ყველაფერი ბედის ბრალია

„მეფე ვერ ვიქნები, ჰერცოგობა – არ მეკადრება – მე უიღბლო ვარ!… დავლიოთ ბატონებო!"



დიალოგს გადავაწყდი http://sxvisi.wordpress.com/ ამ პოსტს ეხებოდა.
ჰოდა მოვედი და ამ ადამიანს აქედან ვამხნევებ, თუ ვეჩხუბები, თუ ვასწავლი.
არ ვიცი, დაარქვას რაც უნდა.
მე მინდა ვუთხრა კიარადა ვთქვა, არა უფროსწორედ ვიკითხო
რატომ დავეჩვიეთ ადამიანები საკუთარი წარუმატებლობების, საკუთარი შეცდომების, სხვებზე და უარეს შემთხვევაში ბედისთვის დაბრალებას?
რა გვენაღვლება!
ბედს ენა არ აქვს(თუ პოეტურად არ მივუდგებით) და თავსაც ვერ გაიმართლებს.
აღიარეთ საკუთარი სისუსტეები საკუთარი თავის წინაშე.


საშინლად "უიღბლო" ვარ. გამოცდაზე ერთი თემაც რომ არ მცოდნოდა, აუცილებლად ის შემხვდებოდა, ტესტში თუ პასუხი არ ვიცოდი, არ არსებობდა შემთხვევით სწორი შემომეხაზა.
სამაგიეროდ
შემდეგ გამოცდაზე ყოველთვის ბოლომდე მომზადებული მივდიოდი.

არაფერიც არ არის ბედის ბრალი, პირიქით.
და თუ მაინც ყველაფერი მისი ბრალია, მაშინ დაუმტკიცეთ მას რომ მასზე ძლიერები ხართ.
შეიქმენით მოტივაცია.
ვინმემ უბრალოდ ამიხსენით თუ არ მოგწონთ სტატუსი "უიღბლო", რატომ არაფერს მოიმოქმედებთ მის შესაცვლელად.
რატომ მოგწონთ როცა ეცოდებით?
"მოწყალება ამაზრზენი სიტყვაა
როცა გეხება-"


პრობლემა მგონია რომ შიშში მდგომარეობს, ან სიზარმაცეში.
გვეზარება ან გვეშინია წინგადადგმული ნაბიჯების.
მერე რაღაცამ შიგნიდან რომ არ შეგვაწუხოს,ვიჯერებთ რომ უიღბლოები ვართ.
სხვებსაც ვაჯერებთ.
"უიღბლო"_ ბა პრეპარატია რომელიც სინდისის ხმას ჩქმალავს
უკუჩვენებები: იწვევს შურს,გაბოროტებას, ადამიანებისადმი გაუცხოებას, გალოთებას.




დიახაც, იმდენივეჯერ წამოვდგები, რამდენჯერაც წავიქცევი
და მაინც ამოვთხრი.


პ.ს неудачники არ ხარ, თუნდაც მხოლოდ ერთი მიზეზის გამო.
მე გყავარ :თავმდაბალი:

მე ბანალური ვარ

მითხრეს ბანალურიაო.
ჩემთვის ბანალური არ იყო და დავფიქრდი.
ვინ დაადგინა რა არის ბანალური და რა არა?
ან სადამდეა საზღვრები ბანალურობის?
მერე ამ ცნების ზუსტი განმარტება მოვძებნე






"ბანალური
Fr. banal
სიახლეს, ორიგინალურობას მოკლებული; გაცვეთილი. მაგ., ბ. ხუმრობა.
Source: უცხო სიტყვათა ლექსიკონი"

ამ განმარტების კითხვისას კიდევ სხვა კითხვა დამებადა, მაგრამ ამაზე მერე.
სიტყვა "ბანალურს" მეც ძალიან ხშირად ვხმარობ.
ჩემი აზრით არასწორად გვესმის მნიშვნელობა.
რატომ?

ყველაფერი რაც ბანალური არაა, არ ნიშნავს რომ ორიგინალურია და პირიქით, რაც ორიგინალური არაა, სულაც არ ნიშნავს, რომ ბანალურია.
გაცვეთილი კიდევ შეიძლება, მაგრამ ეს ყველაფერი სუბიექტურ აღქმაზეა დამოკიდებული.
ვიღაცისთვის ბანალური შეიძლება,სხვისთვის არაბანალური იყოს.
ჩვენ როგორც ყოველთვის უკიდურესობების ხალხი ვართ.
ყველაფერი ან აღმატებით ხარისხში აგვყავს ან დაღმატებითში ჩამოგვყავს.
ამ სრულიად უვნებელ სიტყვას ცოტა ცინიზმი დავუმატეთ და ასე ვაქციეთ "სალანძღავ" სიტყვად, "საქილიკო" სიტყვად.
ჩარჩოდ იქცა.
ჩარჩოებს კი როგორც წესი გავურბივართ.
ვცდილობთ გავექცეთ ბანალურობას.
მეც ვცდილობ ხოლმე.
როცა რაიმეს ცდილობ კი ყალბი ხარ.


" მაგრამ იცი რა? ყველაფერი ბანალური იმიტომ არის ბანალური, რომ ჭეშმარიტებაა. ჭეშმარიტება კი არ ცვდება, მას ხშირად იმეორებენ და ხანდახან ბეზრდებათ. მაგრამ მას ვერსად გაექცევი."
ეს ერთი საყვარელი გოგოს სიტყვებია.
მეც პირველად ის გამახსენდა როცა ფიქრი დავიწყე.

მოკლედ ვიღაცისთვის ყვავილების ჩუქებაც ბანალურობაა.

ჩემთვის ყველაზე მისაღები საჩუქარია.
დღეს ტკივილიც ბანალურია.
ღიმილიც ბანალურია.
წვიმაში სიარულიც, თოვლიანი ღამეც.

ვიქნები ბანალური, ოღონდ არა ყალბი
და იშვიათად ვიტყვი მაგ სიტყვას, იმიტომ რომ მისი ქვეტექსტი არ მომწონს.


კითხვები მაინც მრჩება და სავარაუდო პასუხიც მაქვს.
სა ვა რა უ დო

ბანალურობა-სიმარტივე.
ბანალური-მარტივად აღსაქმელი.


პ.ს მადლობთ რომ დამაფიქრე.

წერილი

სალუტ.

ისე მოგესალმე როგორც ყველას.

ასე მისალმება ნატამ მასწავლა.
ნატა ძალიან მიყვარს და კიდე ის მიყვარს როცა ვინც ძალიან მიყვარს იმის სიტყვებით რომ ვლაპარაკობ ხოლმე.

ვამბობ არასდროს მიგრძნია რომ აქ არ ხარ მეთქი .

მაგრამ სიშორემ მაინც აღმართა კედელი, რომელიც არ არსებობდა ჩვენს შორის .

ეს სიშორე არ გულისხმობს იმას თუ სად ხარ.

ჩემზე აღმატებული გახდი და შენთან თითქოს მეტი მოკრძალება გამიჩნდა.

არადა ვგრძნობ შენ მეტად დამიახლოვდი.

ახლა უკვე ყველაფერი იცი, ისიც თუ რამეს გიმალავდი . ისიც იმიტომ რომ ჩემთვის იმაზე მეტი იყავი ვიდრე მეგობარი.

დიდი ხანია არ მომიწერია შენთვის .

ის წერილებიც ჩამოვხიე კედლიდან პატარა ფურცლებზე დაწერილს რომ გიკრავდი. ერთხელ ოთახში შევედი და დედა დავინახე იმ კედელთან მდგომი ტიროდა.

მე კიდე ვერ ვუძლებ მის ტირილს. შენც ვერ იტანდი.

ჰოდა ავდექი და ჩამოვხიე.

მომენატრე.

შენ ხომ იცი როგორ ვერ ვიტან ამ გრძნობას.

იმდენი სალაპარაკო დამიგროვდა შენთან, იმდენი რამ მინდა მოგიყვე.

წერილებსაც ვერ გწერ არადა სიზმრის 20 წამიანი სერიები მხოლოდ გაოგნებისთვის კმარა რომ ისევ ჩემთან ხარ.

სურათს ხშირად ვუყურებ ხოლმე. ვცდილობ აღვიდგინო რას ვგრძნობდი მაშინ როცა გეხუტებოდი.

ვნერვიულობ რომ ამბობდი. შენ მე არ გიყვარვარო და მაინც მეფერებოდი.

არადა ისე მინდოდა შემძლებოდა გამომეხატა მაშIნ და ვერ ვერ ვერ

ყველაფერს ვინახავდი იმ ერთი დღისთვის როცა შენთან განშორება მომიწევდა.

და მაგრად ძალიან მაგრად ჩაგეხუტებოდი. მერე რა რომ ეს უბრალოდ აუცილებელი მოვლენა იქნებოდა სხვებისთვის, ან უბრალოდ ჩვეულებრივი ქცევა.

მე და შენ გვეცოდინებოდა რომ ეს ყველაზე დიიიდი სიყვარულის გამოხატვა იქნებოდა შენს მიმართ.

დედა სულ მეჩხუბება ცივი ხარო.

შენც მსაყვედურობდი ხოლმე.

რას ნანობო ? არაფერს_მეთქი, არადა ამას ვნანობ.ცუდია რომ გვიან მივხვდი.

იმის მერე მარტო არ ვტოვებ ხოლმე. მასთან ვწვები და იცი მეშინია მიკარების ღამით.

შორს ვწევარ, უცებ შენ არ ეგონო და მერე გამოღვიძებისას გული არ დასწყდეს რომ მე ვარ. ოღონდ ეს ეგოიზმი არ არის.

ვიცი, ჰო ვიცი ყველაფერი იმიტომ ხდება რომ ასეა საჭიროო.

ამაზე იმდენი ვიფიქრე იმდენი.

და კიდევ ერთხელ მივხვდი რომ ჩათვალე ასე უფრო ძლიერი ვიქნებოდით.

როცა შენ ჩემთან იყავი მაშინ სულ ვფიქრობდი რა უნდა გამიჭირდეს, რა უნდა შემემთხვეს, რომ მოვიხედებოდი და უკან შენ ჩემი მთასავით ადამიანი იქნებოდი.

ახლა კი როცა ცუდად ვარ უკან მექანიკურად ვიხედები და იმდენჯერ მწყდება მუცელში რაღაც.

სამაგიეროდ უკან არასდროს ვბრუნდები და ყოველ ნაბიჯს წინ ვდგამ.

ჰოდა ვიცი ზუსტად ამიტომ გადაწყვიტე წასვლა.

რა ეგოისტი ვარ.

გვიანი შემოდგომა მოდის. მე ქრონიკულად მცივა.

ყველას უკვირს რა მცივანა ხარო.

რა იციან, რა იციან.

შენნაირი მინდა ვიყო.

მასწავლე რამით, როგორმე, როგორ გავიმეტო გრძნობები , როგორ გავიმეტო სიტყვები.

დავიწყების შიში დამჩემდა.

მეშინია არ დამავიწყდე.

ხშირად ვატრიალებ იიმ ვიდეოს , სიღნაღში რომ ვიყავით. მარტო ერთ ადგილას ისმის შენი ხმა.

ვაიმეეეე.

სულ ამის თქმა მინდება ხოლმე

რა ძაღლები ვართ.

მინდა მოგიყვე როგორ შევიცვალე მერე.
მე ვერ ვგრძნობ, სხვები მეუბნებიან. გაიზარდეო .

არა ვუტყუები ვგრძნობ როგორ არა, ოღონდ მხოლოდ მაშინ თუ ვკითხულობ ჩემი დღიურის ძველ ჩანაწერებს.

როცა ზევით ამოვდივარ თავს მშვიდად ვგრძნობ.

სიჩუმეა და სულ ქარი ქრის იქ.

ქეთინო მეჩხუბება სისულელეებს ნუ ლაპარაკობ თავს სასაფლაოზე მშვიდად როგორ უნდა გრძნობდეო .

ვიცი იმას ეშინია მაგას რომ ვამბობ და იმიტომ მეჩხუბება.

ადრე ვერ დავდიოდი. ბოლო დროს ხშირად მინდება.

მარტო არ მიშვებენ, დამაფიცა მარტო არ ახვიდეო .

ნატამ მითხრა შემოდგომა არ შეიძულო მაგის გამოო .

შენთვის რომ ეკითხათ უნდა წავიდეს და რომელ დროში გინდა რომ წავიდესო . აუცილებლად შემოდგომას ეტყოდიო , სხვა დროს ვერ გაიმეტებდიო .

ნუ ადანაშაულებ . ჩუუუო .

ახლაც ხშირად ვიყურები ცაში.

ოღონდ იმიტომ აღარ რომ ის გზა ლონდონამდე მიმიყვანს.

აღარც იმიტომ რომ ცა ცამდე მიყვარს,

არც იმიტომ რომ ცა ოდესმე სარკედ გადაიქცევა.

იმიტომ რომ შენი სახლი იქ არის.

სხვისი მამები ბერდებიან. სამაგიეროდ შენ არასდროს დაბერდები.

ცამდეეეეე

წავედი ახლა ქეთინო შემოვიდა ოთახში, არ მინდა დაინახოს რას ვწერ.

ხანდახან ხოლმე, კითხვები ჯობია პასუხებს

მიყვარს_ხისსუნი
ვოცნებობ_წიგნის მაღაზიაზე
ვფიქრობ_გზაში
მძულს_სავსე მთვარე
ვნანობ_არაფერს
კმაყოფილი ვარ_რაც მაქვს
მენატრება_
მსურს_აეროსტატით გასეირნება 
მაღიზიანებს_:თვალისჩაკვრა:
ვგრძნობ_უფრო ხშირად, ვიდრე ვხედავ
მეშინია_ჩემების ცუდად ყოფნის
ვიცი_რომ თამთა მქვია
არ ვიცი_ნამცხვრის ცხობა 
შემიძლია_გისმინო
არ შემიძლია_ 
ვმეგობრობ_
ვაპატიებ_შევუნდობ,მაგრამ არაფერი გაგრძელდება
ვტირი_ ვეღარ
ვიცინი_ყველაზე ხშირად
ვეძებ_მყუდრო სიმძაფრეს
ღირსი ვარ_
ვკარგავ_მხოლოდ ერთხელ
მშურს_
ვემალები_
ვემტერები_
მაინტერესებს_საკუთარი თავი
არ მაინტერესებს_
მახსოვს_ის რაც არ მავიწყდება
მრცხვენია_ 
უარვყოფ_
ვავადმყოფობ_ ჩემი ავადმყოფობა_სახლი
ვმალავ_გრძნობებს
ვინახავ_კადრებს
მწამს_მჯერა
მიკვირს_აღარაფრის
მიხარია_ როცა გიხარია
ვჭორაობ_ ვუსმენ ხოლმე და მიყვებიან
ვდარდობ_სულ
ვამაყობ_ოჯახით
ვაკეთებ_
ვეფერები_ ბევრს
მსიამოვნებს_ 
მესიზმრება_ კოშმარები
ვეხმარები_როცა მთხოვენ, თავს არ ვახვევ ხოლმე
ვეწევი_ცხოვრებას :P
მწყინს_ თითქმის არ
ვხარჯავ_ ემოციებს
ვღალატობ_ თავს
ვკამათობ_ჭეშმარიტების საპოვნელად :P
ვუხეშობ_ არასდროს
ვუსმენ_ ეხლა სიჩუმეს
ვყოყმანობ_ სულ
ვკითხულობ_ სულ

ვამზადებ_ "თურქებს, არაბებს, მონღოლებს, სპარსებს ოთხ ენაში

ქართულში,

ქართულში,

ქართულში,

ქართულში, "

ვუყურებ_ ცას
ვაფუჭებ_ ბავშვებს 
ვცხოვრობ_ სახლში
ვცემ_პატივს
ვყვირი _ იშვიათად
ვმღერი_ ჩემთვის
ვასრულებ_ ერთხელ
დავდივარ_ფეხით
ვმკურნალობ_ არ ვმკურნალობ
ვერიდები_ სხვის ჯანმრთელობას
ვთამაშობ_ საკუთარი წესებით
ვიტყუები_  
ვეთაყვანები_ 
ვგიჟდები_ შოკოლადის ნაყინზე
ვაგროვებ _ თვითონ გროვდებიან
ვიხდი _ 
ვეჭვიანობ _ 
“ვკაიფობ”_ არ ვკაიფობ 
ვიზიდავ_ 
ვალამაზებ _

პასუხები მეორდება,იმიტომ რომ კითხვებიც მეორდებოდა.

მე მიყვარს კითხვები, რომლებზეც პასუხებს ვეძებ.

ხან კითხვები ჯობს პასუხებს, ხან პირიქით.

მე მაქვს კითხვა თქვენთან:  ახალ წელს თოვლი მოვა? 

შენიშვნა:

უპასუხო ზოოგიერთ კითხვაზე პასუხს  ვაპროტესტებ, ზოგი მტკივა, ზოგზე უბრალოდ არ მაქვს.

შენი ცა_ჩემი მიწაა

"როცა ცას მართმევ,
ასე მგონია გჭირდება და 
ამიტომ გატან"

/დავით ყანჩაშვილი/  

მე ვერ ვხვდები ხოლმე ცა რაში ჭირდებათ,იმიტო რო მე მიწა მჭირდება 

მიწაზე მყარად ვარ

ცაზე ვერსად ვერ დავდგები,მით უმეტეს მყარად. . . 

მაგრამ ჩვენი კიდურებით მხოლოდ სიარული შეიძლება

სამაგიეროდ ჩიტებს ფრთები აქვთ 

და ცა იგივეა მათთვის, რაც ჩვენთვის მიწა.

 და ჩიტებიც სახლებს მიწაზე იშენებენ. . . 

როდესმე ჩვენც რო აღმოგვაჩნდეს ფრთები და ფრენის უნარი,მაინც უკან დავბრუნდებით

მიწაზე რა უნდა აკეთოს ადამიანმა ცაში? თავისუფლებით დატკბეს?

მაინც ვფიქრობ რომ ყველაფერი ცამდე ადის, და ფინიშიც სწორედ ცაა მგზავრობიდან დაღლილები სწორედ იქ ვისვენებთ

როდესმე გითქვამს მიწამდე მიყვარსო?   

 არა,მაგრამ მე არც ის მითქვამს,ცამდე მიყვარს თქო მე ვამბობ ხოლმე, ვგრძნობ,მჭირდება, ჩემია და მიყვარს.

სამაგიეროდ,როცა მიყვარს ხოლმე,მიწაზე უფრო მყარად ვდგავარ და ცაში უფრო ხშირად ვიყურები. . . 

 მე ვამბობ ცამდე ეს ნიშნავს ყველაზე მეტად_

როცა მიყვარს ფრთებიც მაქვს _

სახლიც იქ მაქვს_

სახლი ცაში არასდროს მქონია
ცაში იმედები მაქვს ხოლმე
როცა წვიმა მინდა, მისი მოსვლის იმედი ცაშია
როცა თოვლი,მაგისიც

გალები ცას ისრებს უშენდნენ როცა წვიმა მოდიოდა.

ახლა როცა ჩემს მიწაზე, სახლში უნდა დავბრუნდე,ამისთვისაც ცა მინდა.

შენი გზა სახლამდე_ცაზე გადის.

ჩემი გზები დახალრთულია და როცა ვიკარგები, ცა მჭირდება დახლართულობიდან გამოსასვლელად

ახლა მომინდა, რომ როდესმე ცამდე შემიყვარდეს და კიდევ ერთხელ გამოვიდე დახლართულობიდან.

ადგილი: ბათუმი

დრო: ზაფხული

მე და მამა

-მა ამ ქალაქში მეშინია, რომ დავიკარგო სახლს ვერ მოვაგნებ

-მოძებნე ქუჩა რომელიც ზღვამდე მიგიყვანს, მერე ნაპირს გაყვები და სახლამდეც მოხვალ

ახლა მამაჩემს სახლი ცაში აქვს და მე უკვე ზუსტად ვიცი, რომ არასოდეს დავიკარგები, რომ ყველა გზა ცამდე მიდის.

შენ მიწაზე იკარგები და ცაში გაქვს სახლი

ცაში გაქვს შენი ნაწილი

და ცამდე სიყვარულიც შეგიძლია

მე ვამბობ_მიზიდულობის ძალა ცასაც აქვს

არ ვიცი.
ალბათ კი რადგან ჩემს იმედებს, შენს ნაწილებს, საკუთარი თავის გაქცევის სურვილებს ხომ იზიდავს.

ცის სიყვარულის კიდევ ერთი მიზეზი სილურჯეა.

ლურჯი მეც მიყვარს, კიდე ლურჯ ცაზე წითელი ღრუბლები მიყვარს ხოლმე საღამოობით და ლურჯი თვალები და წითელი ტუჩები.

ლურჯი ზღვაც არის და იმიტომ ხომ არა რომ ცას ირეკლავს.?

არა მე მგონი ზღვა ცის ალტერნატივაა.

ანუ თუ ვერ ავფრინდები, თუ მიწაზე ვეღარ შევძლებ სიარულს, მაშინ უნდა იცურო.

შენი ცა_ჩემი მიწაა და პირიქით.

                                                           p.s შესავლები და დასასრულები არ მეხერხება,ნასტასიაას მივანდე :D
 თამთამ რომ მითხრა,იდეა მაქვს და რამე ერთად ხო არ დაგვეწერაო,ავკაწკაწდი სასიამოვნო მოულოდნელობისგან,იმიტო,რომ სულ მაინტერესებდა,ვინ იქნებოდა პირველი ბლოგერი,ვისთანაც იმის ინიციატივით გავაკეთებდი რამეს. . . (დათაგვებს არ ვგულსხმობ)...
მაგრამ მერე აღმოჩნდა,რომ თემა,რომელზეც დავწერდით,არც ისე ადვილი მოსაძებნი იყო.. .ბანალური არა,სულელური არა,გაცვეთილი არა. . .
საბოლოოდ,ცაც ბანალურად ჟღერდა,მაგრამ ჩვენ არაბანალურად დავწერეთ :D
წერის დროს შევშინდი,იმდენად ვარ მიწას მგონი მიჯაჭვული,როდესმე ჯოჯოხეთში თუ ამოვავი თავი,გასაკვირი არ იქნება თქო. . .ხო მარტო ის გეზლევა,რაც გიყვარს და გინდა. . . 
მაგრამ რა ჩემი ბრალია,მე ვიცი,რომ მიწა ვარ და მიწად ვიქცევი. . .
მაგრამ მანამდე ზუსტად ერთ თვეში და 2 დღეში ცაში ავალ,ჩემი დახლართულობიდან კიდევ ერთხელ გამოსასვლელად. . .