TIRED

გათვლა

არჩევანი მე, არადანი შენ


თუ მე ვირჩევ
მირჩევნია გავტყდე
ვიდრე _გავიბზარო.

თუ შენ ირჩევ
დგომას, თან ერთ ადგილზე,
ვერ გავჩერდები,

გზაში ვარ და მივდივარ.

თუ მე ვირჩევ
მირჩევნია გადავწყვტო,
თუნდაც დამთავრდეს,

რადგან მომავალი
თავს არ იკლავს წარსულით.

და თუ ვირჩევ

ვამბობ:

მე_ სახლი,
შენ _სახურავი.

შენი არჩევანი _წოლა კედლისკენ,
ჩემი _შენ კედელი.

იყოს
არჩევანი ჩემი არ აგიხსნა
იყოს
არჩევანი შენი მაჩვენო,

რომ მე ვარ წისქვილი,
შენ _წყალი.

და იყოს ისევ

ქატო იქა,
ფქვილი აქა

გადავაგდე სავარცხელი.

ხანდახან. სისუსტე

ნეტა ერთხელ არაფერი მოხდებოდეს.

პოპულის და იუნიქარდის დაგროვების ბარათებმა
ფრთები გამოისხან, მიმატოვონ.
საბანკო ანგარიშებმა ჩათვლიმონ,
საკრედიტო ბარათები გაიცრიცონ,
ძველ წიგნებში ჩარჩენილი ფოთლებივით დაიმსხვრნენ,
ქუჩის კუთხეში აყუდებულ ფულის მანქანას როცა გავუწვდი.

ხანდახან მინდა,
აღარ იყოს:
თქვენ გაქვთ სამოცდაათი შეტყობინება,
Elis Kuper likes your photo,
ორი გამოტოვებული ზარი.
დავალიანების გამო გაგეთიშებათ სმენა და ყნოსვა და მხედველობა...
გადასასვლელი მეორე ხაზზე.
მატარებელი მიდის გურამიშვილამდე.
ხუთი თეთრით დამეხმარეთ,
დედა მიკვდება.

მოხდეს რამე ძველებური,
მაგალითად,დიდჩანთიანი ფოსტალიონი.
მელნის სუნი ჰქონდეს წერილებს.
შემოდგომის ქარი აღწევდეს ხის დარაბებში,
ასე კი არა,
ორმაგი მინით და მეტალოპლასტმასებით
ჰაერი რომ ამოვიჭედეთ.

ასე არა,
ელექტრონული სივრცის ჭიები,
ვსხედვართ ცარიელ ოთახებში - მოციმციმე ეკრანებთან,
სხვის ცხოვრებებს უგემურად ვღეჭავთ და ვღეჭავთ
და არაფერი ხდება ნამდვილი.

მოხდეს აი, მაგალითად
ჰამაკი, ეზო, ცვივა თუთა, ვაშლი ვარდება.
მოხდეს სოფელი, მეხი - ცაზე, მოხდეს ქალაქი, წყვილი - გამზირზე.
ხელი ჩაჰკიდეს ერთმანეთს და ქუჩა გადაჭრეს.
მოხდეს ზამთარი, ჭრელი პლედი. თოვლი, საღამო,
ჩაი და ძველი გაზეთები.

მცივა. ახლოს ხარ.


ეკა ქევანიშვილი

ვიცი, არ ვიცი, ვიცი, არ ვიცი

რატომ

ვიცი, რაც არ ვიცი.

არ ვიცი რაც ვიცი- რაც არ ვიცი იმის ნაცვლად,
უნდა ვიცოდე თუ დავივიწყო.

არ ვიცი, რატომ არიან ანგელოზები
და ჩემი ოთახის ნათურა ყვითლები.

ვერ ვხსნი, რატომ არის ჩუმად ჩემი მაგიდა,
როდესაც მე ამდენს ვესაუბრები.

არ ვიცი, რატომ ჰგონიათ ახალ გაცნობილ ადამიანებს,
რომ ჩემს სახეზე დაკვირვებით
რაც კი მანამდე იყო ყველაფერს მიხვდებიან.

არ ვიცი, ინტელექტუალურობა, სნობობა და სულელობა
რატომ გახდა ხალხისთვის პოზა;

რატომ ჰგონიათ, რომ არსებობენ მარტივი ადამიანები;

რატომ ვარ შენხელა, როდესაც ვიღაც
მემატიანემ სხვადასხვანაირად გამოგვთვალა;

რატომ დადგინდა, რომ ცისარტყელის
ყურება არის ბანალურობა;

ფეხით სიარული – წანწალი;

თმის დავარცხნის დავიწყება, როდესაც რამე უფრო მნიშვნელოვანზე ფიქრობ – ბომჟობა;

საკუთარი აზრის ქონა – პროტესტი;

სახლიდან წასვლა – გაქცევა;

გაღიმება - კარგად ყოფნა.

არ ვიცი, რატომ უნდა მოიშუშო ყველა ჭრილობა;

რატომ არ უნდა იტირო, რახან კაცი ხარ;

რატომ არ ესმით რომ შეიძლება იყო იღბლიანი და უბედური.

ვერ ვხვდები, რატომ არის სიყვარული
და ბოზობა ორივე წითელი .
და რატომ მოსწონთ ქალებს, როცა მათზე მბრძანებლობ.

არ ვიცი, მე და შენი სარკე რატომ ვუგებთ ასე ერთმანეთს
და რატომ ვგავართ სანამ შენ მოხვალ.

არ ვიცი, რატომ ვფიქრობ ამდენს,
და მით უმეტეს, ეს ყველაფერი რატომ მაწუხებს.

ვიცი, რომ ერთხელაც ჩემი ოთახის ყვითელი განათებით
მოვიტყუებ ღია აივნიდან ყვითელ ანგელოზებს ,
და ერთი წუთით დავივიწყებ რომ ვარ კეთილი.

და გავიხსენებ როგორ ვაცლიდი მტრედებს
ფრთიდან ბუმბულს, რომ
ისევ დაბრუნებულიყვნენ…


დავით ყანჩაშვილი

პ.ს
აი ასე
კაი იყო შენთან
არ მეზარება დედასგეფიცები
უბრალოდ ეს უფრო კარგად ამბობს

ქალის სამი ასაკი (ტილო. ზეთი. სიტყვები)

ჯერ ყველაფერი რა რთულია.
ერთი შეხედვით. შენ: ადვილი.
მერე თანდათან რთულდები და გეჩვენება:
ის ადვილდება. და თუ თვალს აჩვევ. თუ ფიქრს
აჩვევ. როგორ იჟონავს. ინაწილებს
მეზობლის ზედა დავიწყებული ონკანიდან
ჩამოღვრილ შიშებს: დაკეტეს ან სავარაუდოდ:
წყალი შეწყდა. ფიქრმა შენზე უცაბედად
მოასუფთავა. ტერფის დამფარი ნაგუბარი
მარტო კედლებს გამო ელაქა. ერთი
უბრალო კოსმეტიკა. მაგრამ რაკი მაინც უკვე
გამოელაქა. როგორ დამალო! ამ კედლებში
შემოსვლის დღიდან როცა რთული ჩანდა
ერთად მომავალი დღეების რიგი:
რა დაალაგებს ამდენ დღეს და. დღეს
რა გარევხავს ამდენ თეთრეულს.
ხელსახოცს. ტილოს. ზოგჯერ სუფრას
სტუმრებისთვის ბებიას წესით რა გაახამებს.
რა მოწმენდს ყველა კაფელს. მეტლახს
ყველა მაკაგონს. ერთი ლაქაც აღარსად დარჩეს.
რა ადვილი ხარ! მოიცადე:

თვალს შეაჩვევ: უფრო წასულებს ამ სახლიდან
ამ გულიდან. ამ სიტყვებიდან. და მერე ყველა:
თეთრეული. ხელსახოცი. ტილო. სახამი
თავისთავად გაკრიალდება. ვერც გაიგებ.
ყველა მეტლახი. მაკაგონი. თავისთავად მოიწმინდება.
სულერთია(დ): ერთი ლაქა სადმეც რომ დარჩეს.
მეგობრებიც მაინც წავლენ და დანარჩენი
ყველაფერიც მეტისმეტად გაიოლდება.
უფროც რომ გწამდეს. ღიმილადაც აღარ გეყოს:
უზიხარ ამ დღეს. ამ ჩანაწერს.
და ძველ შიშს აქცევ გრაფიკულ ფორმად
განივთებად. მოჩვენებიდან სიტყვებამდე:

რომ ღრუბელივით ყველა შიში გააკრიალა.
რომ გართულდი.
რომ ცხოვრება გაადვილდა. უკიდურესად.

დარეჯან სუმბაძე

შენიშვნა: დაკარგვაც ხელოვნებაა

ხელოვანი არ ვარ

დაგვიანებული პასუხი მამას

რა დავაშავეთ ჩვენ,
ვინც ვერ გავლოთდით, ვერც გავმდიდრდით,
ვერც დავიხოცეთ?

ზვიად რატიანი
(მასვე)





მინდოდა მეთქვა,
რომ ჰაერი განა გვამძიმებს,
უბრალოდ მჭიდროდ გვეხუტება, ასე სჩვევია,
რომ ტკივილებიც ბავშვებს ჰგვანან,
ტირიან მაშინ, როცა გარშემო
არავინაა მათი სურვილების გამზიარებელი,
რომ სხვაგან წასვლას, აქ დარჩენა
ყოველთვის არ სჯობს
და რომ სიტყვები,
სანაპიროზე, მზისგან გახურებული კენჭებივით,
ტანს რომ გიწვავენ,
მხოლოდ ცდილობენ გაათბონ შენი სველი ზურგი
და რა ქნან მათაც,
ასე მოსდით, გადამეტებით, განა განზრახ,
განა არ სწუხან..

მინდოდა მეთქვა,
მირაჟია წვიმის წვეთები,
ხან თოთო ბავშვის თითებივით რომ გეფერება,
მზისგან დასიცხულ, გახუნებულ ხორბლისფერ კანზე,
ხან კი გისერავს სახეს ისე,
როგორც პარსვისას, ბლაგვპირიანი სამართებელი..
მირაჟია ყველა მდინარე
და რა თქმა უნდა, მათ ტალღებში,
დამცინავად არეკლილი უფიქრო მზერა,
შხეფებშეხსნილი ამაყად რომ გვადევნებინებს თვალს,
ყოველ ჯერზე, როცა ვცდილობთ თავი დავიხრჩოთ..

მინდოდა მეთქვა,
არაყგამოცლილ, ჭუჭყიან ბოთლებსაც
ენატრებათ თავისი წარსული
და არასოდეს ჭახუნობენ იმაზე მეტად,
ვიდრე მათგან წამოსული სითხე – ჩვენს შიგნით,
ყველა მპოვნელი საბოლოოდ დაიკარგება
და ყველა კარი საბოლოოდ იქცევა ჩარჩოდ,
რადგან არასდროს გამწვანდება ხისფერი კუნძი,
რომელზეც ვჯდებით, ბოთლებს ვაწყობთ,
ანაც ბანქოს ვშლით..

მინდოდა მეთქვა,
არ გახედო ჰორიზონტს მაშინ,
როცა არავინ იყურება შენს გარდა იქეთ,
როცა არავინ იყურება იქიდან შენკენ,
რადგან მზე რომ ჩადის,
ჩვენ ვაშტერდებით, ვხატავთ, ვწერთ, ვძერწავთ
და ვერასოდეს ვასწრებთ დავწეროთ,
როცა ჩვენივე მეგობრები ჩადიან დაბლა,
უფრო დაბლა, ვიდრე მზე, წვიმა,
ან მდინარე..
და ჩვენ კი ვიცით, რომ მოვილევთ დაგროვილ სათქმელს,
დავწერთ ან ვიტყვით, ავშარდებით, კედელს შევაყრით,
ამოვიხვნეშებთ, წყალს გავატანთ, ჩავიჩურჩულებთ,
მერე კი ტანჯვით დაღლილები ძილს მივეცემით,
სანამ მზე ისევ უკან არ ამობრუნდება
და ისიც ვიცით, რომ არასოდეს მობრუნდებიან უკან ისინი,
ვისზეც ძილის წინ,
მხოლოდ საბნის მიღმა თუ ვფიქრობთ..

მინდოდა მეთქვა,
არ არსებობს დანაშაული,
არ არსებობენ მოპასუხე მხარეები
და მითუფრო არ არსებობს მოსამართლე,
რადგან ჩვენს ტკივილს ვერასოდეს სხვა ვერ აზიდავს,
მძიმე იქნება და ხმას ჩაუწყვეტს,
თვალებს დაჩიჩქნის და არასდროს მიუყვანს მშველელს,
რადგან ჩვენც ვიცით,
თუ ერთხელ მაინც ამოვარდა ქარი
და ვერ ვუშველეთ, ერთმანეთზე შემოჭიდებით,
მაშინ ყველანი გავჩუმდებით
და შინ მოსულნი, უსირცხვილოდ მოვიტყუებით,
რომ მთელი მტვერი, მთელი ჭუჭყი,
რაც კანზე აგვყვა,
იმის ბრალია, რომ შემთხვევით გზა აგვერია
და შუა გზაზე, უშნოდ დაგდებულ ქვას ფეხი წავკარით,
წავიბორძიკეთ და მტკივნეულად დავეცით დაბლა..

მინდოდა მეთქვა,
რა ხანია სიცილს ვიკავებთ,
როცა მეგობრებს გულისყურით ვუსმენთ,
თუ როგორ მიატოვა ისინი ქალმა,
რომელიც მუდამ ანგელოზად ეჩვენებოდათ,
ჩვენ კი ვიცოდით,
ვიცოდით მუდამ, რომ ანგელოზი,
ბევრ სხვა მეგობარს, უფრო ადრეც მოლანდებია
და რა ხანია მხეცებივით ვხარხარებთ,
როცა თვითონვე ვყვებით მეგობრის ამბავს
და თავშესაქცევ ისტორიად ვაქცევთ ჩვენს წარსულს,
რომელმაც ერთხელ მიგვიყვანა მდინარის პირას
და ხიდის მერყევ მოაჯირზე გადაგვაბობღა..

მინდოდა მეთქვა,
ასე არის,
ასე იქნება..
ჩამოგვენგრევა სხვენი თავზე,
ცა დაგვექცევა,
გამოიდარებს ნანგრევებზე და გამოჩნდება,
როგორც ნაომარ სველ მინდორზე,
მზე – ვალკირია..
მერე კი ისევ შემოვსხდებით ცეცხლის გარშემო
და ფიცსაც დავდებთ, რომ სიმართლეს ამოვთქვამთ ჩვენსას,
რომ აღარასდროს შევჭამთ ჰაერს, ზომაზე მეტად,
არ გამოვთვრებით მიწით
და ვეტყვით პირში, ცეცხლის ალს მიღმა მოკალათებულ
ჩვენს წარსულს, აწმყოს და თუ იქნა – მასაც, მომავალს,
ყველა ხარხარის, ყველა ძღომის დალექილ ამბავს..

და ბოლოს მაინც,
ძილისწინა ლოცვების შემდეგ
და თბილ საწოლში, ემბრიონივით მოკუნტვის შემდეგ,
ყველა ფიცის, ყველა კოცნის და სიტყვის შემდეგ,
ჩვენივე თავსაც დავუმალავთ,
რომ ისევ არ ვთქვით,
ისევ არ ვთქვით, რაც უნდა გვეთქვა..

სანდრო ლორთქიფანიძე

სიყვარულის დღე

სიყვარულის დღეს გილოცავ.
ვინ დაადგინა
ეს თვე,
ეს რიცხვი,
ეს საწოლი,
ეს ყვავილი,
ეს სუნამო
ვინ დამიწესა.
მაინც გილოცავ,
ამ ქუჩით.
ამ ავტობუსით,
ამ კაფეთი,
ამ ფინჯნით.
გილოცავ, გასესხებ, გჩუქნი,
სიყვარულის დღეს
წამში ასიათასჯერ გილოცავ,
ყველაზე პირველი გილოცავ
და ბოლოჯერაც მე გილოცავ.
დღის თორმეტ საათიან მონაკვეთში,
სანამ ეს დაწესებული დღეა,
მარტო ამ სიტყვებს გამოვუშვებ შენთვის ხორხიდან –
გილოცავ.
აღარ ყოფნას,
ცალკე ყოფნას,
მარტო ძილს და მარტო ჭამას,
თავისუფლებას გილოცავ.
მაგის დედაც!
წელიწადში ერთხელ აღნიშნე ხოლმე.

/ეკა ქევანიშვილი/


დამაგვიანდა
მაგრამ მერე რა

"გლობალური სიყვარული"

ამსტერდამი-ბოსტონი. გადაფრენა.

შენ მეუბნები,
რომ სიყვარული ახლა უფრო გლობალურია,
ვიდრე მაშინ,
როცა ლამაზი, ჩემზე ბევრად უფრო ლამაზი,
თექვსმეტი წლის ბებიაჩემი,
მთელი ექვსი წლით უმცროსი ჩემზე,
ფარდის იქიდან უყურებდა ბაბუაჩემს,
შავი ულაყით მოჯირითეს სოფლის შარაზე,
და არ იცოდა, მალე სამ ვაჟს მისცემდათ ღმერთი,
დედასავით ხორბლისფერებს,
მამასავით მხარბეჭიანებს,
რომ მერე ისე წაერთმია, არც კი ეკითხა.
შენ მეუბნები,
რომ სიყვარულმა გემო გაუგო თავისუფლებას
და ახლა უფრო კარგად სუნთქავს,
ვიდრე მაშინ,
როცა ბაბუამ საამაყო შავი ულაყით
მოიტაცა ბებიაჩემი
და მაყრიონმა ოდოიას შემოძახებით
დაარღვია ჭაობიან სოფლის სიჩუმე.
მორჩილად იჯდა კერის პირას ბებია თურმე,
ბედისწერას თუჯის ქვაბში ჩუმად ხარშავდა,
რომ მერე წლები გასულიყო
და მე, ბებიის სიყმაწვილის ფოტოს ნეგატივს,
ერთ მშვენიერ დღეს ოკეანის თავზე მეფრინა,
ლურჯი ჯინსით და გლობალური პრობლემებით,
და ჩემოდანში დიდი წიგნით,
„საქართველო“ რომ აწერია გარეკანზე
და პირველ გვერდზე
ჩვენებური სიამაყით და თავმოწონებით
გამოსახულ ფერად რუკაზე,
ის მიწა არის ჩამოჭრილი,
სადაც თავისი წილი ჭაობები დაუზარლად ამოაშრო ბაბუაჩემმა,
სადაც იმღერა ოდოია,
სადაც სახლი ააშენა და მოყვრისთვის კარი გამოაღო,
სადაც ვენახი ჩაყარა და მსხალი დარგო,
სწორედ ის მიწა,
შვილების ხორცით და ცრემლით რომ ანოყიერა.
ჩაკეტილია სახლის კარი
და ამის შემდეგ შენ მეუბნები,
რომ სიყვარული გახდა უფრო გლობალური,
ვიდრე ოდესმე,
ჩვენს ებრაელ შვილებს რადგანაც
ქვიათ ბერძნული სახელები
და რადგანაც ქერა თმის გამო,
ბებიისგან რომ გადმომეცა გენეტიკურად,
ხანდახან პასპორტს არც მიმოწმებენ,
შენ მეუბნები,
რომ ბედნიერ ეპოქაში მიწევს ცხოვრება,
გამოდევნილს საკუთარი სიზმრებიდან,
საკუთარი ტკივილებიდან,
დაუმარხავს წინაპრების სასაფლაოზე,
ოკეანის ტალღების თავზე
უპატრონოდ გამოკიდებულს,
მკვებავს ჩემი და შენი
გლობალური სიყვარული.
/სალომე ბენიძე/

როცა სალოს ამ ლექსს ვკითხულობ ჩემი დიდედა მახსენდება.
დიდედას 19 წლის გათხოვდა და 20 წლისას უკვე ქვრივი იყო.
გიორგი ბაბუ ომში წაუყვანეს და აღარც მობრუნებულა.
თვეების ბაბუაჩემი დარჩა დიდედას.
და კიდევ რწმენა რომ მისი ქმარი ცოცხალი იყო, სადღაც მაგრამ ცოცხალი.
მისი გარდაცავლების ცნობა არ მოსულაო.
დედამთილთან და მამამთილთან ერთად ცხოვრობდა.
როცა თვითონ გარდაიცვალა პანაშვიდზე ერთი ჩემთვის უცნობი ქალი მოვიდა და ჩემებს რაღაცას უყვებოდა.
ყური დავუგდე.
უცნობი ამბობდა, რომ ბაბუაჩემის ბაბუას მიუღია სამკუთხა ბარათი.
თურმე სასწრაფოდ უცნობის დედასთან გაქცეულა და ბარათი გადაუცია. შეინახეო.
არ მინდა გაიგოს მისმა ცოლმა რომ ქმარი აღარ ჰყავსო.
იმის მერე სულ ვფიქრობ რატომ გააკეთა ეს.
იმიტომ რომ დიდედას იმედი არ დაკარგვოდა
თუ ეშინოდა, რომ დიდედა მშობლებთან დაბრუნდებოდა.
მიზეზი არ ვიცი მაგრამ მახსოვს ზამთრის არდადეგებზე ჩემი თავი ღუმელთან მასთან მოსაუბრე
-დიდედა, გიორგი ბაბუ თუ გესიზმრება ხოლმე?
-კი ბებო
-როგორი იყო?
-ბაბუაშენი ჰგავს
სურათს ავხედე და მსგავსება ვერ ვიპოვნე.
მის სიკვდილამდე მეც მჯეროდა რომ დიდი ბაბუა ცოცხალი იყო და ვერ ახერხებდა ჩვენამდე მოსვლას.
და თვითონ როგორ მახსენდება ყველაზე ხშირად?

დიდედა წელში მოხრილი.

მისი დამჭკნარი და ოდნავ ხაოიანი ხელები 5 ჩხირით.
წინდა ქსოვს.

ვზივართ. მე მის კალთაზე მიდევს თავი,ძაღლისგან შეშინებული და ის რაღაცას ბუტბუტებს დაგამშვიდებსო.

დიდედა ბალის ხეზე.

დიდედა ნამგლით ხელში ჩაცუცქული და ბალახებს ჭრის.

დიდედა ნემსში ძაფის გაყრას მთხოვს.

დიდედა ბიჭებს ეძახის მსხალი მოგიტანეთ და გაურეცხავი არ ჭამოთო.

დიდედა მპირდება პენსიას რომ აიღებს ლამაზ კაბას მიყიდის და გასაფერადებლებს.


კიდევ სულ ვფიქრობ სიყვარული მართლა ამდენს გაძლებინებს?
და მართლაც სიყვარული ახლა უფრო გლობალურია?

ქალები და კაცები

ჩემი არცერთი არ არის.

###

არიან კაცები - მდინარეები.

მთავარია, მათ აღმა არ აუყვე.

დინებას გაჰყევი და ყველაფერი კარგად იქნება.

არიან კაცები - შვილები.

ისინი გულზე უნდა მიიხუტო,

თვალებში ჩახედო და არასოდეს მიატოვო.

არიან კაცები - მტაცებელი ცხოველები.

ისინი მსხვერპლს დიდხანს აკვირდებიან.

მერე მონადირებულ ხორცს უბრალოდ გასინჯავენ და ფრინველებს მიუგდებენ.

არიან კაცები - ქვევრის ძველი ღვინოები.

თავიდან არომატს აგემოვნებ და რაც უფრო მეტს სვამ,

მით უფრო თვრები.

ზომაზე მეტი თუ მოგივიდა, გონებას დაკარგავ და

შეიძლება საკუთარი შვილებიც კი დახოცო.

არიან კაცები - ნაძვის ხის სათამაშოები,

გარედან - ბრჭყვიალა, შიგნით კი - ფუტურო.

არიან კაცები - მიტოვებული ქოხები.

თქეშსა და ქარბუქში მათ უნდა შეეფარო, შიგნით შეხვიდე,

მტვერი და აბლაბუდები გადაწმინდო და დაინახავ,

თურმე როგორ პრიალებს ავეჯი.

იქ იგრძნობ, რომ ყველაფერი შენთვისაა, შენს ხელს ელოდა.

ისარგებლე, მოიხმარე, თუ გინდა,

ბამბუკის სავარძელში იქანავე,

გინდა შუასაუკუნეების საწოლზე წამოგორდი

დაპლაზმურეკრანიან ტელევიზორში მოისმინე

დღევანდელი საინფორმაციო გამოშვება.

არიან კაცები - ქალები.

ისინი გამუდმებით ელიან ტელეფონის ზარს.

მათ პაემანი უნდა დაუნიშნო და შემდეგ გააუპატიურო.

არიან კაცები - პლასტმასის თოჯინები.

რაც არ უნდა ქნა, ვერ მიაღწევ იმათ გულამდე,

რადგან ისინი პლასტმასის წამწამებს ახამხამებენ

და პლასტმასის მკერდქვეშ პლასტმასის გული უფეთქავთ.

არიან კაცები - ტორნადოები.

ისინი უტყუარი ტრაექტორიით მოძრაობენ, წამით ჩაგიქროლებენ,

დამანგრეველ ძალას გაჩვენებენ, წაგლეკავენ.

არიან კაცები - აყვავებული ხეები,

ნაყოფის გამობმა რომ გადაავიწყდათ.

არიან კაცები...არიან კაცები...

და არიან კაცები - მრავალათასიანი მწვერვალები მარადიული თოვლით, ყინულით,

მზით, კლდით, ბალახით, ნაპრალებითა და ზვავებით.

ამ მწვერვალებზე ასასვლელად მარტო რკინის ქალამნები არ გეყოფა.

შენ ზღვის დონეზე ხარ გაზრდილი, ბალახსა და კენკრის ჭამას ნაჩვევი.

მაგრამ ადიხარ.

ჰაერში ჟანგბადი,

სისხლში კი წითელი ბურთულაკები ნელ-ნელა მცირდება.

სხვები ქვემოთ დარჩნენ - ზღვაში ბანაობენ, მზეზე ირუჯებიან.

შენ კი აღმართს უნდა აუყვე.

ჯერ ბალახს და კლდეს ჩამოიტოვებ,

მერე თოვლსა და საზვავეებს, ბოლოს კი ყინულს მიადგები,

რომელზეც მთელი ცხოვრება უნდა იარო.

გზადაგზა გხვდებიან კაცები - მდინარეები,

კაცები - ნაძვის ხის სათამაშოები,

კაცები - ქოხები...

ისინი შუშის მიღმა არიან.

ისინი ვერ გრძნობენ,

რომ შენს მხარეს ყინვა თანდათან ძლიერდება.

შენ თავს აფარებ რიგრიგობით თითოეულ მათგანს და თავს იტყუებ,

თითქოს ძალა მოგემატა.

გზადაგზა მძიმდები,

გზადაგზა მრავლდები,

გზადაგზა ბერდები...

ხანდახან ბრაზდები - გინდა რომელიმე ქოხის ფანჯრებს შეეფარო,

ან მდინარეს დაუყვე დაღმა.

ვეღარ ჩერდები, მაინც ადიხარ - აიკვიატე,

ზურგზე ლოდად შეიხორცე,

რომ აგაჭრან, სისხლისაგან დაიცლები. ...

და იმასღა ფიქრობ -

რა დიდია ძალა სიმაღლის...

რა დიდია ძალა სიმაღლის...

***

არიან ქალები- უდაბნოები,

ისინი უნდა გადალახო და დატბორო.

არიან ქალები- ჭაობები,

ისინი უნდა ამოაშრო.

არიან ქალები- ლარნაკები,

ისინი წინ უნდა დაიდგა და ათვალიერო,

ხოლო შიგ ჩააწყო შენგან დაკრეფილი ყვავილები,

რომლებიც მალე გაგიხმება და გადაყრი მერე!

არიან ქალები- ტოლჩები,

რომლებიდანაც ვნების წყალი უნდა დალიო,

არიან ქალები- ყრუ კედლები,

მათ უნდა გვერდი აუქციო.

არიან ქალები- ხელსახოცები,

ისინი თუკი ერთხელ მაინც გამოიყენეს,

მერე არავის არაფერში არ სჭირდება.

არიან ქალები -გუშინდელი გაზეთები,

მათ არავინ აღარ კითხულობს.

არიან ქალები-ფორმულები,

მათ ძუძუებს დაავიწყდათ მამაკაცების ტუჩების ელდა.

არიან ქალები - მყუდრო ოთახები,

შეგიძლია შიგ შეხვიდე და მოისვენო,

არიან ქალები- ნიაღვრები,

რომლებიც აქეთ წალეკვას გვიქადიან,

არიან ქალები,

მათ "სიყვარულზე" ლაპარაკით ვუჭედავთ ყურებს.

არიან ქალები,

რომელთაც სწორედ ამ სიტყვით უნდათ, რომ დაგვამარცხონ.

არიან ქალები,

მუდამ ჩვენთან არიან ქალები,

არიან ქალები- რომელთაც გვშობეს,

არიან ქალები- დაგვიტირებენ რომელნიც ბოლოს ,

არიან ქალები- ჩვენი შვილები,

ჩვენ მიერვე ჩვენივ ჟინისგან გამოჩორკნილნი,

არიან ქალები...

და არიან კიდევ ქალები-პოეტები,

დაღლილნი და ღამეებს მარტოობას შეფარებულნი,

ქალები- ტკივილები

"თვალების რაფაზე ჩამოწყობილი ცრემლებით",

ქალები, რომელთაც შეუძლიათ

მამაკაცების ბინძური გულები- ავგიას თვალები გააღონ ხანდახან,

გაანიავონ და გამოწმინდონ,

ქალები, რომელთაც ბაგეებზე პომადის ნაცვლად სცხიათ ლექსები,

ქალები, რომელთა სხეულზეც სუნამოს სურნელი

სურნელია ბალახების, მზის და გვირილის,

ქალები, რომლებიც ყველაზე მეტად და

ყველაზე ნაკლებად არიან ქალები,

ქალები, რომლებიც ვერ გახდებიან ვერც ჩვენი დედები,

ვერც ჩვენი დები, ვერც ჩვენი ცოლები,

რამეთუ ისინი ეკუთვნიან ყველას და არვის,

რამეთუ მათ სუსტ მხრებს აჰკიდეს ჩვენი ცოდვები და ტკივილები.

რადგან მათ უთხრეს:

თქვენ უნდა იყოთ უდაბნოები- ქალები და კიდევ ქალები-ჭაობები და ლარნაკები,

თქვენ უნდა იყოთ ქალები- ტოლჩები, ქალები-კედლები,

ხელსახოცები, გუშინდელი გაზეთები და ნიაღვრები,

თქვენ უნდა იყოთ ქალები-მყუდრო ოთახები

და ის ქალები, სუყველანი,

რომლებიც "უბრალო " ქალები არიან და

ზურგზე მოგდებულ თავიანთ პატარ-პატარა

ტკივილისა და სიხარულის გუდით დადიან,

დადიან და ვერც გუმანობენ,

რომ თქვენც არსებობთ,

ტუჩებზელექსებწაყრილი ქალები

ძალიან დიდხანს ნამალავი

და უნებურად მაინც აშკარად გაცხადებული პირღია ჭრილობებით,

ქალები- პოეტები ლურჯი ზმნებებით და

"ყელზე გამობმული ღუზით, რომელიც ზღვაში გახრჩობთ",

ქალები-პოეტები,

რომელთაც ასე ძალიან მინდა გითხრათ:

დიდი მადლობა და ბოდიში ყველაფრისთვის

ფლუნგე. შემოდგომა.

ფლუნგე. შემოდგომა.
სავსე მთვარეა.
თურმე, ჩვენც მთვარის ავსების დროს დავბადებულვართ,
შენ _ ოქტომბერში,
მე _ ნოემბერში,
შენ იმ ღრუბლებს დაემსგავსე,
ზეცის ბოლოს რომ შეყუჟულან,
მე მთვარემ მომცა თაფლისფერი თმა და თვალები.
სავსე მთვარეა.
გამოყევი ტბის ნაპირს,დაო,
გამოიარე მამისეული ქოხის ეზო,
გიშრისფერი თმა ივარცხნე გზადაგზა და
ელაპარაკე თეთრ დუმფარებს _
მათ შენსავით არავინ უყვართ.
სავსე მთვარეა.
ჩვენი შეხვედრის დრო მოსულა სასაფლაოზე,
სადაც ოდესღაც,
წლების წინათ,
თოვლსა და ჭყაპში,
შემცბარ მიწას მივაბარეთ მამის სხეული,
კანი დავფხაჭნეთ უსუსური, თეთრი თითებით
და დედის ძაძებს მოფარებულებს
არ გვიკითხავს აღარასოდეს,
მოვიდოდა თუ არა მამა შებინდებისას,
მოყვებოდა თუ არა ზღაპრებს,
ვუყვარდით თუ არა მამას საერთოდ,
რა იყო ჩვენი ცხოვრების პასუხი _ კი თუ არა.
სავსე მთვარეა.
მიმღერე, დაო,
სანამ გაგვყრიან მოედანზე გაშიშვლებულებს,
სანამ დაგვწვავენ,
სანამ მეთევზე ტბის ტალღებში ნავს დააცურებს
და გვითვალთვალებს,
ხან ერთსა და ხანაც მეორეს,
ან კიდევ, რა გვაქვს გასაყოფი მე და შენ ქვეყნად,
ან კიდევ, ვინ გვყავს, ზურგს უკან რომ ამოგვიფაროს
სავსე მთვარის დროს დაბადებული
და ძაძებში გამოზრდილი
მდუმარე დები.
სავსე მთვარეა.
მითხარი, დაო,
როგორია სიცოცხლის ფერი,
ან სიხარული როგორ ხმაურობს,
ან სიყვარულს აქვს თუ არა სუნი საერთოდ,
და თუ არა აქვს,
მაშინ რაღაა იმ უთეთრესი დუმფარების ნაზი სურნელი,
ტბიდან შენი ამოსვლისას რომ იშლებიან.
სავსე მთვარეა.
ხმები ისმის მოედნიდან,
მოზიდეს ფიჩხი.
ახლა მართლაც სულერთია ყველა ფიქრი,
ყველა ოცნება,
ოღონდ მასწავლე,
როგორ უნდა გავუძლო ტკივილს,
საკუთარი ხორცის სუნს და რა უნდა ვქნა,
როცა ვიგრძნობ,
რომ ფერფლად იქცა ჩემი ნაწნავი.
მითხარი, დაო,
რომ მამა ცხენით მელოდება იქით მიმავალს,
სიარულმა რომ არ დაღალოს
ჩემი დამწვარი ძვლები და ხორცი,
გზადაგზა რომ არ დამეღვაროს
სისხლი,ჩვენი საერთო სისხლი,
ცეცხლის ალზე ადუღებული.
ჩემს მუხლებთან იჯექი, დაო,
ნურაფერს მეტყვი.
სიჩუმეში მოედნიდან უკეთესად ისმის ხმაური _
თითქოს სიკვდილს ვათვინიერებ.სავსე მთვარეა.
7. 07. 2009.

/სალომე ბენიძე/

უსაშველოდ სუბიექტური ვარ ამ ლექსის მიმართ

ექვსი

შემომხედე,

მე მარტო ვარ კლავიშებს შორის მანძილს თითებით ვფარავ,

ზღვის წყალი მლაშეა,

ვიშლი თმებს,

ვირწევი ჰამაკში.

ძნელია ავხსნა უჯრები ცაზე

რომლებსაც ყოველ ღამე უბრალოდ ვაფერადებ.

შემომხედე,

მე მარტო ვარ,

გზა ყოველთვის გადის ბნელ კუთხეებს,

ვიდრე მზემდე,

და მზის იქითაც,

ფრთები რომლებიც მეცვა

გაიცრიცა და მკერდი მიჩანს,

ერთი ან ორი

მეგობარიც მეყოფოდა

მთელი ცხოვრება.

შემომხედე,

მე მარტო ვარ დასაბამიდან,

საწყისიდან,

საძირკვლიდან,

ფუძიდან შენამდე,

სამი ან ოთხი ფენა გვაშორებს ერთმანეთს,

კიდევ უფრო მეტი გალაქტიკა - მანძილი,

ხუთი ან ექვსი წუთი - დრო,

ის, რაც მჭირდება ჩასაძინებლად.

შემომხედე,

მე ისევ ვხატავ ოცნებებს ბეტონის კედლებზე

რომელთაც მოხატვისთანავე ვანგრევ,

მე ისევ ვცდილობ გავექცე აწმყოს

ბნელ მომავალში,

მომავალი ალბათ უჯრებია ცაზე,

რომლებსაც ყოველ ღამე

უბრალოდ ვაფერადებ.

ჰ ო ლ ო გ რ ა მ ა

პოეზია
2009.04.21
------------------------------------------------

პოეტური მანიფესტი თაობას..





როცა
თქვენი ქალაქის ქუჩებში,
თქვენი სკოლების დერეფნებში,
უნივერსიტეტების აუდიტორიებში,
კორპუსების სადარბაზოებში,
საზოგადოებრივ ტუალეტებში,
დასასვენებელ პარკებში,
გასართობ ღამის კლუბებში,
მიწისქვეშა გადასასვლელებში,
მოვლენ
ყელში ჰალსტუხწაჭერილი ინტელიგენტები,
სახეზე მაკიაჟწათხაპნილი მორალისტები,
ღონემიხდილი, ყოყლოჩინა დიდაქტიკოსები,
სანდომიანი გარეგნობის მქონე დემაგოგები,
შავი გაგების მქონე წვერებიანი მესიები,
პედანტურად გამოწყობილი სახელმწიფო მოხელეები
და გეტყვიან
“სჯობს სიცოცხლესა ნაძრახსა, სიკვდილი სახელოვანი”
“არ გავცვლი ჩემსა სამშობლოს სხვა ქვეყნის სამოთხეზედა”
“ხომ ლამაზია ეს საქართველო, მაგრამ მე უფრო ლამაზი მინდა”
“დროშები, დროშები, დროშები ჩქარა!”
“არავითარი სხვა სამშობლო ამაზე მეტი, არ გამაჩნია”
“თავისუფლება ისე არ მოდის, თავისუფლება ლომთა ხვედრია”
თქვენ უპასუხეთ:
ყალბია თქვენი გამოხედვა!
ყალბია თქვენი საუბრის მანერა და ბიოველი!
ყალბია ყოველგვარი საურთიერთო გზების ძიება!
ყალბია თქვენი წარმოდგენა სამყაროზე!
ყალბია თქვენი განათლება და ცხოვრებისეული კრედო!
ყალბია ფემინისტი შოთა რუსთაველი!
ყალბია შესანიშნავი მხედველობის მქონე ჰომეროსი!
ყალბია უილიამ შექსპირი
და ყოფნა – არყოფნის სიღრმისეული კვლევა!
ყალბია დანტე ალიგიერი
და არ არსებობს არანაირი შვიდი ფენა ჯოჯოხეთის!
ყალბია ფრიდრიხ შილერი!
ყალბია გოეთე და რა თქმა უნდა
ყალბია ფაუსტის გარიგება მეფისტოფელთან!
ყალბია შარლ ბოდლერი
და ბოროტების ყვავილებიც მასთან ერთად!
ყალბები არიან არტურ რემბო და ლოტრეამონი!
ყალბია მთელი სიმბოლიზმი, კლასიციზმი და მისთანები!
ყალბია სამშობლოზე შეყვარებული ქართული რომანტიზმი!
ყალბია ტატო და მისი ფიქრები მტკვრის პირას!
ყალბია ეპოლეტებიანი გრიგოლ ორბელიანი!
თქვენი ცხოვრებისეული რაციონი შეადგინეთ როგორც გსურთ
და რა თქმა უნდა არ დაუჯეროთ დავით გურამიშვილს,
რომელიც ასევე ყალბია!
ყალბია თერგდალეულთა მთელი “ფრაქცია”!
ყალბია სულიკოს ძიებაში საქართველოს შეტენვის ყველა მცდელობა!
ყალბია ჰუგო ბალი და გაჯჯი ბერრი ბიმბა!
ყალბია ტრისტან ცარა, თავის ხის სათამაშო ცხენებთან ერთად!
ყალბია სიმონ ჩიქოვანი!
და იღღღღღღღღღღღღრიალეთ, რომ
ყალბია ღალა(კქ)ტიონ ტაბიძე, რომელიც ეტრფის
“ნგრევას, ო ნგრევას, დაუნდობელ ნგრევას ძველისას”!
ყალბია ცისფერი ყანწის უსასრულო კულტი!
ყალბები არიან საზოგადოებრივი პოზების ვირტუოზები:
ტერენტი გრანელი და პაოლო იაშვილი!
ყალბია უოლტ უიტმენი
და მთელი ამერიკული პოეზია დასაბამიდან!
ყალბია ჯეფრი ჰილი და აკადემიური ლექსი!
ყალბია პოეტურად ანგაჟირებული მასა,
არაამქვეყნიური გამოხედვებითა და არაორდინალური ქცევებით!

ყალბია ბრძენი,
ბრმა სიტყვების ოსტატი
მაცუი ბაშო

ყალბია პაბლო ნერუდა და გარსია ლორკა!
და რა თქმა უნდა კიდევ უფრო ყალბია რაინერ მარია რილკე!
ყალბია ამბოხებული და ვითომ თავისუფალი,
ამ დროს კი კომპლექსებისგან დაღრეჯილი ბიტ თაობა!
ყალბები არიან ალენ გინსბერგი და მისი საყვარელი პიტერ ორლოვსკი!
ყალბია ჯეკ კერუაკი!
ყალბია სილვია პლათი და მასთან ერთად მთელი ე.წ. “ქალური პოეზია”!
ყალბია ბარიკადებთან წამოჭიმული მაიაკოვსკი!
ყალბია აისიდორაზე ჩაციკლული სერგეი ესენინი
და მთელი რუსული პოეზია პუშკინიდან ვერბიცკამდე და ა.შ.
ყალბები არიან კომუნისტურ ეპოქაზე მორგებული
მუხრან მაჭავარიანი და მურმან ლებანიძე
და ყალბია “უფლისციხესთან სისხლისფერი ყაყაჩოს წვეთი”,
ყალბები არიან ჯანსუღ ჩარკვიანი და რეზო ამაშუკელი,
თუმცა ეს უკანასკნელი ყალბზე მეტია.
ყალბია მთელი ავანგარდი და პოსტმოდერნი!
ყალბია დუგლას ჰებლერი და კონცეპტუალისტთა მთელი არმია!
ყალბია ყველა, ვისი სახელის გაგონებაც
თქვენში იწვევს ამაღლებას, ან სასოწარკვეთას!
და ყველა დანარჩენი, ვინც არ ითქვა, ვინც გამომრჩა,
ან გამოვტოვე,
ყალბია!
ყალბია თქვენი კითხვის სტილი, ორიგინალურობა,
და ყველა სიტყვა, რაც კი აქამდე ამოიკითხეთ
“აი ია”-დან დაწყებული
და ამ დამპალი მანიფესტით დამთავრებული,
ყალბია!
ყალბია!!
ყალბია!!!

ხვიარა(სანდრო ლორთქიფანიძე)

ფლორენცია. სიზმარი.

პოეზია
2009.04.21
------------------------------------------------
  
მე ყოველღამე ვიბადები აბაზანის თეთრი ქაფიდან 
ხელახლა, რადგან შენ ვერასოდეს, 
ჩემი ვერცერთი ხელახალი გაჩენის შემდეგ 
ვერ შემამჩნიე. 
ჩემს აბაზანას ფანჯარა აქვს დიდი და ფართო. 
გავყურებ ქალაქს,  
სახურავებს, 
წითელ კრამიტებს, 
როცა ცაზე ამოდის მთვარე, ნათელი, მრგვალი, 
მთვარე, რომელსაც შენს თაფლისფერ, უცნაურ, კეთილ, 
დაღლილ თვალებს უგავს თვალები. 
ვინ იცის, უკვე მერამდენედ დაბადებული, 
იატაკზე ვაგდებ პირსახოცს, 
სველ კვალს ვტოვებ ნიჟარიდან ფანჯრის რაფამდე. 
მიყურებს მთვარე _ 
მე რაფაზე ვზივარ შიშველი 
და ქალაქის ჩახუთულ ჰაერს, 
უძველეს ჰაერს, 
ვსუნთქავ ტანით, მკერდით, ფეხებით. 
მე და შენ, ალბათ, ამ ქალაქში უნდა გვეცხოვრა, 
არნოს ნაპირას, მორყეულ სახლში, 
წყალდიდობის მუდმივ შიშში და თევზის სუნში, 
დაგვიფარავდა წვიმისაგან კრამიტი ძველი 
და ტკივილისგან _ რომელიმე წმინდანი ალბათ, 
ქუჩის კუთხეში ამოტვიფრული, 
მაგრამ რატომღაც ამ მშვიდ მთვარეს, 
დედამიწის გარშემო მავალს, 
ცალცალკე ვხედავთ, სულ სხვადასხვა წერტილებიდან, 
მე _ აბაზანის ფართო ფანჯრიდან, 
შენ _ არ ვიცი, იქნებ ისე გაგიტკბა ძილი, 
რომ სავსე მთვარეს ვერც კი ამჩნევ, 
აღარც ის გახსოვს, რომ ვარსებობ, 
დავდივარ, ვსუნთქავ 
და ყოველღამე ვორსულდები, 
ასე, შიშვლად, რაფაზე მჯდომი, 
რომ ასევე ყოველღამე საკუთარი თავი ვშვა ახლად, 
რომ ოდესმე ამ ქალაქის წითელ კრამიტებს 
ორივემ ერთად გადავხედოთ 
ჩემი თეთრი აბაზანის ფანჯრის რაფიდან. 

აქ მე და შენ ალბათ ერთად უნდა გვეცხოვრა...

/სალომე ბენიძე/

გაჟონვა

ისეთი მარტო ხარ - გეცინება.
ისეთი დაღლილი - მიეჩვიე.
ძალიან მარტივად - გეძინება.
ან იქნებ პირიქით - საეჭვოა.
თვალებში ჩაზრდილი გისოსიდან
ჟონავს შემოდგომის მიწურული.
აგიტანს სიცივე, მიცოცდები
რატომღაც ჯვარცმასთან... სისულელე!
ნებდები საკუთარ სისუსტეებს.
მარტო ხარ. ღმერთმაც კი მიგატოვა
და მხოლოდ წვიმების ინსულტები
ფანჯრებზე ტოვებენ ჰემატომებს.


/გიო საჯაია/

სიყვარულის ახსნა

თვალი დახუჭა ქალმა და მოკვდა.

ცივ ბუდეებში 
სამუდამოდ დააბინადრა
თვალები - როგორც ლაყე კვერცხები - 
ვერანაირი მზის ქათამი ვეღარ გამოჩეკს - 
სიხარულის თბილ - თბილ
წიწილებს.

თვალი დახუჭა ქალმა და მოკვდა.

ყველა გზა უცებ წაიშალა ხელისგულებზე - 
ხან თავსხმა წვიმამ გადარეცხა, 
ხან დაბერა სამხრეთის ქარმა,
ხან ყველა ტყეს მოედო ცეცხლი, 
ბოლოს - დათოვა - 
ყველა გზა უცებ წაიშალა ხელისგულებზე. 

თვალი დახუჭა ქალმა და მოკვდა.

ზამთრის ძილისგან დაიხოცნენ 
სუნთქვის დათვები
და თავი ვეღარ დააღწიეს 
ცხვირის მღვიმეებს - 
ბოლო სუნთქვა მკვდარი სუნთქვაა.

თვალი დახუჭა ქალმა და მოკვდა.

სული კვამლივით ამოუშვა მდუმარე სახლმა, 
ცეცხლი კი ჩაქრა, 
ცეცხლი ჩაქრა
ჰო, ჩაქრა ცეცხლი.


კაცი მოვიდა ცოტა გვიან
( როგორც ყოველთვის)
ხელი მიითბო ჩამქრალ ცეცხლზე, 
მის საწოლთან სკამი მიიდგა, 
დაიხარა მკვდრისკენ და 
უთხრა.
უთხრა:
- ამხსენი სიყვარული, 
მიდი, ამხსენი სიყვარული, 
მიდი, ამხსენი სიყვარული....
და ამ მხრებზე ზეცას შევიდგამ....

/დიანა ანფიმიადი/

ძებნისთვის

( მეთოდური მითითებანი)



ყველაფერი იწყება მაშინ
როცა კაცი კაცს შეხვდება და
მთა მთასთან მივა.

1) პირველ რიგში
მზერით მოსინჯე
ყველაფერი ოქრო არ არის, 
რაც შეხებისას იქცევა ოქროდ.

მხოლოდ ის არის ოქრო
რაც ბრწყინავს.

2) მეორე რიგში
მჯდარი გოგო თვალს არ აშორებს 
ეკრანს
როდესაც წამოდგება
სკამზე დატოვებს მწვანე ბლოკნოტს
არ ეძებო
არ დაუბრუნო
მან სხვა ლექსი უნდა დაწეროს.

3)
დაიმახსოვრე – 
რაც არ ბრწყინავს, 
იმას კაჭკაჭიც არ მოგპარავს, 
შენც მოოქროვდი
ანუ თავი მოივარაყე.

4)
სიტყვა, რომელსაც მიწაში ფლავ
მეტაფორაა
მისი თვალების ზეთისხილის 
ნაყოფს მოიწევ.

5)
ყოველდღე მცირე რევერანსი – 
ანუ ამინდს თავი დაუკრა, 
ეს იმას ნიშნავს, 
საკუთარი თავი დაუკრა
ფერთა გამაში
- ბგერათა სპექტრში.
საჭიროა, 
ეს წაგადგება.


6)
უნდა ისწავლო თითებზე თვლა,
ანგარიშიც – მხოლოდ თითებით.
და სანამ ათი ოცი არ გახდება, 
მანამ ითვალო.

7)
ნივთმა დაგკარგა – 
აღარა ხარ იმ ნივთის ჩრდილი.
და ამიტომაც ნუ იდარდებ, 
თუ რამეს კარგავ.

8)
სულ სხვა ქვეყნების, 
ქალაქების, 
სოფელ – დაბების
ტელეფონების ცნობარებში 
ყველა ვწერივართ.
დაგირეკავენ.

9)
თავი დაკარგე, 
ეს ნიშნავს რომ უჩემო სხვა ხარ.

10)
ყველას უსმინე – 
საკუთარ თავს არასდროს ენდო.

12)
კითხვა მარტო არ იბადება – 
ტყუპისცალია.

11) ხმა რომ სულივით აღმოგხდება – 
დაიჭირე სუნთქვის კოლიბრი – 
აქ მოფერებაც ზედმეტია.
დაახრჩვე,
ფრთხილად.


13)
ნაპოვნის კარგვა – 
ნიჭთა შორის ყველაზე ნიჭი.


ყველაფერი იწყება მაშინ
როცა კაცი კაცს შეხვდება და
მთა მთასთან მივა.

/დიანა ანფიმიადი/

განიმედი

კარაქის გარდა,

ამ პურზე რომ მურაბაც ესვას  
ტკბილად წვეთავდეს, 
ვუხვედრებდე ენას და თითებს,
და მამაც იჯდეს მაგიდასთან
მკაცრად და მშვიდად
მურაბით დასვრილ სახელოზე
მიმითითებდეს.
ქიშმიშის გარდა
ამ შოკოლადს
თხილიც რომ ჰქონდეს
ციყვების ყველა ბუნაგიდან 
გამოტანილი
ბაბუაჩემი თავის ახალ ღვინოს სინჯავდეს, 
აქებდეს 
– კარგი სურნელი აქვს, გემო, ტანინი, 
ჩაიდნის გარდა, 
შოკოლადიც დუღდეს ქურაზე
მე – მწიკვით ვანილს ვუმატებდე, 
დედა – დარიჩინს, 
შუადღე იყოს, 
ჰაერი კი სუფთა და თბილი, 
ჩემი და – შოპენს, 
ძმა – გარჩეულ კაკალს არჩევდეს.
წყლისგან ხმელეთის გამოყოფით სანამ ერთობი - 
ჩამოვურიგებ ამბროზიას ბავშვობის ღმერთებს.
/დიანა ანფიმიადი/

***

მაშინ სიტყვები იყო ქაღალდის, –
რკინის მაკრატლით გამოჭრილი 
და გამურული კორპუსების სახურავიდან 
ფრანის მაგივრად გაშვებული მეორე მხარეს,
დიდხანს რომ იფრენს ქარიან დღეს 
პერიფერიულ დასახლების თავზე და ბავშვებს
ანგელოზები მოაგონდებათ საშობაო ბარათებიდან.
სინამდვილეში კი ანგელოზებს 
გაცილებით მკაცრი სახე აქვთ,
ვიდრე მისალოც ბარათებზე ხატავენ ხოლმე,
თუმცა ჩვენ უკვე აღარ ვფიქრობთ ანგელოზებზე,
რადგან ჩვენ ყველა მფრინავ საგანს გადავავიწყდით დიდი ხნის წინათ, 
როცა დღეები დაემსგავსა მუყაოს სახლებს თოჯინებისთვის.
ჩვენც იქ ვცხოვრობდით.
მაშინ მე და შენ გვერქვა სახელი
და უმარტივეს თამაშს ვსწავლობდით განსხვავებული სახელწოდებით. 
მაშინ სიტყვები იყო ქაღალდის
და გაჭვარტლული სახურავიდან 
მაინც შემეძლო გამეფრინა შენი სახლისკენ,
ახლა კი,
როცა შენ "ერთ-ერთი" ხარ,
მე კი - "არავინ",
ქარს გაუჭირდა სიტყვის ზიდვა 

ჩემი მართკუთხა მაგიდიდან შენს ლოგინამდე…

/ქეთი თუთბერიძე/

მტვრიანი ამინდი

პოეზია

2009.04.10

წუთშესვენებისთვის აიღე სოფლიდან 

ეს წუთი, რომელიც მორჩა ეს წუთია 
და მტვერი აიღე, რომელიც ოფლივით 
შიგნიდან გამოდის, ამბობდი, ცუდია, 

ცხადია, წააგე, 

გათავდი, გათოვდა, გარშემო კი შენი 
ფერია, რომელიც ყველაფერს დაედო, 
მძიმეა, აიღე, სასვენი ნიშანი, 
პაუზა, აკორდი, პაუზა, გარედან 

ცხრიანს რომ წააგავს 

და მტვერი აიღე სხეულზე (ელექსირს 
ტუჩებით იღებენ) სატკენად, სათქმელად 
და კანზე სრიალით გადაღლილ ხელებში 
მათზე გადაღლილი ხელების ჩათვლემა, 

რომ ისევ წააგო... 

რადგან რაც წერია, სულ მტვერზე წერია, 
რაც კი სახელია, სახეა, წიგნია, 
რადგან ზედაპირის იქითაც მტვერია, 

რომელიც ოფლივით გამოდის შიგნიდან.

/რეზო გეთიაშვილი/

რადგან

2007.06.15 
------------------------------------------------ 
ჩვენი ექვსციფრა ნომრები გახდა ცხრაციფრა 
და ჩვენ მათ ახლა უფრო ადვილად ვიმახსოვრებთ 
და სიგარეტის კოლოფზე აღარ ვიწერთ 
და არც ჯინსის ჯიბეში ჩაკუჭულ ხელსახოცზე 
და არც საწერკალამს ვთხოულობთ გამვლელისგან 
და არც მარშუტკას ველოდებით რომელიც აგვიანებს 
და არც თითებზე ვიხაზავთ მოლურჯო ჯვარედინებს 
და არც არაფერია დასავიწყებელი – 

რადგან მახსოვრობა 
ახლა შედგება მეგაბაიტებისგან 
და აღარ ვწვრილმანდებით 

რადგან დამტენი 
თითქმის სულ თან გვაქვს 
და ანგარიშზე იმდენი მაინც 
რომ ასსამოცი ასო-ნიშანი 
ვაფრინოთ სადმე 

რადგან შინ მისულებს 
რამდენიმე ახალი წერილი გვხვდება 
და ძველები ამ დილით 
ჯერ კიდევ ახალი იყო 

რადგან ღამის ოფისში 
ჩვენი დღეების რიტმი 
შუქებჩაწნული ხალიჩასავით აგდია ძირს – 
გახუნებული ფერებით ქვემოთ 
და ჩვენ მასზე 
უერთმანეთო სხეულების მოძრაობით 
ჩვენს ხვალეებს ვხაზავთ 
ხოლო ზემოდან 
გვერეკლება ყველა ფერი 
რაც კი არსებობს ან იარსებებს 

რადგან ეს ქუჩები 
და ეს ხიდები 
და ეს ჩასახვევები 
აღარ არის ბნელი 
და ბანკომატები ყოველ კუთხეშია 
და მოციმციმე რეკლამები 
გვკარნახობენ მომდევნო ნაბიჯს 
და ჩვენ მარტივად 
ვცვლით მიმართულებას 
და ვუმატებთ სიჩქარეს 
და ვეშვებით – 

და თუ მაინც გახსოვარ 
სულაც არ მომწონს ამით თავი – 

არც არაფერია დასავიწყებელი

/ჰექსე/

გადავიხლართეთ

2007.06.23 
------------------------------------------------ 
გადავიხლართეთ – 
სად ვმთავრდები მე და სად იწყები შენ 
ეს შენი ხელებია თუ მე გეხვევი 
ეს ჩემი გულია თუ შენ ფეთქავ 
ეს მე მაქვს შენი სუნი თუ შენ ჩემი 
მე უფრო მეტკინა თუ შენ უფრო მიხვდი 
ეს ჩემი ჰაერია თუ შენ მსუნთქავ 
ეს ჩემი ტუჩებია თუ შენ მკოცნი – 
სად ვმთავრდები მე და სად იწყება 
შენი მზერა – 

რომელმაც იცის რა ფერი ვარ 
და ღამ-ღამობით 
ლაქებს აშორებს ჩემს დაღლილ სხეულს 
რომელმაც იცის რამდენი ვარ 
და მაინც მყოფნის 
რომ ახლომხედველს გამიმკვეთროს სილუეტები 
რომელმაც იცის რომ გავამხელ 
და მაინც მხედავს 
და შორიდანვე ამირეკლავს თავის წიაღში 

და მე ვბრუნდები ყოველ ჯერზე 
და ყოველ ჯერზე 
ხელახლა ვრჩები – 

ჩვენ რა ხანია გადავიხლართეთ

/ჰექსე/