ღმერთო გილოცავ დაბადების დღეს

I can't take my mind off of you

4 სრული წელიწადი.



    მე ჯერ ისევ მგონია რომ სადღაც არსებობ
    მე ჯერ ისევ მესმის ხოლმე შენი ხმა და კარგად რომ ვუსმენ სხვისი აღმოჩნდება.
    ჯერ ისევ ვცდილობ დედასთან ერთად არ დავიძინო, მეშინია როცა ჩავეხუტები შემთხვევით შენ არ ეგონო.
    ჯერ ისევ ერთადერთი ხარ ვისი სუნიც მახსოვს.
    ჯერ ისევ გამსგავსებ სილუეტებით სხვა კაცებს და ჯერ ისევ ისე მწყდება გული, როცა მახსენდება რომ აღარ ხარ.
   ისევ მჯერა ყოველ შემოდგომაზე რომ ყოველი ახალიწლის ღამეს თოვლი მოვა და ისევ მეშინია შენი გადიდებული სურათის შეხედვის.
   ისევ მძულს ნოემბერი და ვერაფრით ვაპატიე შემოდგომას შენი წაყვანა.
რომ იცოდე შენი სიზმარში ნახვა როგორ მამშვიდებს, ყოველღამით დამესიზმრებოდი.
    ჩვენ ისევ ოთხ სანთელს ვანთებთ შობის ღამეს ფანჯარასთან.
    კომპიუტერიდან არ წამიშლია შენი საყვარელი თამაში და ახალ მობილურშიც კი ჩავწერე რომ ხშირად ვითამაშო. ვერაფრით ვახერხებ ბოლომდე მისვლას.
    ჩვენ ვერ გავაჩუქეთ შენი ტანსაცმელი და ის შენი საყვარელი ქურთუკი ისევ კარადაში ჰკიდია და მე არ მიყვარს კარადის კარის გამოღება.

    საღამოობით შენს სვიტერს ვიცვამ ხოლმე და ცხვირით საყელოში ვძვრები.
ვერავისთან ერთად ვეღარ ვიღებ იმ სიამოვნებას, რასაც შენთან ერთად ფილმის ყურება მანიჭებდა.
    ჯერ ისევ ვერ შევეჩვიე, როცა ჩემს მეგობრებს მამები ურეკავენ და ჯერ ისევ მეტირება როცა ესენი პასუხობენ გისმენ მამიო.
    ჯერ ისევ მესმის ხოლმე ჩაძინების წინ, იმ აპარატის გამაყრუეებელი წრიპინი შენს საწოლთან რომ იდგა ბოლო 3 დღეს.
    ხანდახან მე გულში ვიცინი და მეცოდება ადამიანები ვინც თვლიან, რომ წარმოუდგენელია ვინმე ცოცხალის გარეშე სიცოცხლე.
    ისევ ისე მაკანკალებს, როცა რაიმეზე ვნერვიულობ და ისევ ვერ ვისწავლე, რომ ნერვების აყოლა არ შეიძლება. მახსენდება ხოლმე როგორ მეჩხუბებოდი, მაგრამ არ გამომდის.
    ახლა უკვე ყველას ვუზომავ წნევას ვინც მთხოვს და შენს მერე არასოდეს დამზარებია.

     ისევ კომპიუტერს ვარ ხოლმე მიმჯდარი საღამოობით და დედა ისევ ჭამს ხოლმე ტკბილეულს ტელევიზორის ყურების დროს  და მე შენს სიტყვებს ვეუბნები ხოლმე - ხვალ არ გამაგონო შენი წუწუნი გასუქებაზე .
     სასაფლაოზე ხშირად არ დავდივარ. ვერ ვიტან იქაურობას და შენ ეგ არ გეწყინოს. მე მაინც არ მჯერა რომ შენ იქ ხარ.
     შენი ნომერი ვიღაც ირანელ გოგოს აქვს. მართვის მოწმობა რომ ავიღე SMS გავგზავნე " მამა, მე ეს გავაკეთე"-მეთქი და ინგლისურად მომწერა და მთხოვა გადამეთარგმნა, როცა სიტუაცია ავუხსენი ბევრი იტირა.მეც არ მყავს მამაო.
     მეგობრების წრე გაიზარდა და დედა ამბობს ხოლმე რო მშვიდად ვარო მათთან როცა ხარო.
     არავის ვატკენინებ, მაგაზე აღარ ინერვიულო. ზოგი ჭირი მარგებელია და საკითხს ვუდგები ხოლმე რომ შენი დაკარგვა გადავიტანე და აწი რომელი "ზურგი" მატკენს მეთქი გულს.

      ძალიან მინდა დავიძინო და ისევ იქედან დავიწყო ცხოვრება როცა ახალი წლის ღამეს დაახლოებით 50 კმ ფეხით იარე დიდ თოვლში და ჭიშკარი ხმაურით გაიღო და ბებიას სიხარულის შეკივლება მინდა და მე დედას მკლავებში თბილ საბანში გახვეულს თვალები მილულული მქონდეს და ვერ ვხვდებოდე სახლში რა მოხდა.

-მა, ახალ წელს თოვლი მოვა?

რა მიყვარს და რა არ მიყვარს

• მიყვარს ლოდინი

• მიყვარს ჩემი სოფელი

არ მიყვარს უკან დაბრუნება

• ვერ გიტან, როცა მიყვარხარ
• მიყვარს წვიმა, თავსხმა

• ნესტის სუნი,

• სიმინდის სუნი,აი თავიდან რომ გამოარჩევ ფუჩეჩიდან.მიყვარს მიყვარს მიყვარს
• მიყვარს როცა ხარ მთვრალი

• მიყვარს ის მესიჯი მისგან ვისგანაც საერთოდ არ ელი  და მიყვარს ამ მესიჯით მოსული მისი განცდები
• მიყვარს მასაჟი
• ჩემი შაბიამნისფერი მეილი
• თხილიანი ჰალვა და ცხელი მალინის კისელი
• ფლირტი

• არ მიყვარს როცა მამაჩემზე კითხვებს მისვამენ.ამ დროს ყურებზე ხელის აფარება მინდა
• მიყვარს ნაი
• მიყვარს ალისა, მეფე ლომი და პიტერ პენი
• მე ყველაზე მეტად მიყვარს შობა, აღდგომა და ნიკოლოზობა განსაკუთრებით
• მიყვარს როცა სახლში მშვიდად მივდივარ და ვფქირობ: ეს გავაკეთე, ესეც, ესეც, ესეც, ესეც მგონი არაფერი დამრჩა. არაფერი დამრჩა.

•   არ მიყვარს როცა ამბობენ "წავედი",სულ მინდა დავასწრო და ვუთხრა "წავედი"

• მიყვარს ჩაი,ნატურალური ჩემებური
• მიყვარს როცა არ ვიცი რატომ

• ვერ ვიტან როცა პატიებას მთხოვენ
• არ მიყვარს როცა ცუდ ხასიათზე ვარ და მელაპარაკებიანკებიანკებიან  :(
• არ მიყვარს მარშუტკას ჩემი გაჩერებამდე 50 მეტრში რომ აჩერებენ
• მიყვარს კბილის ბურღი
• არ მიყვარს სასიყვარულო სამკუთხედები
• მიყვარს ცივი რძე

• ვერ ვიტან "უტრაკო გამტრაკებლებს" აი ასე

• და ვერ ვიტან როცა თვალში მთხრიან თავიანთ "ღირსებებს"

• მიყვარს ადამიანები, რომლებიც ჯაზს იმიტომ არ უსმენენ რომ "მოდაშია"
• მიყვარს Tom Waits da Imagine

• ვერ ვიტან დასვენების დღეს, როცა მეორე დღეს მიწა გეყრება თავზე იმდენი საქმეა.გათენება არ მინდა ხოლმე ამ დროს
• და არ მიყვარს როცა ჩემ(შ)ი რამე არ მოსწონთ და არ მეუბნებიან
• არ მიყვარს როცა სიტყვა "დამთავრდა" -ს უაზროდ ამბობენ

• მიყვარს როცა ჩემი ძმა ბედნიერია, აი სახლში რომ მოდის და ისევ ტელეფონი უჭირავს და ისევ ლაპარაკობს და აღარ ვნერვიულობ სად დადის ასე გვიანობამდე და რატომ დადის და მოკლედ მიყვარს
• ვერ ვიტან როცა რაღაც მრჩება და სახლში მიბრუნება მიწევს
• ვერ ვიტან თვალის ჩაკვრას
• არ მიყვარს მიცვალებულის სახელობის წყაროდან წყლის დალევა და გასვენებებში სიარული
• არ მიყვარს როცა ჩემზე ამბობენ რომ საყვარელი ვარ
• გარუჯულზე კანი რომ მძვრება :(
• არ მიყვარს ფსევდო თავისუფალი ადამიანები
• ფსევდო მეგობრობა :(
• მიყვარს საჩუქრის მიღება და უფრო გაჩუქება
• მიყვარს დედაჩემი
• კოკა-კოლა, თოვლი
• სახლში რომ მოვდივარ და ჩემს ფანჯრებში შუქი ანთია
• მე მიყვარს როცა ვინმეს რამეში ვჭირდები
• მიყვარს ჩემი გადაღებული ფოტოები რომ უყვართ
• ჩემი თანამშრომლები მიყვარს
• მიყვარს ქორწილის სურათების თვალიერება. რა ბედნიერი სახეები აქვთ

• არ მიყვარს როცა ადამიანები მოულოდნელად ქრებიან.აუქმებენ ყველაფერს და არ პასუხობენ ტელეფონის ზარებს.საშინლად მაბრაზებს ამხელა ეგოიზმი.

• მიყვარს ღამე როცა მამაჩემი მესიზმრება

• მიყვარს საღამოს სახლში რომ მოვდივარ და ეზოში პატარა ბავშვები დგანან და მთელი ხმით მესალმებიან ამ დროს სულ ვუბრუნებ სალამს და ვუცინი და მოვიკითხავ.მახსოვს ვიჯექი ხოლმე კიბეზე და მთელი დღე მაიკოს მოსვლას ველოდებოდი და ჩემს ხმამაღალ გამარჯობაზე არათუ პასუხი, ერთხელ უხეშადაც მომმართა.არადა როგორ მომწონდა და როგორ მინდოდა დიდი გოგო რომ გავიზრდებოდი მაიკოსნაირი ვყოფილიყავი.

• არ მიყვარს როცა ადამიანს რაღაცას უკეთებ და მადლობას ზერელედ გიხდის, იმის გამო რომ არ იფიქრო რაღაც მნიშვნელოვანი გააკეთე.

• მიყვარს ბავშვობის მეგობრები.საერთოდ სხვა ფენომენია.
• ვერ ვიტან ძუნწ ხალხს
• მიყვარს როცა იმდენად კარგად ვარ რომ ვერ ვგრძნობ როგორ ვუმატებ სიჩქარეს
• მიყვარს ვინც ახერხებს ჩემს ყურებამდე გაღიმებას
• მიყვარს როცა ვიღაც მაჯერებს რომ კარგი ვარ
• მიზეზებს რომ ეძებენ ცუდად ყოფნისთვის.მეზიზღება
• მიყვარს ჩანთის ჩალაგება ლაშქრობის წინ, სიაში თითო-თითო რომ ვშლი პუქნტებს
• მთაში რომ ავდივარ და მომენტალურად ვითიშები, თვალებს  რომ ვხუჭავ და მთელი სხეულით ვსუნთქავ ჰაერს
• დილით სარკეში რომ ვიხედები და საკუთარ თავს ენის გამოყოფის მაგივრად გავუღიმებ.
• ტელევიზორს რომ ჩავრთავ და ზუსტად ის ფილმი გადის რომელიც წინა დღეებში ხშირად გახსენდებოდა და როცა მარტო არ ვუყურებ ფილმს
• გარეთ რომ გამოვდივარ და ვამოწმებ პირიდან ორთქლი თუ გამოდის.
• ძილის დროს ჩემს ძმას რომ ვკოცნი და თუ გაეღვიძება და თვითონაც მეხუტება.
• როცა საინტერესო ამბებს მიყვებიან.
• როცა ჩემი წინათგრძნობა ცამდე მართალია.
• მიყვარს ჩემი ჭიქის დასადები ფერადი.
• გრძელი ფრიალა კაბები.
• მიყვარს სიგიჟეები რომ უყვართ ისეთი ადამიანები, კრეატივი და შინაარსიანი საჩუქრები
• მიყვარს ზღაპრები, მულტფილმები
• მიყვარს, კოღო რომ მკბენს და რომ ვითმენ და ხელს არ ვკიდებ
• მიყვარს დიალოგები წიგნებში
• მიყვარს კამათი თუ ცემა–ტყეპამდე არ მიდის.
• მიყვარს ჩუმად სიყვარული.
• მიყვარს როცა არ მახსნევინებენ ნათქვამს
• მიყვარს ჭკვიანი თვალები და ხალისიანი ადამიანები.
• კარავში ძილი მიყვარს საძილე ტომარაში გახვეულს.მაგ დროს მგონია ისიც კი მესმის ჭიანჭველები როგორ დადიან.
• ხის გრძელ სკამზე წამოწოლა და ძალიან ბევრი ვარსკვლავების ყურება, მოწყვეტისას სურვილის ჩაფიქრებას რომ ვერ ვასწრებ.
• სურვილების ჩაფიქრება მიყვარს კიდე და თუ მისრულდება მერე უნდა ნახო სულ ვიძახი თქვეს მაგივრადაც მე ჩავიფიქრებ მეთქი.
• ნისლი მიყვარს კიდე მაგ დროს მთელი ძალით ჩასუნთქვა, რომ გგონია ფილტვები გაგსიკდება ამდენი სუფთა ჰაერისგან.
• ზურგზე ცურვა მიყვარს და დილის ზღვა.ძალიან ცივი წყალი. ყინულების ჭამა მიყვარს.
• ჩემი სურათების თვალიერება მიყვარს და შედარება თვალების სახის და დაკვირვება როგორ გავიზარდე
• სურათის გადაღება ოღონდ როცა იციან რომ ვუღებ და მეპრანჭებიან ეგრე არა
• კიდევ მიყვარს ექსტრემალური ატრაქციონები და საშინლად მეშინია სისწრაფის. სიმაღლისაც მეშინია.
• ციცინათელებიც მიყვარს
• მანქანის შუშებში საკუთარი ანარეკლი მიყვარს და თმების გასწორება
• მიყვარს სახელი ელისაბედი
• მიყვარს კერძების მომზადება, როცა მარტო მე ვარ სამზარეულოში
• ხისსუნიანისახლები
• ვერ ვიტან ორშაბათებს

გიჯერებ

შენ ამბობ, ვიცი. ჩემო პატარა.

დედასავით მიზიხარ წინ და მეუბნები, ვიცი, ჩემო პატარა

შენი თმა სოფლის შარა გზაა,

შენი თმა ატალახებული ჭიშკარია და

სახლის სახურავიცაა. შენი თმა,

რომელსაც  ყნოსავ.

შენ ამბობ, არასოდეს ჩაეხუტო ისე,

რომ გულისცემამ შენს ყურებში დაიძინონ,

მისმა სისხლმა შენს არტერიაში გაიაროს

და თვალები დახუჭო.

ხელები არასდროს შემოაჭდო

არასდროს შეხედო, როგორ უდნება თვალები,

ხელებში მომწყვდეული შოკოლადივით,

როცა პირს აღებს და  გეუბნება, შენ გქვია ეს.

შენ ამბობ, ჩემო პატარა და

შენ დიდი სახლი ხარ.

რკინის კარით, რომელშიც ჰაერი არ ძველდება

რომლის ფანჯრებშიც ქარი ცხოვრობს  და

ხელში, შენც გიჭირავს ორი თვალი,

კარამელის ორი კანფეტივით.

არც ერთს არ შეჭამ. თაროზე დადებ და დაივიწყებ.

არ შეიძლება, შენ ამბობ, ჩემო პატარა

და ვიცი, არ შეიძლება.

ასე ნელა და მოთმინებით ღეჭო, ღეჭო და გადაღლაპო,

ასე ტკბილად და მწარად გეჩვენებოდეს,

ასე დიდხანს დაიგუბო და პირი დაიხში

სხვების სიყვარულით. 

ისინი ხომ  არასოდეს გადაყლაპავენ ასე

ლუკმა-ლუკმად ჩამოთვლილ ამინდებს.

არ შეიძლება, შენ ამბობ,

ჩემო პატარა, იჯექი ჩემ წინ

და მოითმინე.

მე კი, ისევ მეწვის ყელი, როცა ვამბობ რომ ის ქვია,

ისევ მტკივდება თვალები

და შენ იცი,

რამდენი ხანი მოგვიწევს ასე პირისპირ ჯდომა.

მითხარი, ჩემო პატარა, მე ვიცი.

გიჯერებ. 

თამარ ფოლადაშვილი

ეს ლექსი დაწერა ჩვენი ერთ–ერთი საუბრის დროს

და რომ მაჩვენა გული თუ არ გამისკდებოდა არ მეგონა

მიყვარს ეს სიმღერა

აღსარება

გამიხარდა, რომ გავიგე ნერვიულობსო. სადღაც შიგნით. ცოტა მაგრამ გამიხარდა და ვთქვი: აი ეგრე!

გავიფიქრე არ უხდება ყვითელი, მე უფრო მომიხდებოდა ეგ მაისური, არაა მაგის სტილი

თავმოყვარე, ამაყი, ჯიუტი

როცა ვბრაზდები კიდევ უფრო მშვიდი ვხდები და ამ კიდევ უფროზე კიდევ უფრო ცინიკური
არ შემიძლია გაპატიო ტყუილი, მერე რა თუ ვნანობ რომ არ შემიძლია, მაინც არ შემიძლია

არ ვიცი რატომ წავედი, ვნერვიულობ. სამაგიეროდ კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი რომ შენ უფრო მეტი ხარ ჩემში ვიდრე ეს სულელური წინასწარმეტყველებები

ხანდახან მეპარება ხოლმე ეჭვი რომ არსებობ. მერე არ ვიცი საიდან და როგორ მოდის ისევ რწმენა რომ ხარ
ერთადერთი ხარ ვისაც ვერ ვხედავ და მისი მჯერა
შენი არ მეშინია
მე მგონი მე უფრო მიყვარხარ, ვიდრე შენ უფრო მიყვარხარ

გავიფიქრე-ნეტავ მოკვდებოდეს

თავს ვაჩვენებ თითქოს ვატყუებ, ანუ მაინც ვიტყუები


ბევრი ფიქრი, ბევრი ილუზია


არ მახსენდება ბევრი თურმე კიდევ უფრო მიყვარს საკუთარი თავი


ვუთხარი_ვერ გიტან

მონოლოგებიდან

„ღმერთო, მომეცი კედლის და ცერცვის სმაილი სალომესთვის!“

ნათია ნაცვლიშვილი

მე ასეთი სიყვარული არ მითხოვია, ღმერთო,

ვაკაკუნებდე და არავინ მიღებდეს,

კაკუნისას ხანში კარის ქერქი მისერავდეს

და სისხლი მდიოდეს,

მწიფეს ვესროდე და მკვახე ცვიოდეს,

გზადაგზა ლპებოდეს და გამუდმებით სახეს ვიწმენდდე _

არავინ დაინახოს ჩემივე ნამოქმედარის შედეგი.

მე ასეთი სიყვარული არ მითხოვია, ღმერთო,

ვიყო კედელი, რომელსაც მხოლოდ ერთი კარი აქვს

და ისიც მისთვის, ვისაც ამ კარის იქით შეჭვრეტაც

არასოდეს არ უნატრია _

კედელი ხომ იმისთვისაა, ცერცვი აყარო

და არაფერი გიპასუხოს.

მე ასეთი სიყვარული არ მითხოვია, ღმერთო,

ვიდგე ფანჯარასთან და ვხედავდე მას,

იდგეს ფანჯარასთან და მხედავდეს მე,

არაფერს ვამბობდე და არაფერს ამბობდეს _

შენ ხომ მაინც იცი,

როცა ასე ვიქცევით, ორივე ვიტყუებით.

მე ასეთი სიყვარული არ მითხოვია, ღმერთო,

მინებს აწვიმდეს და არ ვწმენდდე,

თვალებს აწვიმდეს და არ ვწმენდდე,

უბრალოდ, არ მინდოდეს არაფრის დანახვა,

ვამბობდე: მთელი ქვეყანა წვიმამ წაიღოს,

ის თუ არ იქნება.

ასე უფრო მარტივია ყველაფერი.

მე ასეთი არაფერი მინატრია, ღმერთო,

როცა მოვედი შენს ჩაბნელებულ სახლში,

რომელიც იდგა ეულად სოფლის შარაზე,

როცა მოვედი და ისე გთხოვე, როგორც არასდროს,

როცა მოვიხედე და პირველად დაგინახე _

შენ იდექი უძველესი ეკლესიის შორეულ კუთხეში

და მამაჩემის თვალებით მიყურებდი.

/სალომე ბენიძე/

I can do everything

love is all

Не важно, где жить. Важно только то, на что мы тратим свою жизнь.

თუ

რამდენიმე კუნთი ჩემს სხეულში 
ჯერ კიდევ გრძნობს შენს არსებობას. 
და რომ რაღაც დაგრჩა კიდევ სათქმელი. 
და რომ თანდათან შეუძლებელი ხდება. 
და რომ ახლოვდება... 
რამდენიმე კუნთი ჩემს სხეულში 
შემთხვევით ჯერ კიდევ აგრძელებს ფეთქვას. 
და თუ გგონია, რომ ფხიზლად ვარ. 
თუ გგონია, რომ მწვანე მინთია. 
თუ გგონია, რომ ბოდვას გადავეჩვიე, 
ეს მხოლოდ გგონია. 
პირიქით: 
გირთულებ ჩემთვის დასასმელ დიაგნოზს. 
გირთულებ პასუხებს. 
გიგროვებ სიტყვებს. 
გიხსნი სიყვარულს. 
გიშლი ნერვებს. 
ფეხებთან გიყრი ამ დღეების გამარჯვებებს: 
გადააბიჯე და მხოლოდ ამის შემდეგ 
წადი. 


მუმლი

აქ მოდის მზე



მეკითხება როდიდან გიყვარს აქვს ამის კითხვას აზრიო?
ვპასუხობ:
მახსოვს პერიოდი თბილი ჰაერის ნაკადების მოძრაობის მუცელში, ყელში რო გებჯინება ეს სითბო და ზემოთ რომ არ უშვებ და ნარკოტიკზე დამოკიდებულივით რომ ხდები ამ შეგრძნების მიმართ.
მახსოვს პერიოდი როცა ჰაერის ეს ნაკადები გაუსაძლისად გაცხელდნენ და აუტანელი გახდა.
მახსოვს პერიოდი როცა მეწვოდა მუცელი. მეწვოდაააააააააა
იყო პერიოდი როცა ცივი მასა გადაასხეს და იქცა მეტალად.
და ახლა ეს მეტალი ისე მძიმეა, ისე მძიმეა
მიჭირს თრევა და მაინც ჩუმად ვარ.

"სიჩუმის გარდა არის რაღაც რაც ჩვენს შორის მონაცვლეობს"

finished

არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი  არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი  არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი
  არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი       

ცურვას კიდე კოჭებამდე წყალში ვერ ისწავლი

მიყვარს

მე უფრო მიყვარხარ თუ შენ უფრო გიყვარვარ

     შეიძლება სირცხვილიც არის, რომ არ მახსოვს რომელი ავტორის იყო ზღაპარი ასეთი შინაარსით: იყოდაარაიყორა. იყო ერთი ბიჭუნა რომელსაც დედა ძალიან უყვარდა. ისინი სულ ჩხუბობდნენ შვილი ეუბნებოდა დედას,რომ ძალიან უყვარდა, დედა უმტკიცებდა რომ მას უფრო უყვარდა. მიდიოდა დავა ამ საკითხზე. ზღაპარი დაწვრილებით კარგად არ, მაგრამ ბოლოს რომ თეთრწვერა მოხუცთან მივიდა ეს ბიჭუნა და იმან დაადგინა სიმართლე და დაეხმარა მას ამის გარკვევაში ნამდვილად მახსოვს.
  არც ის მახსოვს პირველი თავისუფალი თემა იყო თუ არა, რაც მასწავლებელმა მომცა სათაურით ''ჩემი საუკეთესო მეგობარი" მაგრამ ზუსტად მახსოვს პირველი წინადადება "ჩემი საუკეთესოზე საუკეთესო და ყველაზე საუკეთესო მეგობარი არის დედაჩემი"
  მე უფრო მიყვარხარ მეთქი ვუთხარი დედას და მან ის ზღაპარი მიამბო. მე მახსოვს სიზმარი ხან წითელკაბიან ქალს ვეკითხებოდი დედას უფრო უყვარს შვილები თუ შვილებს დედა მეთქი და ხან შავკაბიან ქალს. სიზმარში თეთრწვერა მოხუცთან შეხვედრა შემეშინდა ალბათ.
  დილით საშინელ ხასიათზე გავიღვიძე და დედამ მითხრა, რომ სულერთია სანამ არ მეყოლება შვილი ვერ გავიგებ რომელი უფრო ძვირფასია.
   შვილი ჯერ არ მყავს და დღემდე უფრო ძვირფასი დედაჩემია.

როგორია?
"როგორ განა არ იცით დედაჩემი ის არის ვინც ყველაზე ლამაზია."
    იტყვიან ხოლმე უსასრულოდ შემიძლია ლაპარაკიო, როცა ადამიანი ძალიან კარგია.
   მე ვიტყვი რომ ძალიან მიჭირს დედაჩემზე ლაპარაკი იმდენად მიყვარს.
    ბავშვობაში ისე არასდროს ვიძინებდი თუ ხელზე ხელს არ მოვკიდებდი. ახლა ძალიან იშვიათად ვეუბნები საალერსო სიტყვებს და მითუმეტეს ძალიან იშვიათად ვეფერები. დედაჩემი ერთადერთი ადამიანია, ვინც არასდროს არ აპროტესტებს ჩემს ცივ დამოკიდებულებას მის მიმართ. დედაჩემი ერთადერთი ადამიანია ვინც ზუსტად იცის რომ "სიჩუმეა ჩემი საშინაო დავალება როცა მიყვარს"
    მე არ ვთვლი, რომ ეს სწორი მოვლენაა.
    მე ვიცი, რომ არავის უხარია ის რაც მიხარია– დედაჩემივით.
    მე ვიცი, რომ არავინ განიცდის ისე როგორც ის, ჩემს ცუდად ყოფნას.
    დედაჩემს არ უყვარს ბევრი ლაპარაკი.
    დედაჩემს არასდროს ურჩევია ჩემთვის რომელიმე გზით წასვლა. ის ალტერნატივებს მისახელებდა დადებითი და უარყოფითი მხარეებით და არჩევანის საშუალებას მიტოვებდა.
   დედაჩემს არასდროს წაუკითხავს  მორალი და არასდროს უთქვამს კონკრეტულზე რომ ცუდი ან კარგია. ამის განსაზღვრის უფლებასაც თავად მაძლევდა.
   მე არასდროს ვყოფილვარ მასზე მიჯაჭვული, მე არასდროს ვყოფილვარ მასზე დამოკიდებული.
   ბრძენია დედაჩემი.
   დღემდე მამშვიდებს, როცა მისი ხელს ვეხები და ვფიქრობ ხოლმე ნეტავ ყველა დედას აქვს ზებუნებრივი ძალა შეგეხოს და ყველაფერი დალაგდეს იმ წამს?
    ტრადიციაა ყოველ დილით გადმომხედავს ფანჯრიდან სამსახურში მიმავალს და ზუსტად ვიცი რას ფიქრობს ხოლმე. როცა არ მიყურებს ის დღე არ არის სრულყოფილი.
   ვამბობ თანდაყოლია მეთქი ეს სიყვარული.
    მე არ ვიცი რა უნდა მეწყინოს დედისგან, რა უნდა მეტკინოს ისე, რომ აღარ მიყვარდეს.
   მე ვერ ვიტან როცა ის ტირის. ამ დროს მინდება დავიმალო სადმე, რომ არასდროს გავიგო. არადა სჭირდება თორემ რა გაუძლებს ამდენ დარდს.
   დედაჩემს უყვარს ტკბილეული და მე არცერთი ნამცხვრის გამოცხობა არ ვიცი.
    დედაჩემს უყვარს ჩემთან საუბარი, მე კიდევ სახლში მოსვლისთანავე ჩემს ოთახში ვიკეტები და კომპიუტერს ვუზივარ, ან ვმუშაობ ან ვერთობი.
   დედაჩემმა იცის რომ არ მიყვარს როცა ჩემს სივრცეს არღვევენ და არ მისვამს ზედმეტ კითხვებს. ზის და მელოდება როდის დავამთავრებ გართობას, რომ მომიყვეს დღის ამბები.

დედა არის ჩემი შალის თბილი კაშნე, ჩემი  ჩაის ჭიქა, ჩემი ყურსასმენი, ჩემი დღიური, ჩემი საყვარელი კაბა, ჩემი ლეკვი, ჩემი თმისსამაგრი, ჩემი ძალაა დედაჩემი
დედაჩემი წითელია, მერე რა რომ მე ლურჯი ვარ
წვიმაა.
დედაჩემი ყველაფერია.
როგორ გამიმართლა დე.

ტკბილი სახლი

ადრე

ბიბლიოთეკაში გავიცანი გრძელსახელოებიანი,ზოლიანი მაიკა ეცვა, გამხდარი გამხდარი გამხდარი. წვერიანი და გაბურძგნული. იჯდა და კაფკას "პროცეს"–ს კითხულობდა.

ავდექი და საჩუქარი მივუტანე. დაბადების დღე ჰქონდა იმ დღეს.

არ ვიცი ის საჩუქარი შენახული აქვს თუ არა, მაგრამ ასე მგონია "პროცეს"–მა მის ცნობიერებაში "გადატრიალება" მოაწყო.

ცოტა მერე

საავადმყოფოს ეზოში რომ ეკლესიაა, სანთლები ავანთე. დავიჩოქე და ვჩურჩულებდი. უკან მოვიხედე და ეს და ნატა. მეთქი ეეე ბავშვებო და მერე გარეთ გამოვედით.

წასვლის წინ რო ჩამიკრა და თავზე მაკოცა.

რო წავიდა ვიტირე.

კიდევ მერე

"ტკივილი"–ს სინონიმი მითხარი–მეთქი და დღემდე ფიქრობს პასუხზე.

ახლა

„ტკბილი სახლი“ – დათა ფირცხალავამ საკუთარი პიესის მიხედვით დადგა. მშობლებგარდაცვლილი ორი ძმის ამბავი, აბაზანაში რომ სხედან და იქვე ცხოვრობენ, ესაა მათი ერთადერთი საარსებო სივრცე. ერთი ძმა მეორეს აიძულებს, თავი მოიკლას და ამ გზით ხელში ჩაიგდებს მთელ ავლა–დიდებას. ფირცხალავას დრამატურგია სხარტი და შავი იუმორით გაჯერებულია. ავტორი მშვენივრად ახერხებს პათეტიკური სცენების განმუხტვას მოულოდნელი და გაბედული იუმორით. როგორც ჩანს, ოჯახის, როგორც ერთ–ერთი უპირველესი ქართული ტრადიციული ღირებულების ხელმეორედ გააზრება ავტორის მთავარი ამოცანა იყო და მან ეს თითქმის ძალდაუტანებლად მოახერხა. შეიძლება ითქვას, კონკურსში მონაწილე ქართულ პიესებს შორის „ტკბილი სახლი“ უდავო ფავორიტია." ამონარიდია ნეტგაზეთი–დან.

ჰოდა გაიმარჯვა.

ჰოდა, ახლა თუნდაც ჩამითვალოთ გადაჭარბებად მაინც ბევრჯერ ვიტყვი, რომ მყავს გენიალური მეგობარი. ძალიან ნიჭიერი მეგობარი, რომელიც აუცილებლად მიაღწევს იმას რაც უნდა, რაც გვინდა.

კიდევ უფრო მერე

ის მთელს მსოფლიოს ეცოდინება.

პ.ს ეძღნება...ვისაც ეძღვნება

Love is blue

,,ჩუმად ყოფნაა ჩემი საშინაო დავალება როცა მიყვარს"
/ნათია ნაცვლიშვილი/

ისეთი კი არაფერი
ის შემხვდა იმ დღეს, იმასთან მისულა და თუ ძმა ხარ მითხარიო როგორ მივუდგეო, რა გავაკეთოო.
იმან:– მაგასო? ეგ ალქაჯიაო, თავი გაანებეო,იცი რა მიქნაო? ჯერ მიყვარდაო, მერე არ მიყვარდაო, მიყვარდაო, არ მიყვარდაო. თვითონ სულ მშვიდად იყოო, სულ იღიმოდაო. სულ ჩუმად იყოო.
ერთხელ მითხრაო იცოდეო შენ მარტო მე გჭირდებიო. არც ეჭვიანობდაო, არც რამეს მიკრძალავდაო, გოგოებზე რო ვუყვებოდი გამიღიმებდა და თავზე ხელს გადამისვამდაო, თითქოს მისი გაზრდილი ვყოფილიყავიო, მაგიჟებდაო. ერთ დღეს სიგიჟე უელავდა თვალებში,მეც ამაჩემებდაო, მეორე დღეს ისეთი მშვიდი და მომნუსხველი იყო ჭკუიდან გადავყავდიო.ალქაჯია რო გეუბნებიო, სანამ დროა შეეშვიო.
მერეო? იცი რა მიქნაო? ავდექი და წამოვედიო. ვერ გავიგე მიყვარდა თუ არაო, გაქცევა მინდოდაო. არაფერს მიშლიდა,არაფერში მზღუდავდა, არაფერზე მიწესებდა ჩარჩოებს, მაგრამ მაინც გაქცევა მინდოდაო. წამოვედიო და მაშინვე მომენატრაო. მაგან მე ბოლო მომიღო, ეხლაც რომ დამიძახოს,ცოლ–შვილიანი რო ვიყო , ოღონდ დამიძახოსო.
აი ხო მიყვარდაო, თავისი სიჩუმით იმდენ ხანს მეჯიბრა წასვლა მაიძულაო, მერე მე დამბრალდაო. ეს ყველაფერი ხო ვიცი, მარა მაინც მენატრებაო. რა ვქნაო.
რამდენჯერმე ვცადეო მარა, არ მიშვებსო. აღარ ვიციი როგორო.
და სანამ ჭკუიდან არ გადასულხარ თავი გაანებეო. არ მოგატყუებსო, სულ გულახდილიაო, მიზეზს ვერ უპოვნიო რო რაიმე დააბრალოო, ვერ შეეწინააღმდეგებიო, არასწორი წესებით არ გეთამაშება და ამიტომ სულ მოგებულიაო, არასდროს ყალთაბანდობსო.ათიანში არტყამს ზუსტად გამოგიცნობს და მერე შენს სისუსტეებზე გელაპარაკებაო. უნდაო რო გადალახოო, გეხმარებაო, ან გგონია რო გეხმარებაო. მოკლედ ხანდახან ვფიქრობდი ჯადოქარიაო, ხანდახან დაბნეულიაო. რომ მიყურებდა მეგონა შიგნეულობას მითვალიერებდაო, სიღრმეებში მწვდებოდა და გული მისკდებოდაო.ამ დროს მინდებოდა თვალები ამომეჩიჩქნაო, მერე გაიღიმებდაო და თვალს სხვა საგანზე გადაიტანდაო, ისევ ჩუმად იყო ოდნავ გაღიმებულიო, ველოდებოდიო, ბოლოს ავდგებოდი და მივდიოდიო.იჯდაო, ვბრუნდებოდიო და ისევ იქ იჯდაო. ამაყი არ იყოო, არც თავმომწონეო, პირიქითო, წითლდებოდაო, თუ შეაქებდი,არ იცოდა სად დაემალა თვალებიო.
ბევრს ფიქრობსო, ყველაფერს ხარშავსო, ყველაფერი შიგნით ჩააქვსო და მერე სახეშეცვილილი ამოაქვსო. შენთან არასდროს იქნებაო და თუ იქნება სულ გექნება შეგრძნება, რომ სტუმარი გყავს სახლშიო. სულ სხვადასხვანაირიაო, დაჟე ჩაცმულობაცო, დღეს რო სათვალეებიანი მკაცრი ქალბატონი იყო, ხვალ ჭრელი ზღვის ქალაქში მცხოვრები გოგონაო, ზეგ იფიქრებდი ნეტა ასეთი სპორტული როდის იყოო, მაზეგ ისე გამომწვევად ეცვა ჭკუიდან გადაგიყვანდაო. მე ვერაფერი გავუგეო, მგონი თვითონაც არ იცის რა უნდაო.დავიღალე და წამოვედიო. როგორც გინდაო და ეგ იყო ბოლოს რაც თქვაო. მეტს არ გეტყვისო.
მაინც მიყვარსო და თუ გეუბნები რო შეეშვი კარგი მინდა შენთვისო, ძმურად დამიჯერეო.


ისეთი მართლა არაფერი. მალე დიდი დასვენება მოდის.
მალე 14 დღიანი დასვენება მოდის, მალე ნადვილი დასვენება მოდის.
ჯერ ხმელთაშუა ზღვა, მერე მთა–1520 მ ზღვის დონიდან, მერე ჩემი ყველაზე სწრაფები, ჩემი ყველაზე ენამოსწრებულები, ჩემი ყველაზე საკვიმატეთი.
მალემალემალემალე

ჩამბო

ჩამბო ჩემი მეგობრის საუკეთესო მეგობარი იყო.

როცა მას იხსენებს, ჩემს მეგობარს ხმა ეხლიჩება და მისი გული ძალიან დიდი სიხშირით იწყებს ცემას.

–"ის ძალიან კარგია, წყნარია და ხუმარა და ერთგული. პატარა ბავშვებთან ტოვებენ მარტო. პატარებს რომ ხედავს გიჟდება, მისდევს და ლოკავს. წყალი უყვარს ძაან.ზამთარში შეუძლია მდინარეში იცურაოს.მერე ფეხები ეყინება,

• მარა როგორც კი წამოდგება ისევ გარბის."

• სახლიდან რომ მიდიოდა ზურა, ჩამბოს სახლში კეტავდნენ.თავის ეზო–კარს
  500 მეტრით რომ
  მიუახლოვდებოდა , ჭიშკართან დახვდებოდა, ოჯახის წევრები კი იგებდნენ, ზურა სახლში ბრუნდებოდა.
  როცა ქალაქში იყო,ჩამბო მის ოთახში ადიოდა ყოველ დილით,ლოგინს ყნოსავდა.
  –"მანქანა რო დაეჯახა,მითხრეს სუსტადააო და მალე მომკვდარა.მე სექტემბერში ჩავედი და ეგ გაზაფხულზე
  მოხდა.ამდენი ხანი ვიცოდი რო კარგად იყო. ხოდა ჭიშკართან რო არ დამხვდა,

  • მივხვდი.
  • მერე ისე ვიკითხე

  • სადაა მეთქი.
  მახსოვს მამაჩემმა მითხრა. ვერ გეუბნებოდიო.
  • ჩვენც ძან განვიცადეთო.
    • • ყანაში ან სადმე თუ მიდიოდა,

    • მარტო ეგ დაყვებოდა.

    • • სიმინდს წამოაქცევდა და ხრავდა.
  • • • • ისევ რო გავჩითო,

      • • ავიყვან
    • მარტო ამ მოგონებების გამოც

  "

მე და ზურა იმაზეც შევთანხმდით, რომ ხშირად ცხოველებს მეტად უყვარდები, ვიდრე ადამიანებს და ბევრ ადამიანს ჯობია ცხოველი. რაოდენ ცუდი ფაქტიც არ უნდა იყოს ეს და მითუმეტეს ცუდი ასაღიარებელი.

ჩამბოზე მე ჯერ კიდევ ბევრი რამ არ ვიცი. კიდევ მინდოდა რაიმე მოეყოლა, მაგრამ შევატყვე უჭირდა ამ თემაზე საუბარი და გავჩუმდი.

მერე ვფიქრობდი რა მაგარია ასეთი მეგობარი. უყურებ თვალებში.ესაუბრები და ზუსტად იცი რომ გისმენს, ზუსტად იცი რომ შენზე გიჟდება და ერთი სული აქვს როდის გადაუსვამ თავზე ხელს, ყურებქვეშ შეუუცურებ და გაიტრუნება.

ზუსტად იცი რაც არ უნდა მოხდეს, არასდროს გატკენს გულს,არასდროს გიღალატებს. სულ მოგისმენს და თვალებით გელაპარაკება.

მერე მე ჩემი ბაბუს პატარა ძაღლი გამახსენდა. ჩაპა ერქვა. ბაბუ ამბობდა, ეს რომ მისმენს და

ესმის ჩემი, ნეტა თქვენ მიგონებდეთ მასეო და გჯეროდეთო.

მეც ვიჯექი ჰამაკში ხოლმე და ჩაპას ჩემს ისტორიებზე და საიდუმლოებზე ვუყვებოდი. იჯდა წინა ორფეხზე და მისმენდა.ერთი სული მქონდა ჩავსულიყავი და მთელი წლის ნაგროვები ამბები მომეყოლა. ბაბუს გარდაცვალების მერე, ჩაპა მის ლოგინს არ მოშორებია.ბოლოს გადაწყვიტა სახლიდან წასულიყო. მინდა მქონდეს დიდი ხისსუნიანისახლი და მყავდეს ასეთი საუკეთესო მეგობარი.

p.s ერდელტერიერი ესეც ჩვენი ჭკკვიანი ჩამბო

უკან მომავალში

სალუტ.

წერილს იმიტომ გწერ, რომ ვფიქრობ დაგეხმარება მერე იმის ცოდნა როგორი იყავი 23 წლის ასაკში.

ცოტა რთულია საკუთარ თავს მისწერო წერილი, თითქოს უცხო პიროვნება იყო.

მითუმეტეს მე ვისაც მაქვს უდიდესი ამბიცია, რომ საკუთარი თავის 80 %–ს კარგად ვიცნობ.

წეღან სამსახურში თანამშრომელმა რაღაც სიმღერა ჩართო, რომელსაც

მე–7 კლასში ვუსმენდი ყურებამდე შეყვარებული. აღარც კი მახსოვდა ის სიმღერა და იგივე განწყობა მოიტანა, იგივე ღელვა. მერე დავფიქრდი რო ახლაც იგივენაირად ვფიქრობ, უბრალოდ ცოტა შეხედულებები შეიცვალა. იგივე სიმძაფრით აღვიქვამ ყველაფერს.

უბრალოდ მეტ დროს ვუთმობ ამ აღქმებს და სხვადასხვანაირ კონტექსტში განვიხილავ.

• ცოტა მეტი ვიცი, ვიდრე მაშინ.
• ცოტა უფრო ნაკლებად ვენდობი.
• ცოტა უფრო ბევრს ვფიქრობ საკუთარ თავზე.
• ცოტა უფრო გართულდა რიგი საკითხები
• ვარდისფერი ფერი თითქმის აღარ მიყვარს
• მყავს ძალიან ბევრი მეგობარი
• რამოდენიმე საუკეთესო

ესეც შენი ნაივური სუპერი.

მაქვს ნორმალურად ანაზღაურებადი სამსახური და ძალიან ცოტა თავისუფალი დრო.

რას ვაკეთებ ამ ყველაფრის შეცვლისთვის? არაფერს თამთ.

უდარდელობა კი არ მენატრება, ხალისი მენატრება.

კიდევ მენატრება ცოტა ზარმაცობა, ბევრძილიანი დილები, მეგობრებიანი საღამოები, ჩაბჟირებამდე სიცილიანი, მთიანი, ზღვიანი ზაფხულები .

შენ უკვე დიდი გოგო ხხარ და ახლა ალბათ გეცინება შენს ასეთ თავზე ახალგაზრდობაში.

ალბათ გენატრება.ფიქრობ, დრო რომ დაგებრუნებინა ბევრი რამე შეიცვლებოდა.

ამ წერილს გწერ მანამდე სანამ რევოლუციას მოვუწყობ თავს.

მომბეზრდა მშვიდად ყოფნა. არეულობა უნდა შემოვიტანო.

უნდა დავუმტკიცო, რომ ომი მარტო ხმადაბლა კი არა ხმამაღლაც შემიძლია.

და დღეს შენ თუ ხარ საკუთარ თავში, ძალებში დარწმუნებული, თუ იცი რა გინდა და როგორ გინდა, რატომ გინდა და რა შეგიძლია ამისთვის გააკეთო არის ამ პერესტროიკის დამსახურება.

უნდა ვცადო როგორია ცხოვრება პრინციპების გარეშე.

არა კი არ უნდა ვცადო. ასე უნდა ვიცხოვრო. ასეთი ჩემი თავიც მაინტერესებს.

კიდევ შენ მაინტერესებ.

ბავშვობაში მეც მიოცნებია დროის მანქანის არსებობა, მაგრამ მომავალში წამოსვლა არა. წარსული უფრო.

კიდევ მინდა იცოდე, რომ ძალიან მიყვარს ჩემი ოჯახი და მგონია რომ მათზე ახლობელი ადამიანები არ არსებობენ

ვამბობ_თანდაყოლილია ეს სიყვარული.

კიდევ მინდა გთხოვო რომ არ დაეცე არასდროს. არ გაიტეხო გული და იცოდე უკუსვლა არ გაბედო.

მე და შენ მაგარი გოგოები ვართ.

ერთდროულად ნევერლენდშიც ვმოგზაურობთ, კარლსონსაც ვემეგობრებით, მწვანე საბარგო მანქანაზეც ვზივართ და ადამიანები ხელში აყვანილიც დაგვყავს.

წერილი ბიჭს სენტიმენტალური ამბებიდან

"გეცნობი? ვერა?

არადა გავხდი ზუსტად ისეთი როგორიც გსურდა"

მეორედ გწერ წერილს ცხოვრებაში.

პირველად რომ მოგწერე იტირე.

ახლა იმ იმედით, რომ შეიძლება აქ ოდესმე როგორმე რაიმე თამაშებით და მანქანებით მოხვდე

გწერ:

არასდროს გჯეროდა ჩემი პრინციპულობის.

არასდროს გჯეროდა რომ შემეძლო შენს გარეშე კარგად ვყოფილიყავი.

არასდროს გჯეროდა ჩემი სიგიჟეეების. არადა ზუსტად ეგ გაკლდა.

მაწუხებს რომ პატიება არ შემიძლია, ოღონდ ის კი არ მაწუხებს შენ რომ ვერ გპატიობ. მე რომ არ შემიძლია ის.

მინდა

მორჩე ყველაფერს.

მინდა აღარ მოხვიდე არანაირი გზით მითუმეტეს ამ ბლაბლაბლა სტატუსით

" მაპატიედებილივიყავი"

არ ვაპირებ შენ შეცოდებას.

არ მიყვარს როცა ვინმე მეცოდება.

ყველაფერი დამთავრდა.

დ ა მ თ ა ვ რ დ ა.

არცთუ ისე ცოტა ხნის წინ.

და შენ იცოდი, რომ ჩემთვის თუ მთავრდება მხოლოდ ერთხელ მთავრდება.

"წავედი"ს არასდროს ვამბობ იმისთვის, რომ მითხრან "დარჩი".

დრო მთხოვე და თავზესაყრელად გაქვს.

ბუნებაში ყველაფერი ჩვენს საკეთილდღეოდ ხდება.

ვარ მშვიდი და ძნელია იპოვნო მიზეზები რომლებსაც შეუძლიათ გამხადოს ცუდად.

თუ ეს ყველაფერი ისევ შენი გამოხტომებია
თუ დგახარ და ყველაზე დაბალი დონის , ყველაზე შეუგნებელი კაცივით იქცევი,
იცოდე ეს უკვე არ არის არც ჩემი გამწარება,
არც ჩემი სიყვარული.
ამით კიდევ მილიონჯერ გადამახდევინებ საკუთარი თავისთვის მადლობას.
და ვეტყვი: " რა ჭკვიანი ხარ"
ეს ყველაფერი აღარ მართობს
და აღარც მაღელვებს.

მამაო ჩემო

გამარჯობა ღმერთო!

როცა თავჩაქინდრული კედელს მიყრდნობილი გულში ჩუმად ვამბობ "მამაო ჩვენო"–ს ვფიქრობ, რომ გატყუებ.

რომ ვერ აღგიქვამ მამაჩემად.

რომ შენთან უფრო მოკრძალებული ვარ, ვიდრე მამასთან ვიყავი. უფრო "თქვენობით" ვარ და მირჩევნია აღატაცებული გიყურებდე ეკლესიის გუმბათის შიგნითა მხარეს და მრცხვენოდეს "შენ"–ობით საუბარი.

მე არ მახსოვს როდის მოგმართე

არ მახსოვს რა გთხოვე პირველად. ალბათ რომელიმე სათამაშო ან ლურჯი თვალები ან რომელიმე სიმპატიური ბიჭუნას სიყვარული, მაგრამ მახსოვს როდის ამისრულე პირველად ნატვრა.

მახსოვს როგორი მონდომებით გთხოვდი და როგორ წუთებში შემისრულდა ყველაფერი.

ბავშვობაში წარმომედგინე დიდი თეთრწვერა მოხუცი ხელჯოხით და თეთრი სამოსით.

ახლაც კი ხანდახან ასეთი მახსოვხარ.

მერე ცოტა დიდი რომ გავიზარდე და და იმ ცოტაზე კიდევ უფრო დიდი მივხვდი: არ აქვს მნიშვნელობა თეთრი წვერი გაქვს თუ წითელი, შავი ანაფორა გაცვია თუ თეთრი ახალუხი,

მთავარია შიგნით ვგრძნობ შენს არსებობას.

მთავარია შემიძლია გესაუბრო ყველაფერზე.

კიდევ როგორი მგონიხარ?

აივანზე დგახარ(მამასავით), რომელსაც ორნამენტებიანი მოაჯირი აქვს და გადმოგვყურებ "შვილებს" ჩვენ აქ ვბჭობთ, ვბჭობთ, ვბჭობთ..კიდევ ვბჭობთ და შენ გეღიმება.

ცინიკურად კი არა, მზრუნველურად.

ისე როგორც მამას ჩაეღიმებოდა, როცა ვუმტკიცებდი რომ მთვარეს თვალები ჰქონდა გვაკვირდებოდა.

მე ვიცი, რომ ყველა იმ კითხვაზე რაც მაწუხებს სწორი პასუხები მხოლოდ შენ გაქვს.

მაგრამ მე შენთანაც მაქვს კითხვები.

ღმერთო, საიდან გაქვს ამდენი სიყვარული ?

ღმერთო შენი შიში თუ მექნება და ისე ვიწამებ შენს არსებობას გამოდის იძულებული ვარ მწამდე და ასეთი რწმენა რაში გჭირდება?

ღმერთო ნიშანს რისთვის მაძლევ თუ მისი გამოყენების გზას არ მასწავლი?

შენს გარშემო ყველაფერი მართლა თეთრია და თუ თეთრია მაშინ ასეთი ცივი ფერი რატომ აირჩიე?

ყვითელიც ხომ შეიძლება იყოს სპეტაკი?

ღმერთო რატომ უკრძალავ ადამიანებს რაღაც–რაღაცეებზე რაღაცნაირი შეფასებების გაკეთებას? ან რაღაცეების არ წაკითხვას? შენ ხომ მომეცი თავისუფალი ნება?

შეიძლება მე შენი ერთ–ერთი ყველაზე აუტანელი და დაუჯერებელი "შვილი" ვარ მაგრამ დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა რომ აქამდე ვერცერთმა აკრძალულმა ფილმმა, ვერცერთმა აკრძალულმა მოძღვრებამ, ვერცერთმა აკრძალულმა წიგნმა ვერ შეძლო შენი თავი დაევიწყებინა ჩემთვის. პირიქით კიდევ ბერჯერ მიმახვედრა რა დიდი ხარ.

ღმერთო ჩემი ერთი მეგობარი გეძებს, გეძებს ყველას ეკითხება სად ხარ.

დამეხმარე ვაპოვნინო შენი თავი.

ვუთხარი რომ თვითონ მიხვალ.

ჩემი მეორე მეგობარი ამბობს რომ შენ მისი ძმაკაცი ხარ.

მესამე ათეისტია და არაფრის არ წამს

მეოთხე ამბობს რომ არ უნდა დადიოდნენ მღვდლები ჯიპებით და ამ დროს ვიღაცები შიმშილით არ უნდა იხოცებოდნენ და მეკითხება სად არის ამ დროს ჩემი ღმერთი

მე ვიბნევი და ვპასუხობ, რომ მხოლოდ მღვდლები არ დადიან ჯიპებით და მშიერ სიკვდილზე მხოლოდ ისინი არ არიან პასუხისმგებელნი.

არვიცი რამდენად სწორი პასუხია, მაგრამ ლოგიკური უნდა იყოს მგონი.

მას არ აკმაყოფილებს ჩემი პასუხი, არც მე მაკმაყოფილებს.

მაგრამ მე მიმაჩნია რომ წყალი არ ხდება უწმინდური თუ მას ჭუჭყიანი პეშვებით შევსვამთ.

ხვალ ღამით შენ თავიდან დაიბადები ღმერთო.

ჩემი ფანჯარასთან ისევ 4 სანთელი ენთება.

ჩემს სახლში ისევ ოთხი შობის კვერი გამოცხვება.

12 სთზე ისევ ვიმღერებთ ჩუმად ალილოს და შენს დაბადებას მივულოცავთ ერთმანეთს.

მიყვარხარ ღმერთო

და გმადლობთ რომ მანამდე მოხვედი ვიდრე დამჭირდებოდი

და გპირდები აუცილებლად წავიკითხავ ბიბლიას

მამაო ჩემო!

დღიური

2010 წელი

იანვარი

"ვდგავარ–ეს ნიშნავს რომ გიყურებ,

რაც თავისთავად,

იმას ნიშნავს

რომ დანახვისთვის მზერა მომწიფდა

და სხვისი ომი–ჩემი ომი

და ჩემი ომიც–ჩემი ომია,

სხვისი ომი_ჩემი ქორწილი"

"რომ შენი ხელი კიდევ ერთხელ

რომ შენთან ყოფნა კიდევ დიდხანს

სხვა არაფერი მეტი"

"ყოველთვის როცა

მე ვყვირი შენს სახელს

შენ სულ სხვა მხარეს იხედები"

"დღე მეორმოცე

სადარბაზოში გადგმულ

ჩემოდანს აწვიმს"

თებერვალი

"სიჩუმე,თითქოს ასპარეზი

და ყველა ფაზა მარტო ყოფნისამ გავიარე

(რაღა მაჩერებს?!)

შენ შეგიძლია გადამასხა სხეულზე კაბა,

მაგრამ ამ ლაქამ ჩენი ყოფნა ვერ დაგაჯეროს"

"გამოუტყდი,

რომ სხვებზე კარგი კი არა

უბრალოდ_სხვაა"

"ლოცვის შემდეგ

უნებურად

ვკლავ ჭიანჭველას"

"თვითმფრინავი,

რა ნელა ვცხოვრობ

აქ მიწაზე"

"ზამთარი.

კარის ღრიჭოში გაჩრილი ქვითარი

ვიხდი, ვიხდი"

"ეს სულერთია

დასავლეთი თუ აღმოსავლეთი

ყველგან თანაბარი ცივი ქარია"

"და სულერთია,

სად და რამდენ ხანს გავჩუმდებით,

ან ჩვენს მოპარულ სიჩუმეში, რამდენი შიში გამოიზამთრებს

მთავარია რომ შიგნით ითქვა, შიგნით ჩაიქცა"

მარტი

"ქარი უფრიალებს კაშნეს

მარტო არ ჰგონია თავი"

"გზა

სწორი

მოსაწყენია"

"შიშით ველი ჟამს,"მომენატრე"

რომ მომენატრო"

"ერთხელაც გეტყვი_ეშმაკსაც წაუღიხარ"

"მე მიყვარს მე"

აპრილი

"ღმერთო დაიფარე ღმერთი"

"ჩვენ ცას ვხედავდით

მე მახსოვდა მამაჩემი

ვინაიდან ჩვენ ცას ვხედავდით"

"როცა კაცი წერს,მან ყოველთვის ზედმეტი იცის"

"ჩაინიშნე

მალე გაღვიძების დღე დადგება

ორშაბათი"

მაისი

"სულ ვჩქარობთ, ვჩქარობთ

და ვეღარ ვასწრებთ ქვეყნად ერთ–ერთ უმთავრეს საქმეს

სახით მშვიდით და ბედნიერით

აყვავებული ატმის წინ დგომას...."

"მოიგებს"

"ისე ჩემი ხარ

ასე მგონია

რომ გაჩუმდე_გაგახმოვანებ"

ივნისი

"ყველაზე მეტად ის კარია დაკეტილი

რომლის ღიად დატოვებაც შეიძლება"

"ხომ არის ხოლმე, რაღაც ისე ჩვეულებრივი,

როგორც სიმშვიდე გაზაფხულის წვიმების პირას_

ზურგსუკან მხოლოდ მიხურული კარის სითეთრე_

ფანჯრის რაფაზე იმედებით სავსე ქოთანი_

თუ დაივიწყებ სამუდამოდ გეცოდინება

რომ არის რაღაც_უმიზეზოდ შეუძლებებლი"

"ურფინ ჯუსი და მისი ხის ჯარისკაცები"

"რაც წვიმს ტკბილია და რაც თოვს ნაყინი"

"როგორი ცაა ამბობ.

მინდა დაგამშვიდო_

როგორიცაა ისეთს გახვედრებ"

"შენ ჩამჩურჩულე– "ღამდება"

და ჭიანჭველებმა სხეული

შტურმით აიღეს"

"ნუ დამაჯერებ რომ გზა ყოველთვის _ჯვარედინია

და გაქცევა_ოცნებების დასასრული"

ივლისი

"ვნერვიულობ"

"ცუდად რომ იქნები მოვალო"

"რა ხანია ერთად არ დასცემია მიწას

ჩემი და შენი ჩრდილი"

"მინდოდა მეთქვა

არ გახედო ჰორიზონტს მაშინ

როცა არავინ იყურება შენს გარდა იქეთ

როცა არავინ იყურება იქედან შენკენ"

"სიყვარული_ ტკბილი ნამცხვარი, რომელსაც ზუსტად ერთ წამში ყლაპავ და მერე ნამცეცებს წლობით აგროვებ"

"მე გავიღიმებ და გეტყვი

გაქცევაში დაგეხმარე

ისე მიყვარდი"

აგვისტო

"მამა_ის ვინც ჩემზე დიდი იქნება ყოველთვის"

"ვერ გიტან"

"ანტარქტიდა"

"ვერ ვხდები რატომ არის სიყვარული და ბოზობა ორივე წითელი"

"რადგან დედამიწა ისევ წყლით და მიწით იზომება და არა ადამიანებით"

"მივხვდი რატომ მაქვს გულისრევა

ხმაა ამო ოთახში რადიოაქტიული და

მით უფრო მეტია რადიაცია რაც უფრო ვდუმვართ"

"გურიაში რა გინდოდა უსიყვარულოდ"

"გეცნობი?

ვერა?

არადა გავხდი ზუსტად ისეთ_როგორიც გსურდა"

სექტემბერი

"წელს ამ ქალაქში მინუს ერთი ზღვის რომანია"

"ჩემი წესია_ყველაფერი შევატრიალო"

"იქნება მა კაცმა მითხრას:–თვალის ფსკერზე გიკანკალებს მოთმინება

მე ვუპასუხებ: –"ვერც შენ დამძარი"

"მე შემიძლია შემოდგომის დღე იყოს გარეთ

მე შემიძლია გარეთ თბილოდეს"

ოქტომბერი

"რომ სულ ესაა სილამაზე

რამდენიმე თბილი ფერის იღბლიანი შეხამება, სხვა არაფერი.."

"დაე

იყოს ნება შენი

მე ვყრი იარაღს"

"ნაბიჯის გადადგმის ლოცვა

შემდეგიც და მერე ვისვენებ

შემდეგიც და მერე ვისვენებ

ერთი ნაბიჯიც"

"თუ მე ვირჩევ

მირჩევნია გავტყდე

ვიდრე_გავიბზარო"

ნოემბერი

"აკვარიუმი მინდა"

"ძნელი ყოფილა სიბნელის სიყვარული"

"ყველა თავის ეზოში ბარავს"

დეკემბერი

"ისეთი ჩერჩეტია როგორც მე"

"მე არაფერს გთხოვს

შენ თავადაც კარგად იცი_ჩემი ვალი გაქვს"

პ.ს

არადა შობაზე ვაპირებდი დაწერას