომ არ ვეწევი.
წუწუნის ოთახი, საფოსტოყუთი , მინი ვირტუალური ბიბლიოთეკა ა.შ და ა.შ

ძალიან ბევრი რამ ვისწავლე.
და ერთიორად დამეხმარა გაზრდაში ის ადამიანები ვინც იქ არიან.
და რაც ყველაზე მთავარია ვიცნობ ყველა იმ ადამიანს ვისი ნაწარმოებებიც მიყვარს და ვისაც ვაფასებ.
მოკლედ ასე.

პ.ს არ მითხრათ სამოთხე ყოფილაო.

Tuesday, December 8, 2009

სანამ მე მეძინა

და მაინც დღემდე მგონია რომ პირველ კლასში როცა სკოლაში მივედი ყვეეელაზე ლამაზი კაბა მეცვა. დედაჩემი კაბისგან გამოჭრილი,შეკერილი და მამიდაჩემის მიერ დაქარგული იის ყვავილით.

სანამ მე მეძინა
იმ ღამით ჩაფიქრებული ყველა ოცნება ამიხდა
არადა მიუწვდომელი მეგონა

პ.ს დიდი ხანია დაწერილი მაქვს და არქივში ინახებოდა
ეხლა მომინდა რომ გამომექვეყნებინა

Wednesday, December 2, 2009

როცა სხვა გზა არ გრჩება

მოწყალება ამაზრზენი გრძნობაა როცა გეხება-მეთქი წინა პოსტში ვთქვი, მაგრამ თუკი საქმე 9 წლის ბავშვს ეხება მშობელი ყველაფერზეა წამსვლელი რა ამაყიც არ უნდა იყო.
ჩემს მეზობელზე ვყვები
9წლის პატარა ბიჭია ბაჩანა.

ლიმფური კვანძების სიმსივნე განუვითარდა.
ფონდმა, რომელიც მის მკურნალობას აფინანსებდა რიგი მიზეზების გამო შეწყვიტა არსებობა.
5 იანვარს ბაჩანა წესით გერმანიაში უნდა იყოს, მკურნალობა იქ უნდა განაგრძოს თუ არადა სიმსივნე მე-4 სტადიაში გადავა.
კიდევ ის ვიცი, რომ მამას ეკითხება თმა როდის ამოუვა და ერთი სული აქვს როდის მორჩება ეს ყველაფერი.
ეზოში თამაში უნდა პირბადის და ქუდის გარეშე.
დავეხმაროთ ძალიან გთხოვთ,გაიღოს ვისაც რა თანხა შეუძლია,
ნუ იქნება "სხვისი ჭირი, ღობეს ჩხირი"

მიმღები ბანკი
ს.ს "საქართველოს ბანკი"
ცენტრალური ფილიალი (კოდი) 22101502

მიმღების დასახელება: მალხაზ ბრეგვაძე
მიმღების ანაგრიშის ნომერი: 256445000

მკურნალობის შემდეგ