Showing posts with label my. Show all posts
Showing posts with label my. Show all posts

Tuesday, May 29, 2012

აღსარება


გამიხარდა, რომ გავიგე ნერვიულობსო. სადღაც შიგნით. ცოტა მაგრამ გამიხარდა და ვთქვი: აი ეგრე!

გავიფიქრე არ უხდება ყვითელი, მე უფრო მომიხდებოდა ეგ მაისური, არაა მაგის სტილი

თავმოყვარე, ამაყი, ჯიუტი

როცა ვბრაზდები კიდევ უფრო მშვიდი ვხდები და ამ კიდევ უფროზე კიდევ უფრო ცინიკური
არ შემიძლია გაპატიო ტყუილი, მერე რა თუ ვნანობ რომ არ შემიძლია, მაინც არ შემიძლია

არ ვიცი რატომ წავედი, ვნერვიულობ. სამაგიეროდ კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი რომ შენ უფრო მეტი ხარ ჩემში ვიდრე ეს სულელური წინასწარმეტყველებები

ხანდახან მეპარება ხოლმე ეჭვი რომ არსებობ. მერე არ ვიცი საიდან და როგორ მოდის ისევ რწმენა რომ ხარ
ერთადერთი ხარ ვისაც ვერ ვხედავ და მისი მჯერა
შენი არ მეშინია
მე მგონი მე უფრო მიყვარხარ, ვიდრე შენ უფრო მიყვარხარ

გავიფიქრე-ნეტავ მოკვდებოდეს

თავს ვაჩვენებ თითქოს ვატყუებ, ანუ მაინც ვიტყუები


ბევრი ფიქრი, ბევრი ილუზია


არ მახსენდება ბევრი თურმე კიდევ უფრო მიყვარს საკუთარი თავი


ვუთხარი_ვერ გიტან

Tuesday, September 20, 2011

მე უფრო მიყვარხარ თუ შენ უფრო გიყვარვარ

     შეიძლება სირცხვილიც არის, რომ არ მახსოვს რომელი ავტორის იყო ზღაპარი ასეთი შინაარსით: იყოდაარაიყორა. იყო ერთი ბიჭუნა რომელსაც დედა ძალიან უყვარდა. ისინი სულ ჩხუბობდნენ შვილი ეუბნებოდა დედას,რომ ძალიან უყვარდა, დედა უმტკიცებდა რომ მას უფრო უყვარდა. მიდიოდა დავა ამ საკითხზე. ზღაპარი დაწვრილებით კარგად არ, მაგრამ ბოლოს რომ თეთრწვერა მოხუცთან მივიდა ეს ბიჭუნა და იმან დაადგინა სიმართლე და დაეხმარა მას ამის გარკვევაში ნამდვილად მახსოვს.
  არც ის მახსოვს პირველი თავისუფალი თემა იყო თუ არა, რაც მასწავლებელმა მომცა სათაურით ''ჩემი საუკეთესო მეგობარი" მაგრამ ზუსტად მახსოვს პირველი წინადადება "ჩემი საუკეთესოზე საუკეთესო და ყველაზე საუკეთესო მეგობარი არის დედაჩემი"
  მე უფრო მიყვარხარ მეთქი ვუთხარი დედას და მან ის ზღაპარი მიამბო. მე მახსოვს სიზმარი ხან წითელკაბიან ქალს ვეკითხებოდი დედას უფრო უყვარს შვილები თუ შვილებს დედა მეთქი და ხან შავკაბიან ქალს. სიზმარში თეთრწვერა მოხუცთან შეხვედრა შემეშინდა ალბათ.
  დილით საშინელ ხასიათზე გავიღვიძე და დედამ მითხრა, რომ სულერთია სანამ არ მეყოლება შვილი ვერ გავიგებ რომელი უფრო ძვირფასია.
   შვილი ჯერ არ მყავს და დღემდე უფრო ძვირფასი დედაჩემია.

როგორია?
"როგორ განა არ იცით დედაჩემი ის არის ვინც ყველაზე ლამაზია."
    იტყვიან ხოლმე უსასრულოდ შემიძლია ლაპარაკიო, როცა ადამიანი ძალიან კარგია.
   მე ვიტყვი რომ ძალიან მიჭირს დედაჩემზე ლაპარაკი იმდენად მიყვარს.
    ბავშვობაში ისე არასდროს ვიძინებდი თუ ხელზე ხელს არ მოვკიდებდი. ახლა ძალიან იშვიათად ვეუბნები საალერსო სიტყვებს და მითუმეტეს ძალიან იშვიათად ვეფერები. დედაჩემი ერთადერთი ადამიანია, ვინც არასდროს არ აპროტესტებს ჩემს ცივ დამოკიდებულებას მის მიმართ. დედაჩემი ერთადერთი ადამიანია ვინც ზუსტად იცის რომ "სიჩუმეა ჩემი საშინაო დავალება როცა მიყვარს"
    მე არ ვთვლი, რომ ეს სწორი მოვლენაა.
    მე ვიცი, რომ არავის უხარია ის რაც მიხარია– დედაჩემივით.
    მე ვიცი, რომ არავინ განიცდის ისე როგორც ის, ჩემს ცუდად ყოფნას.
    დედაჩემს არ უყვარს ბევრი ლაპარაკი.
    დედაჩემს არასდროს ურჩევია ჩემთვის რომელიმე გზით წასვლა. ის ალტერნატივებს მისახელებდა დადებითი და უარყოფითი მხარეებით და არჩევანის საშუალებას მიტოვებდა.
   დედაჩემს არასდროს წაუკითხავს  მორალი და არასდროს უთქვამს კონკრეტულზე რომ ცუდი ან კარგია. ამის განსაზღვრის უფლებასაც თავად მაძლევდა.
   მე არასდროს ვყოფილვარ მასზე მიჯაჭვული, მე არასდროს ვყოფილვარ მასზე დამოკიდებული.
   ბრძენია დედაჩემი.
   დღემდე მამშვიდებს, როცა მისი ხელს ვეხები და ვფიქრობ ხოლმე ნეტავ ყველა დედას აქვს ზებუნებრივი ძალა შეგეხოს და ყველაფერი დალაგდეს იმ წამს?
    ტრადიციაა ყოველ დილით გადმომხედავს ფანჯრიდან სამსახურში მიმავალს და ზუსტად ვიცი რას ფიქრობს ხოლმე. როცა არ მიყურებს ის დღე არ არის სრულყოფილი.
   ვამბობ თანდაყოლია მეთქი ეს სიყვარული.
    მე არ ვიცი რა უნდა მეწყინოს დედისგან, რა უნდა მეტკინოს ისე, რომ აღარ მიყვარდეს.
   მე ვერ ვიტან როცა ის ტირის. ამ დროს მინდება დავიმალო სადმე, რომ არასდროს გავიგო. არადა სჭირდება თორემ რა გაუძლებს ამდენ დარდს.
   დედაჩემს უყვარს ტკბილეული და მე არცერთი ნამცხვრის გამოცხობა არ ვიცი.
    დედაჩემს უყვარს ჩემთან საუბარი, მე კიდევ სახლში მოსვლისთანავე ჩემს ოთახში ვიკეტები და კომპიუტერს ვუზივარ, ან ვმუშაობ ან ვერთობი.
   დედაჩემმა იცის რომ არ მიყვარს როცა ჩემს სივრცეს არღვევენ და არ მისვამს ზედმეტ კითხვებს. ზის და მელოდება როდის დავამთავრებ გართობას, რომ მომიყვეს დღის ამბები.

დედა არის ჩემი შალის თბილი კაშნე, ჩემი  ჩაის ჭიქა, ჩემი ყურსასმენი, ჩემი დღიური, ჩემი საყვარელი კაბა, ჩემი ლეკვი, ჩემი თმისსამაგრი, ჩემი ძალაა დედაჩემი
დედაჩემი წითელია, მერე რა რომ მე ლურჯი ვარ
წვიმაა.
დედაჩემი ყველაფერია.
როგორ გამიმართლა დე.



Thursday, June 30, 2011

Love is blue




,,ჩუმად ყოფნაა ჩემი საშინაო დავალება როცა მიყვარს"
/ნათია ნაცვლიშვილი/

ისეთი კი არაფერი
ის შემხვდა იმ დღეს, იმასთან მისულა და თუ ძმა ხარ მითხარიო როგორ მივუდგეო, რა გავაკეთოო.
იმან:– მაგასო? ეგ ალქაჯიაო, თავი გაანებეო,იცი რა მიქნაო? ჯერ მიყვარდაო, მერე არ მიყვარდაო, მიყვარდაო, არ მიყვარდაო. თვითონ სულ მშვიდად იყოო, სულ იღიმოდაო. სულ ჩუმად იყოო.
ერთხელ მითხრაო იცოდეო შენ მარტო მე გჭირდებიო. არც ეჭვიანობდაო, არც რამეს მიკრძალავდაო, გოგოებზე რო ვუყვებოდი გამიღიმებდა და თავზე ხელს გადამისვამდაო, თითქოს მისი გაზრდილი ვყოფილიყავიო, მაგიჟებდაო. ერთ დღეს სიგიჟე უელავდა თვალებში,მეც ამაჩემებდაო, მეორე დღეს ისეთი მშვიდი და მომნუსხველი იყო ჭკუიდან გადავყავდიო.ალქაჯია რო გეუბნებიო, სანამ დროა შეეშვიო.
მერეო? იცი რა მიქნაო? ავდექი და წამოვედიო. ვერ გავიგე მიყვარდა თუ არაო, გაქცევა მინდოდაო. არაფერს მიშლიდა,არაფერში მზღუდავდა, არაფერზე მიწესებდა ჩარჩოებს, მაგრამ მაინც გაქცევა მინდოდაო. წამოვედიო და მაშინვე მომენატრაო. მაგან მე ბოლო მომიღო, ეხლაც რომ დამიძახოს,ცოლ–შვილიანი რო ვიყო , ოღონდ დამიძახოსო.
აი ხო მიყვარდაო, თავისი სიჩუმით იმდენ ხანს მეჯიბრა წასვლა მაიძულაო, მერე მე დამბრალდაო. ეს ყველაფერი ხო ვიცი, მარა მაინც მენატრებაო. რა ვქნაო.
რამდენჯერმე ვცადეო მარა, არ მიშვებსო. აღარ ვიციი როგორო.
და სანამ ჭკუიდან არ გადასულხარ თავი გაანებეო. არ მოგატყუებსო, სულ გულახდილიაო, მიზეზს ვერ უპოვნიო რო რაიმე დააბრალოო, ვერ შეეწინააღმდეგებიო, არასწორი წესებით არ გეთამაშება და ამიტომ სულ მოგებულიაო, არასდროს ყალთაბანდობსო.ათიანში არტყამს ზუსტად გამოგიცნობს და მერე შენს სისუსტეებზე გელაპარაკებაო. უნდაო რო გადალახოო, გეხმარებაო, ან გგონია რო გეხმარებაო. მოკლედ ხანდახან ვფიქრობდი ჯადოქარიაო, ხანდახან დაბნეულიაო. რომ მიყურებდა მეგონა შიგნეულობას მითვალიერებდაო, სიღრმეებში მწვდებოდა და გული მისკდებოდაო.ამ დროს მინდებოდა თვალები ამომეჩიჩქნაო, მერე გაიღიმებდაო და თვალს სხვა საგანზე გადაიტანდაო, ისევ ჩუმად იყო ოდნავ გაღიმებულიო, ველოდებოდიო, ბოლოს ავდგებოდი და მივდიოდიო.იჯდაო, ვბრუნდებოდიო და ისევ იქ იჯდაო. ამაყი არ იყოო, არც თავმომწონეო, პირიქითო, წითლდებოდაო, თუ შეაქებდი,არ იცოდა სად დაემალა თვალებიო.
ბევრს ფიქრობსო, ყველაფერს ხარშავსო, ყველაფერი შიგნით ჩააქვსო და მერე სახეშეცვილილი ამოაქვსო. შენთან არასდროს იქნებაო და თუ იქნება სულ გექნება შეგრძნება, რომ სტუმარი გყავს სახლშიო. სულ სხვადასხვანაირიაო, დაჟე ჩაცმულობაცო, დღეს რო სათვალეებიანი მკაცრი ქალბატონი იყო, ხვალ ჭრელი ზღვის ქალაქში მცხოვრები გოგონაო, ზეგ იფიქრებდი ნეტა ასეთი სპორტული როდის იყოო, მაზეგ ისე გამომწვევად ეცვა ჭკუიდან გადაგიყვანდაო. მე ვერაფერი გავუგეო, მგონი თვითონაც არ იცის რა უნდაო.დავიღალე და წამოვედიო. როგორც გინდაო და ეგ იყო ბოლოს რაც თქვაო. მეტს არ გეტყვისო.
მაინც მიყვარსო და თუ გეუბნები რო შეეშვი კარგი მინდა შენთვისო, ძმურად დამიჯერეო.


ისეთი მართლა არაფერი. მალე დიდი დასვენება მოდის.
მალე 14 დღიანი დასვენება მოდის, მალე ნადვილი დასვენება მოდის.
ჯერ ხმელთაშუა ზღვა, მერე მთა–1520 მ ზღვის დონიდან, მერე ჩემი ყველაზე სწრაფები, ჩემი ყველაზე ენამოსწრებულები, ჩემი ყველაზე საკვიმატეთი.
მალემალემალემალე

Saturday, June 25, 2011

ჩამბო


ჩამბო ჩემი მეგობრის საუკეთესო მეგობარი იყო.
როცა მას იხსენებს, ჩემს მეგობარს ხმა ეხლიჩება და მისი გული ძალიან დიდი სიხშირით იწყებს ცემას.
–"ის ძალიან კარგია, წყნარია და ხუმარა და ერთგული. პატარა ბავშვებთან ტოვებენ მარტო. პატარებს რომ ხედავს გიჟდება, მისდევს და ლოკავს. წყალი უყვარს ძაან.ზამთარში შეუძლია მდინარეში იცურაოს.მერე ფეხები ეყინება,
  • მარა როგორც კი წამოდგება ისევ გარბის."
  • სახლიდან რომ მიდიოდა ზურა, ჩამბოს სახლში კეტავდნენ.თავის ეზო–კარს
    500 მეტრით რომ
    მიუახლოვდებოდა , ჭიშკართან დახვდებოდა, ოჯახის წევრები კი იგებდნენ, ზურა სახლში ბრუნდებოდა.
    როცა ქალაქში იყო,ჩამბო მის ოთახში ადიოდა ყოველ დილით,ლოგინს ყნოსავდა.
    –"მანქანა რო დაეჯახა,მითხრეს სუსტადააო და მალე მომკვდარა.მე სექტემბერში ჩავედი და ეგ გაზაფხულზე
    მოხდა.ამდენი ხანი ვიცოდი რო კარგად იყო. ხოდა ჭიშკართან რო არ დამხვდა,
    • მივხვდი.
    • მერე ისე ვიკითხე
    • სადაა მეთქი.
    მახსოვს მამაჩემმა მითხრა. ვერ გეუბნებოდიო.
    • ჩვენც ძან განვიცადეთო.
        • ყანაში ან სადმე თუ მიდიოდა,
      • მარტო ეგ დაყვებოდა.
        • სიმინდს წამოაქცევდა და ხრავდა.
          • ისევ რო გავჩითო,
          • ავიყვან
      • მარტო ამ მოგონებების გამოც
    "

მე და ზურა იმაზეც შევთანხმდით, რომ ხშირად ცხოველებს მეტად უყვარდები, ვიდრე ადამიანებს და ბევრ ადამიანს ჯობია ცხოველი. რაოდენ ცუდი ფაქტიც არ უნდა იყოს ეს და მითუმეტეს ცუდი ასაღიარებელი.
ჩამბოზე მე ჯერ კიდევ ბევრი რამ არ ვიცი. კიდევ მინდოდა რაიმე მოეყოლა, მაგრამ შევატყვე უჭირდა ამ თემაზე საუბარი და გავჩუმდი.
მერე ვფიქრობდი რა მაგარია ასეთი მეგობარი. უყურებ თვალებში.ესაუბრები და ზუსტად იცი რომ გისმენს, ზუსტად იცი რომ შენზე გიჟდება და ერთი სული აქვს როდის გადაუსვამ თავზე ხელს, ყურებქვეშ შეუუცურებ და გაიტრუნება.
ზუსტად იცი რაც არ უნდა მოხდეს, არასდროს გატკენს გულს,არასდროს გიღალატებს. სულ მოგისმენს და თვალებით გელაპარაკება.
მერე მე ჩემი ბაბუს პატარა ძაღლი გამახსენდა. ჩაპა ერქვა. ბაბუ ამბობდა, ეს რომ მისმენს და
ესმის ჩემი, ნეტა თქვენ მიგონებდეთ მასეო და გჯეროდეთო.
მეც ვიჯექი ჰამაკში ხოლმე და ჩაპას ჩემს ისტორიებზე და საიდუმლოებზე ვუყვებოდი. იჯდა წინა ორფეხზე და მისმენდა.ერთი სული მქონდა ჩავსულიყავი და მთელი წლის ნაგროვები ამბები მომეყოლა. ბაბუს გარდაცვალების მერე, ჩაპა მის ლოგინს არ მოშორებია.ბოლოს გადაწყვიტა სახლიდან წასულიყო. მინდა მქონდეს დიდი ხისსუნიანისახლი და მყავდეს ასეთი საუკეთესო მეგობარი.
p.s ერდელტერიერი ესეც ჩვენი ჭკკვიანი ჩამბო

Sunday, December 26, 2010

დღიური


2010 წელი

იანვარი

"ვდგავარ–ეს ნიშნავს რომ გიყურებ,
რაც თავისთავად,
იმას ნიშნავს
რომ დანახვისთვის მზერა მომწიფდა
და სხვისი ომი–ჩემი ომი
და ჩემი ომიც–ჩემი ომია,
სხვისი ომი_ჩემი ქორწილი"



"რომ შენი ხელი კიდევ ერთხელ
რომ შენთან ყოფნა კიდევ დიდხანს
სხვა არაფერი მეტი"

"ყოველთვის როცა
მე ვყვირი შენს სახელს
შენ სულ სხვა მხარეს იხედები"

"დღე მეორმოცე
სადარბაზოში გადგმულ
ჩემოდანს აწვიმს"

თებერვალი


"სიჩუმე,თითქოს ასპარეზი
და ყველა ფაზა მარტო ყოფნისამ გავიარე
(რაღა მაჩერებს?!)
შენ შეგიძლია გადამასხა სხეულზე კაბა,
მაგრამ ამ ლაქამ ჩენი ყოფნა ვერ დაგაჯეროს"


"გამოუტყდი,
რომ სხვებზე კარგი კი არა
უბრალოდ_სხვაა"

"ლოცვის შემდეგ
უნებურად
ვკლავ ჭიანჭველას"

"თვითმფრინავი,
რა ნელა ვცხოვრობ
აქ მიწაზე"

"ზამთარი.
კარის ღრიჭოში გაჩრილი ქვითარი
ვიხდი, ვიხდი"

"ეს სულერთია
დასავლეთი თუ აღმოსავლეთი
ყველგან თანაბარი ცივი ქარია"

"და სულერთია,
სად და რამდენ ხანს გავჩუმდებით,
ან ჩვენს მოპარულ სიჩუმეში, რამდენი შიში გამოიზამთრებს
მთავარია რომ შიგნით ითქვა, შიგნით ჩაიქცა"


მარტი


"ქარი უფრიალებს კაშნეს
მარტო არ ჰგონია თავი"

"გზა
სწორი
მოსაწყენია"


"შიშით ველი ჟამს,"მომენატრე"
რომ მომენატრო"


"ერთხელაც გეტყვი_ეშმაკსაც წაუღიხარ"

"მე მიყვარს მე"



აპრილი


"ღმერთო დაიფარე ღმერთი"

"ჩვენ ცას ვხედავდით
მე მახსოვდა მამაჩემი
ვინაიდან ჩვენ ცას ვხედავდით"

"როცა კაცი წერს,მან ყოველთვის ზედმეტი იცის"

"ჩაინიშნე
მალე გაღვიძების დღე დადგება
ორშაბათი"


მაისი

"სულ ვჩქარობთ, ვჩქარობთ
და ვეღარ ვასწრებთ ქვეყნად ერთ–ერთ უმთავრეს საქმეს
სახით მშვიდით და ბედნიერით
აყვავებული ატმის წინ დგომას...."

"მოიგებს"

"ისე ჩემი ხარ
ასე მგონია
რომ გაჩუმდე_გაგახმოვანებ"


ივნისი

"ყველაზე მეტად ის კარია დაკეტილი
რომლის ღიად დატოვებაც შეიძლება"


"ხომ არის ხოლმე, რაღაც ისე ჩვეულებრივი,
როგორც სიმშვიდე გაზაფხულის წვიმების პირას_
ზურგსუკან მხოლოდ მიხურული კარის სითეთრე_
ფანჯრის რაფაზე იმედებით სავსე ქოთანი_
თუ დაივიწყებ სამუდამოდ გეცოდინება
რომ არის რაღაც_უმიზეზოდ შეუძლებებლი"


"ურფინ ჯუსი და მისი ხის ჯარისკაცები"

"რაც წვიმს ტკბილია და რაც თოვს ნაყინი"

"როგორი ცაა ამბობ.
მინდა დაგამშვიდო_
როგორიცაა ისეთს გახვედრებ"

"შენ ჩამჩურჩულე– "ღამდება"
და ჭიანჭველებმა სხეული
შტურმით აიღეს"

"ნუ დამაჯერებ რომ გზა ყოველთვის _ჯვარედინია
და გაქცევა_ოცნებების დასასრული"

ივლისი

"ვნერვიულობ"

"ცუდად რომ იქნები მოვალო"

"რა ხანია ერთად არ დასცემია მიწას
ჩემი და შენი ჩრდილი"

"მინდოდა მეთქვა
არ გახედო ჰორიზონტს მაშინ
როცა არავინ იყურება შენს გარდა იქეთ
როცა არავინ იყურება იქედან შენკენ"


"სიყვარული_ ტკბილი ნამცხვარი, რომელსაც ზუსტად ერთ წამში ყლაპავ და მერე ნამცეცებს წლობით აგროვებ"

"მე გავიღიმებ და გეტყვი
გაქცევაში დაგეხმარე
ისე მიყვარდი"

აგვისტო

"მამა_ის ვინც ჩემზე დიდი იქნება ყოველთვის"

"ვერ გიტან"


"ანტარქტიდა"

"ვერ ვხდები რატომ არის სიყვარული და ბოზობა ორივე წითელი"

"რადგან დედამიწა ისევ წყლით და მიწით იზომება და არა ადამიანებით"

"მივხვდი რატომ მაქვს გულისრევა
ხმაა ამო ოთახში რადიოაქტიული და
მით უფრო მეტია რადიაცია რაც უფრო ვდუმვართ"


"გურიაში რა გინდოდა უსიყვარულოდ"

"გეცნობი?
ვერა?
არადა გავხდი ზუსტად ისეთ_როგორიც გსურდა"

სექტემბერი


"წელს ამ ქალაქში მინუს ერთი ზღვის რომანია"

"ჩემი წესია_ყველაფერი შევატრიალო"

"იქნება მა კაცმა მითხრას:–თვალის ფსკერზე გიკანკალებს მოთმინება
მე ვუპასუხებ: –"ვერც შენ დამძარი"


"მე შემიძლია შემოდგომის დღე იყოს გარეთ
მე შემიძლია გარეთ თბილოდეს"


ოქტომბერი

"რომ სულ ესაა სილამაზე
რამდენიმე თბილი ფერის იღბლიანი შეხამება, სხვა არაფერი.."


"დაე
იყოს ნება შენი
მე ვყრი იარაღს"


"ნაბიჯის გადადგმის ლოცვა

შემდეგიც და მერე ვისვენებ
შემდეგიც და მერე ვისვენებ
ერთი ნაბიჯიც"

"თუ მე ვირჩევ
მირჩევნია გავტყდე
ვიდრე_გავიბზარო"


ნოემბერი


"აკვარიუმი მინდა"

"ძნელი ყოფილა სიბნელის სიყვარული"

"ყველა თავის ეზოში ბარავს"



დეკემბერი

"ისეთი ჩერჩეტია როგორც მე"

"მე არაფერს გთხოვს
შენ თავადაც კარგად იცი_ჩემი ვალი გაქვს"



პ.ს

არადა შობაზე ვაპირებდი დაწერას














Thursday, December 2, 2010

დეიდა ნატო


ვბედავ და ვწერ
ჩემი დეიდა ნატო ჩუმია და დიდი
ლამაზია და მშვიდი.
ჯერ მარტო მისი ხმის გაგონება რად ღირს.
დეიდა ნატოს არ უყვარს როცა ბევრს აქებენ.
არც მე მიყვარს, როცა ის თავს ამის გამო უხერხულად გრძნობს.

აქ იყო პაუზა ცოტა დიდი.


ვიფიქრე მეც ხომ არ გამეხმო.
გადავიფიქრე.
მირჩევნია ნედლად თორემ გამხმარი შეიძლება საერთოდ ვეღარ გადმოვიტანო
არადა რატომაც არ უნდა იცოდეს
რატომაც არ უნდა იცოდე რამდენი რამე წამოვიღე შენგან
ამბობდი _თამ სირთულეები გვზრდიან.
შევინახე.
–თამ გულახდილობა ხანდახან პოზაც არის, მაგრამ ეს ყველაფერი მაინც ჩაკეცილი გვერდებია და მთავარია უკან ჩაბრუნებული მზერა არ გვაფრთხობდეს და შიგნით ვიყოთ გულწრფელები.
ესეც შევინახე.
–ყველა შენი კითხვის პასუხი შენშია და იქ მოძებნე
ესეც.
–არაფერმა შეგაშინოს შენზე დიდმა, სიყვარულიც კი შენხელაა.

როცა ვხედავ. ბევრს ვერაფერს ვეუბნები.
მოკრძალებაც არის და მოკრძალებაც.
და თუ ვხედავ მგონია რომ ჩუმად უნდა ვიყო, რომ შეიძლება თუ ბევრ თბილ სიტყვას ვეტყვი გაწითლდეს, ან ეუხერხულოს, ან გაჩუმდეს.
მე კიდე მიყვარს, როცა ზურგიდან მომეპარება და ჩამეხუტება და იტყვის მიყვარს ეს სულშესაბერავი ბავშვიო.

დეიდა ნატო?

"მოდის ადამინის ხმით,
ძალდაუტანებლად და ბუნებრივად,

მოდის და ამბობს:

ვარ შენთან."
ფერები–წითელი და შავი
თვალები–სხივებით
ფრინველი–ჭიამაია
სეზონი–ზაფხული,შემოდგომა,ზამთარი,გაზაფხული
ხელები–რბილი და თბილი

"ხდება ასე_ სიზმარში,
იჯერებ რომ იწყებ _ თავიდან,
მუჭა-მუჭა გაგაქვს სიზმარი
და გეჩვენება _ ცხადში გაიტან"

ვფიქრობ ახლა რა მოვიტანო
რომელი მოვიტანო
ვერ ვირჩევ და ვერც ვ ა რ ჩ ე ვ


ჩემი დეიდა ნატო ჩუმია და დიდი
ლამაზია და მშვიდი.